Jan van Andel - De bestemming der vrouw. Eene lezing van J. van Andel. - 1875

Jan van Andel: Ο προορισμός της γυναίκας. Μία διάλεξη του J. van Andel. Κάμπεν, G. Ph. Zalsman, 1875. 8o: 67(1)p. Δερμάτινο εξώφυλλο αρκετά παλιό με τίτλο στο ράφι. Το εξώφυλλο καλό. Χαρτί εδώ κι εκεί μερικώς ενισχυμένο με λίγες παλιές υγρασίες.

ANDEL (Jan van), γεν. 11 Οκτ. 1839 στο ’s Hertogenbosch, απεβ. στο Gorkum, 29 Ιουνίου 1910. Επισκέφτηκε το γυμνάσιο στο Tiel, όπου ο ρήτωρ Dr. Tydeman τον δίδαξε στην κλασική γλώσσα, συνέχισε την εκπαίδευσή του στη Θεολογική σχολή στο Kampen, όπου έφτιαξε φιλίες με τον Simon Evenhuis και τον Pieter Ariëns Lanting, μελέτησε πολύ γερμανική θεολογία, εξέπληξε τους συγκοιτούμενους με το μεγάλο του ταλέντο στην αυτοσχεδία και ήταν μεγάλος θαυμαστής των κηρυγμάτων του Adolphe Monod. Το 1861 παντρεύτηκε την Anna Henriette Brummelkamp, που ο ίδιος αποξενώθηκε με τον θάνατό της το 1875. Αργότερα παντρεύτηκε ξανά με J. v.d. Wetering. Στα 22 του χρόνια έγινε χριστιανός Ερμείστος κληρικός στην Zutphen (1861), έπειτα περιηγητής διδάσκων στη Noord-Holland (1873), ύστερα υπηρέτησε στην κοινότητα Heusden (1877), στη Leeuwarden (1879-93) και στο Gorkum, όπου το 1907 εξασφάλισε τιμητικά συνταξιοδότηση. Ήταν ένας πολύ ζητούμενος κήρυκας, κυρίως στα Friesian χρόνια. Παρότι γνώστης και θαυμαστής της μεταλλευτικής επιστήμης και της ανθρωπολογίας, ο ίδιος στράφηκε προς την αρθρογραφία κυρίως με θεολογία. Από το χέρι του κυκλοφόρησαν: Het koningschap des menschen. Eene lezing (Kampen 1873); De bestemming der vrouw (1875); De morgenstond van Jezus' leven (Heusden 1878); Jezus laatst vaarwel (Heusden 1879); Keerpunten in Jezus' geschiedenis. Voordracht (Leeuw. 1880); De kleine Profeten voor de huiselijke godsdienstoefening bewerkt (Leeuw. 1881); Van Adam tot Abraham (Heusden 1882); Jezus' leer (Heusden 1883); De Mozaïsche wet (Heusden 1883) Kort Begrip van den raad Gods, ons in de Schriften geopenbaard. In vragen en antwoorden (Leeuw. 1884); Paulus' Evangelie (Kampen 1885); Herinnering aan onze dooden (Leeuw. 1885); Handleiding bij de beoefening der gewijde geschiedenis, 2 dln. (Leeuw. 1886-88); Kort Begrip der Chrislijke belijdenis. Houd wat gij hebt. Toespraak gehouden te Assen, ter opening van de Synode der Chr. Geref. kerk op 13 Aug. (Winterswijk 1888); Uit de Schriften (Kampen 1892); Vermaning en vertroosting (Leeuw. 1893); Vragen en antwoorden over de Bijb. Geschiedenis (Leiden 1894); Paulus' brief aan de Efeziërs voor de gemeente bewerkt (Leiden 1894); Zaadkorrels (Leeuw. 1896); Kerkelijke samensmelting (Leeuw. 1899); Johannes' Evangelie aan de gemeente toegelicht (Leiden 1900); De gemeenschap der heiligen (Kampen 1902); Het Evangelie naar de beschrijving van Lukas aan de gemeente toegelicht (Leiden 1902); Paulus' tweede brief aan de Corinthiërs, aan de gemeente uitgelegd (Leiden 1903); Paulus' brief aan de Romeinen, met de gemeente gelezen (Kampen 1904); Paulus' beide brieven aan Timotheüs toegelicht (Leiden 1904); De Brief aan de Hebreeën, aan de gemeente toegelicht (Kampen 1906); Pastorale brieven (Kampen 1907); Paulus' brief aan de Colossensen aan de gemeente verklaard (Kampen 1907); Bloemlezing uit ‘De Avondster’ (Kampen 1908). Μετά τον θάνατό του εκδόθηκαν ακόμη: Vademecum Pastorale (Kampen 1910) και Uit de Heilsfontein (Kampen 1914). Αυτές οι συγγραφές χαρακτηρίζονται από όμορφη μορφή. Πολλά αποσπάσματα θα προσέθεταν μια ανθολογία θρησκευτικού πεζού κειμένου. Για πολλά χρόνια ο συγγραφεύς συνεργαζόταν με την εβδομαδιαία εφημερίδα De Bazuin, και ανήκε στη συντακτική ομάδα μηνιαίων περιοδικών Evangelische Getuigenissen (1862), De Zendeling (1869), De Avondster (1876), De Vrije Kerk (1883). Οι χλιαρές καινοτεριστικές ιδέες, στις οποίες δεν ήταν άγνωστος, και το μαλακό ευαγγελικό πνεύμα, που εκπορεύονται από τα συγγράμματά του, τον έφεραν πολλές φορές σε δύσκολη θέση με τους πιο σθεναρούς Καλβινιστές, αλλά τελικά ανεχθήκαν την υψηλή του προσωπικότητα. Ένας σύγχρονος τον κρίνει ως εξής: «Ήταν ένας εκ των ηγετών του προτεσταντικού βίου στη δεύτερη ήμισυ του προηγούμενου αιώνα· ένας από εκείνους τους ιδιόρρυθμα χαρακτηρισμένους προσωπικότητες της δεύτερης γενιάς των ανδρών της Διαίρεσης, που κυρίως διαμορφώνοντας με δική τους εκπαίδευση τον πλούτο του πνεύματος κατάφεραν να αναπτύξουν, και η αρχαιοσύνη τους δεν είχε χαθεί από μια εκπαίδευση, ομοιόμορφη για όλους. Τόσο στη διδασκαλία όσο και στα συγγράμματά του γνώριζε να μεταδώσει τον καρπό της βαθιάς μελέτης των Γραφών σε μορφή λογοτεχνικο-καλλιτεχνική.» Ύποπτίος της ενώσεως ήταν ο ίδιος ο πρόεδρος της ενωμένης συνόδου Αμστερνταμ, που στις 17 Ιουνίου 1892 ένωσε την χριστιανική ομολογία και τις χριστιανικές εκκλησίες σε έναν ενιαίο εκκλησιαστικό φορέα.