Ετρουσκικός Οι χειρολαβές καζανιού σε σχήμα χεριών με ισπανική άδεια εξαγωγής - 9 cm

Αυτά τα δύο χειρολαβές είναι τα μόνα επιβιώσαντα στοιχεία ενός χάλκινου αγγείου που πιθανώς ήταν αρκετά σημαντικό. Κάθε κομμάτι σχηματίζει ένα στιβαρό τόξο των άκρων του οποίου μετατρέπονται σε ανοιχτά ανθρώπινα χέρια, με απλωμένα δάχτυλα διαχωρισμένα από ευθυγραμμισμένες γραμμές. Ακτινοειδείς μεταλλεύσεις διακοσμούν την κεντρική περιοχή του τόξου. Παρότι πλέον εμφανίζονται ως ξεχωριστά αντικείμενα, αρχικά είχαν μορφώσει μέρος ενός μεγαλύτερου κομματιού και συνέβαλαν τόσο στη λειτουργία όσο και στην εμφάνισή του.

Το ακριβές σχήμα του αγγείου δεν μπορεί να προσδιοριστεί μόνο από τα χέρια. Παραδοσιακά συνδέονται με χύτρα, παρόμοιες λύσεις γνωρίζονται ωστόσο και για υδρίες και σιτύλες. Αυτή η αβεβαιότητα μας επιτρέπει να αντιληφθούμε πώς ένα εμφανώς δευτερεύον στοιχείο θα μπορούσε να αποκτήσει έντονο γλυπτικό χαρακτήρα. Τα χέρια δεν ήταν απλώς μηχανισμοί ανύψωσης ή μεταφοράς του αγγείου: το σχήμα τους, το μέγεθός τους και η διακόσμησή τους συνέβαλαν στην έκφραση της αξίας και της αίγλης ολόκληρου του αντικειμένου.

Το μοτίβο των χεριών δημιουργεί μια ιδιαίτερα διεισδυτική σχέση μεταξύ του αγγείου και του ανθρώπινου σώματος. Καθώς το τόξο επεκτεινόταν σε δύο ανοιχτές παλάμες, φαινόταν ότι το αγγείο κρατείται ή προσφέρεται από χέρια που ήταν μέρος του ίδιου. Όταν κάποιος σήκωνε το αγγείο, τα δικά του χέρια ήρθαν σε επαφή με αυτά που είχαν μορφοποιηθεί σε μπρούντζο, δημιουργώντας ένα οπτικό διάλογο μεταξύ της ανθρώπινης ενέργειας και της αντιπροσωπευόμενης μορφής. Παρά το γεγονός ότι δεν μπορεί να προταθεί μια οριστική συμβολική ερμηνεία, το χέρι θα μπορούσε να εγείρει ιδέες παροχής, λήψης, προστασίας ή προσφοράς, ειδικά κατάλληλες για ένα αντικείμενο που σχετίζεται με την εξυπηρέτηση φαγητού ή υγρών.

Το κομμάτι βρίσκεται μέσα στο δυναμικό περιβάλλον της Εtrυρίας του 6ου π.Χ. αιώνα, μια περίοδος αστικής ευημερίας, εντατικής βιοτεχνικής δραστηριότητας και εκτεταμένου εμπορίου. Οι Ετρουσκικοί πόλεις διατήρησαν συνεχείς σχέσεις με τις ελληνικές κοινότητες της Μεσογείου, καθώς και με τους Φοινίκας και άλλους λαούς της ιταλικής χερσονήσου. Πρώτες ύλες, είδη πολυτελείας, τεχνικές και καλλιτεχνικά μοντέλα κυκλοφορούσαν μέσω αυτών των δικτύων. Οι Ετρουσκικοί τεχνίτες αφομοίωσαν πολλές από αυτές τις επιρροές, αλλά τις προσανατόλισαν στις δικές τους παραδόσεις και ανέπτυξαν μια εξαιρετικά διακριτή χάλκινη παραγωγή.

Τα μεταλλικά αγγεία κατείχαν εξέχοντα ρόλο σε βαρυσύνοπτες εορτασμούς. Οι συγκεντρώσεις αυτές συνδύαζαν τον τελετουργικό τρόπο κατανάλωσης κρασιού και φαγητού με τη μουσική, τη συνομιλία και διάφορες μορφές ψυχαγωγίας, μετατρέποντας αυτές τις στιγμές σε ευκαιρίες για να επιδείξουν φιλοξενία, πλούτο και κοινωνική θέση. Μεγάλα αγγεία για τη διατήρηση ή ανάμειξη υγρών, κούπες, σουρωτήρια, κόπτες, κουτάλες και χάλκινες χύτρες ήταν αναγκαία για αυτές τις γιορτές. Η παρουσία περίτεχνης χάλκινης κουζίνας μεταμόρφωσε τις ενέργειες σερβιρίσματος, ανάμιξης ή μοίρασμα σε τελετουργικές κινήσεις.

Πολλά από αυτά τα αντικείμενα αργότερα τοποθετήθηκαν σε τάφους. Στον Εtruscan πολιτισμό, ο θανατικό χώρος μπορούσε να συμβολίσει το σπίτι και να επεκτείνει την κοινωνική ταυτότητα του εκλιπόντος στη μεταθανάτια ζωή. Οι τελετουργικά σκεύη που τοποθετούνταν δίπλα στον εκλιπόντα λειτουργούσαν ως υπενθυμίσεις του τρόπου ζωής τους και διασφάλιζαν τη φαινομενική συνέχεια των εορτών τους. Παρότι το αρχαιολογικό πλαίσιο αυτών των χειρολαβών είναι άγνωστο, η ποιότητα και ο διακοσμητικός χαρακτήρας τους μας επιτρέπουν να τα συνδέσουμε με αυτό τον κόσμο των αριστοκρατικών πρακτικών, των πολιτιστικών ανταλλαγών και των τελετών ταφής.

Ο μπρούντζος προσέδωσε αξία στο αγγείο. Η παραγωγή του απαιτούσε πρώτες ύλες, εξειδικευμένες τεχνικές γνώσεις και εκτεταμένες τελειοποιήσεις. Η πράσινη πατίνα που καλύπτει πλέον τις επιφάνειες είναι αποτέλεσμα μεταβολής του μετάλλου με το πέρασμα του χρόνου. Κάτω από αυτήν φαίνονται ακόμη οι τομές δαχτύλων, οι χύτευσμένες αψίδες και οι ακανόνιστες ιδιότητες που χαρακτηρίζουν ένα μεμονωμένα φτιαγμένο κομμάτι. Αφού αποσπάστηκαν από το αγγείο στο οποίο ανήκαν, τα χέρια έχασαν ορισμένο λειτουργικό τους πλαίσιο, αλλά διατήρησαν μια ισχυρή γλυπτική παρουσία: στα ανοιχτά τους χέρια παραμένει το gesture για το οποίο δημιουργήθηκαν — να κρατούν και να προσφέρουν.

Παραλληλίες:
- Χέρι χύτρας ή ενδεχομένως σιτυλή, τελειώνει σε ανοιχτά χέρια, 540–520 π.Χ. — Μουσείο Ακρόπολης, Αθήνα.
- Εtruscan μπρούντζινη χύτρα με κινητό τόξευο χέρι, περίπου 550 π.Χ. — Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη.
- Μεταλλικά αγγεία από τη δεξίωση του Λάρις Χαρένιε, από ένα ταφικό Εtruscan τάφο στο Μπολσένα — Μουσείο Gregorian Etruscan, Βατικανό.

Αποκτήθηκε από γαλλική ιδιωτική συλλογή, M.C. το 80’s.
-Το τεμάχιο περιλαμβάνει πιστοποιητικό αυθεντικότητας καθώς και ισπανικό έγγραφο εξαγωγής ( Passport για την Ευρωπαϊκή Ένωση ).

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Λόγω των νέων νόμων για την εξαγωγή αρχαιολογικών κομματιών, αποφασίσαμε να μην πουλάμε πλέον σε τρίτες χώρες εκτός ευρωπαϊκής επικράτειας για τα εξής κράτη: ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ & ΗΠΑ.

Για άλλους προορισμούς εκτός ευρωπαϊκής επικράτειας: όλα τα αντικείμενά μας θα αποσταλλούν μετά από την έκδοση οριστικής ΑΔΕΙΑ ΕΞΑΓΩΓΗΣ από το Υπουργείο Πολιτισμού της Ισπανίας. Ενημερώνουμε τους πελάτες ότι αυτό μπορεί να διαρκέσει από 4-8 εβδομάδες. Σύμφωνα με την ισπανική νομοθεσία, τα αντικείμενα που αποστέλλονται εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης υπόκεινται σε έξοδα εξαγωγής. Τα τέλη θα προστίθενται τιμολογιακά, επιβαρύνου-ντας τον αγοραστή. Τα τέλη εξαγωγής είναι σταθερά σε σχέση με την τελική τιμή δημοπρασίας και ο φορολογικός συντελεστής δεν εφαρμόζεται άμεσα στο συνολικό αξίας του εξαγόμενου αντικειμένου, αλλά εφαρμόζονται οι διαφορετικοί συντελεστές ανά τμήμα:
Μέχρι 6.000 ευρώ: 5%. / Από 6.001 έως 60.000 ευρώ: 10%.

Παρακαλούμε σημειώστε ότι για μακρινό προορισμό (Ασία, Μέση Ανατολή κ.λπ.), θα υπάρξει πρόσθετο κόστος αποστολής.