Jacques-Antoine Vallin (1760–1831), Κύκλος του/της - The Sleeping Sappho

Γαλλικό σχολείο, τέλη 18ου / αρχές 19ου αιώνα — Κύκλος του Jacqués-Antoine Vallin (περ. 1760 – περ. 1831)
Το «Κοιμώμενοτης Σαπφώ»

Η Κοιμώμενη Σαπφώ του Jacques-Antoine Vallin αντιπροσωπεύει μια κομψή σύγκλιση νεοκλασικής ακρίβειας και πρώιμου ρομαντικού αισθήματος. Εκτελεσμένο σε μια συμπαγή ξύλινη πλάκα, το σύνθεση απεικονίζει την αρχαία ελληνίδα λυρική ποιήτρια σε ένα σπάνιο καθεστώς απόλυτης ανάπαυλας, απομονωμένη σε μια σκιασμένη, προστατευμένη δασώδη κλεψύδρα. Με τοποθετώντας την συμβολική κιθάρα της στις σκιές του προσκήνιου, ο καλλιτέχνης μετατοπίζει την αφηγηματική εστία μακριά από την δημόσια ταυτότητά της ως γνωστό δημιουργό, παρουσιάζοντάς την αντίθετα σε μια προσωπική, ευάλωτη μελέτη της ανθρώπινης μορφής αιωρούμενης ανάμεσα στη συνείδηση και τον κόσμο του ύπνου.

Τεχνικά, το έργο βασίζεται σε ένα σκληρό, δραματικό φαινόμενο chiaroscuro όπου οι φωτεινοί, πορσελινένιοι τόνοι του δέρματος της μορφής παρέχουν το κύριο φως ενάντια στις πυκνές, γήινες αποχρώσεις της φυλλωσιάς. Αυτή η αντίθεση ενισχύεται από μια επίμονη επιλογή στον φωτισμό: ενώ το πρόσωπο και ο άνω κορμός της κρύβονται βαθιά στη σκιά, το υπόλοιπο της μορφής της λουστεί σε έντονο φως. Η διαχείριση των χαμηλών drapery αποδεικνύει εξαιρετικό δεξιοτεχνία• το διαφανές, αέρινο ύφασμα αγκαλιάζει τις καμπύλες του σώματος, δημιουργώντας έναν φινέτσα υφασματικής αντίθεσης με το ομαλό δέρμα, την σκιασμένη άνω θωρακική περιοχή και το τραχύ, οργανικό βρύο πάνω στο μαξιλάρι από πέτρα. Ένας χαμηλός, μαλακός ορίζοντας στο πάνω δεξί τεταρτημόριο εισάγει μια λεπτή αίσθηση λυκόφωτος, υπογραμμίζοντας τα ευρύτερα θέματα της μετάβασης, της ανάπαυλας και της συναισθηματικής εσωτερικής ανάστροφης.
Η αντίστροφη όψη της ξύλινης πλάκας παρουσιάζει μια φυσική, σταθερή δομή επιφάνειας, με μικρές, παλαιότερες επανεπιχρωματώσεις ορατές κατά τα περιθώρια του κάδρου.

Από τεχνική άποψη, η ονοματολογία μιας ωραίας ανάκλισης γυμνής γυναίκας ως «Σαπφώ» παρείχε στους Ακαδημαϊκούς και στους Νεοκλασικούς ζωγράφους του κύκλου του Vallin μια αξιοπρεπή νομιμοποίηση να απεικονίσουν το ερωτικό σώμα. Ο συνδυασμός της κλασικής της ταυτότητας με ένα ποιμενικό τοπίο μεταμόρφωσε μια παραδοσιακή γυμνή μελέτη σε ένα εκλεπτυσμένο αφηγηματικό έργο με ρίζες στην αρχαία μυθολογία. Για τον απαιτητικό συλλέκτη, αυτό το πίνακας προσφέρει ένα κλασικό κοσμηματοθήκη έργου με εξαιρετικό τεχνικό εύρος και πνευματικό βάθος. Το συναισθηματικό του μέγεθος δημιουργεί μια άμεση, ιδιωτική εμπειρία προβολής, καθιστώντας το ιδανική αγορά για μια συλλογή που εστιάζει στους ευρωπαίους δασκάλους του 19ου αιώνα, σε μυθολογικές αφήγήσεις ή στην εξέλιξη του ακαδημαϊκού γυμνού, συνδέοντας την τυπική ισορροπία του ύστερου Διαφωτισμού με τον ατμοσφαιρικό όγκο της Ρομαντικής εποχής.