Δυτικά Ασιατικά Μπρούντζος Μεγάλη καμπάνα από μπρούτζο σε κλουβί - 9.5 cm

Μεγάλη και ασυνήθιστα κατασκευασμένη μπρούτζινη καμπάνα-κά cage από την πολιτισμική περιοχή του Λουριστάν στη δυτική Ίραν. Το περίπου σφαιρικό, ανοιχτό σώμα αποτελείται από αρκετές σημαντικές καμπύλες μπρούτζινές ράβδους που σχηματίζουν ένα πλέγμα-σχήμα δομής.

Μέσα υπάρχει μια μπρούντζινη μπάλα, η οποία αρχικά προοριζόταν να κινείται ελεύθερα και να παράγει ήχο όταν η καμπάνα κουνιόταν ή μετακινούταν. Λόγω αιώνων διάβρωσης, η μπάλα είναι πλέον ακινητοποιημένη από τη διάβρωση στο χαμηλότερο μέρος της καμπάνας και δεν κινείται πλέον.

Ιδιαίτερα διακριτικό είναι το άνω τμήμα, που ενσωματώνει μια σημαντική άγκυρα ανάρτησης μαζί με ένα μικρό σ stylised ζώιο μορφής. Τα ζηόμορφα στοιχεία είναι επαναλαμβανόμενο χαρακτηριστικό του μπρούντζου του Λουριστάν και συχνά συναντώνται σε κρεμαστά, εξαρτήματα και αντικείμενα που σχετίζονται με εξοπλισμό ζώων ή αλόγων.

Επομένως η καμπάνα-κά cage μπορεί να χρησιμοποιήθηκε ως κρεμαστό ηχητικό στοιχείο προσαρτημένο σε χαλινάρι αλόγου ή ζώου. Εκτός από τη λειτουργική και διακοσμητική της χρήση, αντικείμενα αυτού του τύπου ίσως να έχουν μεταφέρει και συμβολική ή αποτροπική σημασία.

Το μπρούντζο εμφανίζει έντονο πράσινο έως σκούρο καφέ πατίνα, με περιοχές ορυκτής επικαθίσεως και επίχωσης, ιδιαίτερα μέσα στο ανοιχτό πλαίσιο του πλέγματος.

Φθορά λόγω ηλικίας, πατίνα, ορυκτές επικαθίσεις και αποθέσεις. Η εσωτερική μπρούντζινη μπάλα είναι ακινητοποιημένη από τη διάβρωση στην κάτω ενότητα και άρα δεν είναι πλέον κινητή. Μικρές αλλοιώσεις λόγω φθοράς και απώλειες στην επιφάνεια.
Γενικά, το αντικείμενο παραμένει κατά κύριο λόγο άθικτο. Παρακαλώ αναφερθείτε στις φωτογραφίες για τη ακριβή κατάσταση.

Προέλευση:
Παλαιότερα στην Συλλογή Madeleine & Erich Dammann, Γερμανία. Απέκτησε κατά τη διάρκεια των εκτενών ταξιδιών των ιδιοκτητών μεταξύ 1950 και 1970. Η συλλογή έχει τεκμηριωθεί στη Γερμανία από το 1970 και παρέμεινε συνεχώς στην οικογένεια από τότε. Όπως ήταν συνήθης πρακτική για ιδιωτικές αγορές που έγιναν σε τοπικές αγορές κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1950–1970, αποδείξεις αγοράς ή τιμολόγια συνήθως δεν εκδίδονταν ούτε ζητούνταν. Η προέλευση τεκμηριώνεται μέσω συνεχούς οικογενειακής κατοχής, ιστορικών φωτογραφιών και συμπληρωματικών βιογραφικών αρχείων.