Tijs Dragtsma (1992) - Surfacing Into Silence

Μία γυναίκα ανέρχεται από μαύρο νερό, με τα βλέφαρα κλειστά, τους ώμους να ξεπετάγονται από την ησυχία πάνω από τη δική της αντανάκλαση. Στο Surfacing Into Silence, ο Tijs Dragtsma απογυμνώνει τη μορφή από ότι μπορεί να κρατήσει η επιφανειακή ζημιά σε ακρυλικό γυαλί: ένα πεδίο από λεπτές γρατζουνιές για το πρόσωπο, που αρπάζουν το φως όπου η ζυγωματική γη, το μέτωπο και το κλειστό βλέφαρο συναντώνται, και αφήνουν τα βαθουλώματα των ματιών και το καμπύλο του στόματος ως καθαρό, ανέγγιχτο μαύρο.

Οι ώμοι και ο θώρακας χτίζονται με τον ίδιο τρόπο, ένα πεδίο από μεμονωμένα σημάδια που αραιώνει και διασκορπίζεται ακριβώς όπου αρχίζουν τα νερά. Κάτω από αυτή τη γραμμή, η εικόνα αφήνει το σώμα εντελώς και γίνεται ρυθμός: ένα κυματιστό, συνεχές ρόμπιν από γρατζουνημένο φως, η μνήμη κύματος, που κατευθύνεται μέσω του σκούρου γυαλιού πολύ μετά το ίδιο το σώμα να διαλυθεί μέσα σε αυτό.

Χωρίς μπογιά. Χωρίς εκτύπωση. Χωρίς μελάνι. Η εικόνα χαράζεται στη επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού και είναι πάντα παρούσα, με ή χωρίς άμεσο φως. Το φως δεν δημιουργεί αυτή τη γυναίκα. Την οξύνει, εντείνει τη διαφορά ανάμεσα στο λαμπερό πεδίο του δέρματός της και το μαύρο που καταβροχθίζει τα πάντα, έτσι ώστε το έργο να διαβάζεται διαφορετικά καθώς το διαπερνάς χωρίς ποτέ να την χάνεις.

Από απέναντι στο δωμάτιο το έργο εγκαθίσταται σε κάτι monumental και ήσυχο, ένα πρόσωπο αιωρούμενο σε μαύρο νερό. Κοντά, το ίδιο πρόσωπο διασπάται σε ένα πεδίο γρατζουνιών, καμία από τις οποίες δεν έχει νόημα μόνη της, όλες συνθέτουν μια γυναίκα που κρατά την αναπνοή της στην επιφανειακή στάθμη.

Αυτό είναι το θέμα υποκείμενο του υποκειμένου: το στιγμιαίο πριν βουτήξει, ή ακριβώς μετά την ανάδυση, όπου η ταυτότητα γίνεται μαλακή και ανεξέλεγκτη, κρατημένη από τίποτα παρά φως και τη μνήμη των κυμάτων. Το Surfacing Into Silence συνεχίζει την Σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία οι εικονίσεις κατασκευάζονται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής ζημιάς παρά μέσω χρώματος ή εκτύπωσης.

Μια οπτική γλώσσα όπου η ζημιά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Δεν προβάλλει. Κρατείται, ακριβώς ανάμεσα στην ανάσα και στη σιωπή."

Σχετικά με το Art with Scratch

To Art with Scratch είναι μια σειρά έργων όπου η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσω αμέτρητων ακριβών χαράξεων που αγγίζουν το φως και φέρνουν τη μορφή στο φως από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο από μεμονωμένα marks. Λεπτό, ευαίσθητο και σχεδόν αβάρος. Αυτό που φαινόταν σθεναρό αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίχτυ γραμμών, κάθε γραμμή μια σκόπιμη κίνηση, καθεμία ουσιώδης για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνει. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως αλλάζει κατά την επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από μια γωνία το фигούρα παραμένει καθαρή και ορισμένη. Από μια άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Υπό έναν εστιακό προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα προσλαμβάνει σκαλιστό, σχεδόν φωτεινό χαρακτήρα.

Αυτό που κάνει μέσα τους αυτή τη μορφή τόσο καθηλωτικά είναι ο ήσυχος της τράνταγμα. Η πράξη του χάραξης είναι άμεση και ανεπίστρεπτη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτραίτο, το σώμα ποτέ δεν σταθεροποιείται πλήρως. Μέσω της αλληλεπίδρασης γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται ανάλογα με την προοπτική και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να βγαίνει προς τα έξω από το μαύρο. Άλλες φορές, επανέρχεται σε ηρεμία. Εκείνο το κίνημα, ανάμεσα στην οξύτητα και την ηρεμία, είναι που ζωντανεύει το έργο.

Όπως όλα τα υλικά που έχουν αγγιχτεί από τον χρόνο, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατζουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, μια χειρονοία. Μαζί συνθέτουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτισμού.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Το όνομά μου είναι Tijs Dragtsma, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, με καθοδηγεί διαρκώς η επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως σταθερό στυλ, αλλά ως εξελισσόμενο πεδίο ανακαλύψεων όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συνυπάρχουν.

Η δουλειά μου ξεκινά συχνά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτό το αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα προκύπτουν μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη διαύγεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με μα captiv ξεχωρίζω για αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αισθήματος. Μεταξύ ορατού και ανοιχτού σε ερμηνεία. Στόχος μου δεν είναι απλώς να φτιάξω μια εικόνα, αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί τη σκέψη και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου ενώνεται αυτή η εξερεύνηση. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν σχηματισμένο από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργεί έργα που αισθάνονται χαρακτηριστικά, εσκεμμένα και ζωντανά.