Stefano Della Bella (1610-1664) - Il suonatore di violino

Τύπος: Χαρακτικό οξυγραφίας με τελειώματα χαλκογραφίας·
Κατάσταση: Εξαιρετικά καλοτυπωμένο μελάνι, καλή κατάσταση συντήρησης με ελαφρές εμφανίσεις φθορισμού και κοκκινίλες. Το χαρτί παρουσιάζει ελαφριά, φυσική παλαίωση λόγω χρόνου, περιθώρια ελάχιστα, όλα όπως στις φωτογραφίες·
Υποστήριξη: Πολύχρωμο χαρτί δυνατότητας με διακριτές νησίδες και ευδιάκριτο υφαντό σχέδιο όταν φωτίζεται αντίθεση·

Αποστολή: Ασφαλισμένη αποστολή μέσω ταχυμεταφορέα Bartolini/DPD. Για να αξιοποιηθεί η ασφαλιστική κάλυψη, τυχόν ζημιές στον λαιμό πρέπει να προκληθούν και να αναφερθούν στον μεταφορέα κατά την παράδοση. Διαφορετικά, δεν θα είναι δυνατή η ενεργοποίηση της διαδικασίας ασφαλιστικής αποζημίωσης.
Προέλευση: Προέλευση ιδιωτικής συλλογής;

Stefano Della Bella (Φλωρεντία, 18 Μαΐου 1610 – Φλωρεντία, 12 Ιουλίου 1664) υπήρξε ιταλός χαράκτης.

Γεννημένος σε μια οικογένεια ζωγράφων, γλυπτών και αργυροχόων και ορφάνεψε πρόωρα πατέρας γλύπτης, αρχικά αφοσιώθηκε στην αργυροχοΐα στη σχολή του Giovanni Benedetto Castiglione και του Gasparo Mola, στη συνέχεια στράφηκε προς το σχέδιο και τη χαρακτική. Σύντομα άρχισε να σχεδιάζει φιγούρες και να αντιγράφει τις οξυγραφίες του Jacques Callot, που επηρέασαν τα πρώτα του έργα.

Υπό την προστασία των Μεδίκων, ειδικά του Don Lorenzo, υιού της δούκας Ferdinando I, ο Della Bella είχε την ευκαιρία να πραγματοποιήσει περιηγήσεις μελέτης στη Ρώμη, όπου διαμένει από το 1633 έως το 1636· στη Ρώμη γνωρίζει γαλλικούς χαρακτικούς και εκδότες χαρακτήρων όπως ο Israël Henriet και ο François Langlois, που ασκούν σημαντική επίδραση στην απόφασή του να μετακομίσει στο Παρίσι το 1639, τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του Callot.

Στο Παρίσι επιτυγχάνει γρήγορα, χάρη στα χαράκτικά έργα που παραγγέλθηκαν από τον καρδινάλιο Richelieu, παγκόσμια επιτυχία· συχνάζει στην αυλή, θεατρικούς καλλιτέχνες και λογοτέχνες, ενώ απορρίπτει υπερβολικά καταπιεστικά τιμητικά. Είναι εποχή των Τριακονταρχιών, για την οποία τεκμηριώνει ορισμένα επεισόδια, όπως η Πολιορκία του Arras.

Μεταξύ 1644 και 1645 ξεκινά ένα θαλασσινό ταξίδι κατά μήκος των δυτικών και ιονικών ακτών μέχρι την Αίγυπτο, και μαρτυρεί τη ναυμαχία μεταξύ των γαλιών της Τάγματος του Ναού και της τουρκικής ναυτικής δύναμης μπροστά στη Ρόδο στις 28 Σεπτεμβρίου 1644.

Το 1646-47 πηγαίνει στη Ολλανδία, επιβιβαζόμενος από το Calais, που απεικονίζει σε ορισμένα φύλλα του· παραμένει στο Άμστερνταμ, Αμβέρσα και Dordrecht. Υπάρχει υπόθεση συνάντησης, άλλωστε μη τεκμηριωμένη, με τον Rembrandt, του οποίου ο Stefano della Bella κατείχε αρκετές χαρακτικές.

Η αγάπη του προς τη φύση φανερώνονται σε φρέσκες μικρογραφίες: οι χαρακτικές ζώων, τα τοπία αποκαλύπτουν ένα ζωντανό και φανταστικό στυλ, πλέον αυτόνομο από τον εμπνευστή Callot. Ακόμη, μελετώνται και οι ανθρώπινες μορφές· ανθίζουν νέα θέματα: χάρτες τοπογραφικοί, μορφώματα, δηλαδή σκηνές χαρακτήρα, διακόσμηση (ζωογραφίες και διακοσμητικά στοιχειά), στρατιωτικά θέματα.

Επιστρέφοντας στη Φλωρεντία το 1650, επανέρχεται στη δράση υπό την προστασία της αυλής των Μεδίκων, δουλεύοντας για τους ευεργέτες του· εκτελεί εξώφυλλα, εικονογραφήσεις εορτών και καθαρές όψεις που υμνούν τα μεδiciάνικα λαμπρά. Το 1656 γίνεται μέλος της Ακαδημίας των Απατριστών. Τακτικά ταξιδεύει στη Ρώμη, όπου γεννιούνται μερικές θεάσεις αρχαίων ερειπίων· ταυτόχρονα συνεχίζει να στέλνει έντυπα και φύλλα στους γάλλους εκδότες του.

Ο Stefano Della Bella άφησε πίσω του πάνω από χίλιες χαράξεις."