Ιταλική σχολή (XVII) - The Virgin and Child - NO RESERVE

Συστημα/Κύκλος του Giovanni Battista Salvi, γνωστός ως Sassoferrato, καταγωγής Sassoferrato (Sassoferrato 1609–1685 Ρώμη).

Λάδι σε μόλυβδο, μέγεθος της πλάκας του χαλκού μόνη· 29,5 × 22,5 εκ.
Αυτό το οικείο κομικό πορτραίτο ανήκει στην κλασικίζουσα ρεύση της 17ης αιώνα ιταλικής ιερής ζωγραφικής: ένα μικρό, εξαιρετικά τελειωμένο εικόνο που δεν φτιάχτηκε για υψηλό θυσιαστήριο, αλλά για ιδιωτικό ήταρ, κελί μοναχού ή τον τοίχο μιας καλλιεργημένης οικίας. Η Παρθένος εικονίζεται σε ημίσωμα within ένα ζωγραφισμένο ωοειδές, προερχόμενη από σκοτεινό υπόβαθρο. Κρατά το Θείο Παιδί κόντρα στο στήθος. Τα μαλλιά της είναι αδέσμευτα και πέφτουν στους ώμους· δε φοράει πέπλο. Ένα λεπτό αγγείο ακολουθεί το περίγραμμα του κεφαλιού της. Φορά λευκή χιτώνα, μανίκι ροζέ και βαθύ μπλε μανδύα. Το Παιδί είναι απαλώς μοντελοποιημένο, η σάρκα του δίδεται με ομαλή επιφάνεια φεγγοστερούς όπως η εμαλέ επιφάνεια που εκτιμήθηκε σε λάδι σε μόλυβδο. Το έργο έχει πλήρη αποκατάσταση και βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση. Παρουσιάζεται μέσα σε μεταγενέστερο σκαλιστό και χρυσοκολλημένο ξύλινο κάδρο.

Ο τύπος συνδέεται αναπόσπαστα με την ρωμαϊκή και μπουλγωσιανή αναγέννηση του Ραφαήλ που διαμόρφωσε τη ιταλική θρησκευτική ευλάβεια μετά το Συμβούλιο του Τρέντ. Στις δεκαετίες γύρω από το 1600, ζωγράφοι στη Μπολώνια — αρχικά οι Carracci, μετά ο Guido Reni (1575–1642) — απομάκρυναν τη Μαρία από το πυκνό αφήγηση και την αποκατέστησαν ως μια ιδανική, σχεδόν γλυπτική παρουσία: μαργαριταρένια σάρκα, ήρεμο drapery, ένα πρόσωπο σχεδιασμένο για περισυλλογή παρά για θέατρο. Οι θαλαμοφόροι ανθρωποι της Μαρίας, μερικοί από αυτούς ζωγραφισμένοι ακόμη και σε χαλκό, έγιναν το πρότυπο ομορφιάς για μια γενιά. Ο Malvasia ήδη σημείωνε ότι κανένας ζωγράφος δεν είχε απεικονίσει τη Θεοτόκο ομορφότερα ή πιο σεμνά. Εκείνες οι εικόνες αντιγράφονταν, χαράχτηκαν και συντομεύθηκαν για ιδιωτική χρήση· δίδαξαν ολόκληρη σχολή πώς να κάνει την αγιότητα ανθρώπινη και τέλεια.

Ο Giovanni Battista Salvi, γνωστός ως Sassoferrato από τον τόπο γέννησής του στην ορεινή περιοχή των Marches, απορρόφησε σε μεγαλύτερο βαθμό από οποιονδήποτε συνάδελφό του εκείνο το μάθημα. Εκπαιδευμένος αρχικά από τον πατέρα του και μετά υπό την επιρροή του Domenichino, εγκαταστάθηκε στη Ρώμη και οικοδόμησε καριέρα σχεδόν εξ’ ολοκλήρου με μικρές θρησκευτικές ζωγραφιές της Παρθένας — μόνη σε προσευχή ή μαζί με το Παιδί. Κοιτούσε διαρκώς τον Ραφαήλ και τον Ρένι. Επανέλαβε επιτυχημένα σχέδια, με μικρές παραλλαγές, διότι ζήτηση υπήρχε συνεχώς. Ο Federico Zeri αργότερα τον χαρακτήρισε ως τον μεγάλο ζωγράφο του καθολικού ιερών τεχνών από τον 16ο αιώνα και εξής· νεότερη εμβάθυνση μιλά για devota bellezza, ευλαβής ομορφιά. Το εργαστήριό του και ο άμεσος κύκλος του προμήθευαν τη Ρώμη, τα Marches και συλλέκτες σε ολόκληρη την Καθολική Ευρώπη με εικόνες ακριβώς του είδους αυτού: σκούρο υπόβαθρο, πορσελινί δέρμα, ultramarine μανδύας, ένα πρόσωπο που φαίνεται να φωτίζεται εσωτερικά.

Δύο χαρακτηριστικά της παρούσας χαλκογραφίας τοποθετούν με στέρεο τρόπο σε αυτόν τον κόσμο. Το πρώτο είναι η ίδια η βάση. Από τα τέλη του 16ου αιώνα, Ιταλοί ζωγράφοι — Carracci, Reni, Albani και αργότερα Sassoferrato — χρησιμοποιούσαν χαλκό για κομικά πορτρέτα υψηλής τελειότητας. Το μέταλλο δεν απορροφά το λάδι όπως καμβάς· τα χρώματα διατηρούν κορεσμό· η επιφάνεια μπορεί να γυαλιστεί σε εμαλέ ομαλότητα· η πλάκα είναι σταθερή και φορητή. Τέτοιου είδους έργα εμφανίζονται σε ρωμαϊκούς καταλόγους των Barberini, Borghese και Doria Pamphilj ως αντικείμενα πονείας και πολυτέλειας. Μια Sassoferrato Μαρία σε Προσευχή σε χαλκό, αντίστοιχης κλίμακας, έχει αναγνωριστεί ως έργο ιδιαίτερης εκλέπτυνσης, πιθανώς κατασκευασμένο για ιδιωτική βεβήλωση. Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι η εικονογραφία του κεφαλιού. Πολλές Ρωμαϊκές Παρθένοι της περιόδου φορούν λευκό πέπλο. Άλλες, ειδικά στην κλασικίζουσα γραμμή που πηγαίνει από τον Ρένι στον Sassoferrato, αφήνουν τα μαλλιά ελεύθερα και σημαίνουν την αγιότητα μόνο με ένα λεπτό νήμα αγίων. Ανεκάλυπτα μαλλιά κάνουν τη Θεοτόκο νεότερη και πιο ιδανική· το λεπτό αγίο κρατά τη θεϊκή φύση. Αυτή η επιλογή δεν αποτελεί μεταγενέστερη εφεύρεση. Αποτελεί μέρος της 17ης αιώνα ιταλικής γλώσσας ιδιωτικής λατρείας.

Η παρούσα ζωγραφιά δεν θα πρέπει να διαβαστεί ως αυθεντικό έργο από Sassoferrato. Πρόκειται για μια αυθεντική ταινία του 17ου αιώνα από το εργαστήριο ή τον άμεσο κύκλο του: ένας ζωγράφος που γνώριζε τα είδη του δάσκαλου, που μπορούσε να διαχειριστεί την δύσκολη επιφάνεια του χαλκού και που παρήγαγε μια παραλλαγή αντί για μηχανικό αντίγραφο. Το ωοειδές βερνίκωμα, τα αδέσμευτα μαλλιά, το γραμμικό αγιοδάτο και η περιορισμένη παλέτα άσπρου, ροζ και μπλε είναι τα σημάδια αυτής της ατμόσφαιρας. Σε μια εποχή που ήθελε εικόνες αρκετά κοντά για προσευχή και αρκετά όμορφες για να συμβιώνουν, αυτό ήταν το σημείο ενός τέτοιου έργου.

Κατάσταση:
Αφενός πρόσφατη πλήρης αποκατάσταση· γενική πολύ καλή κατάσταση. Έτοιμο για κρέμασμα.

Κτηματολόγιο·
Ιδιωτική συλλογή, Ολλανδία.