Tijs Dragtsma (1992) - Foam Split by Ambition

Δύο γροθιές γνέφουν στον ίδιο άνεμο, τα πανιά τραβηγμένα τεντωμένα και σκιασμένα στο σκοτεινό ενάντια σε έναν αχνό, συννεφιασμένο ουρανό. Οι σάλπιγιες τους κόβουν το νερό με εξίσου μια πείνα, σηκώνουν αφρό που διαχωρίζεται και σκορπίζεται πίσω τους, το ορατό ίχνος δύο σκαφών που αρνούνται να δώσουν ίχνος.

Ο Αφέτης Αφρού από Φιλόδοξη Αναίδεια χτίζεται όπως χτίζεται κάθε έργο σε αυτήν τη σειρά, μέσω αφαίρεσης, όχι προσθήκης. Καμία βαφή. Καμία εκτύπωση. Καμία μελάνη. Η εικόνα χαράσσεται στην επιφάνεια του ακρυλικού γυαλιού, οργωμένη επιφανειακή φθορά που αντικαθιστά χρώμα, κάθε ίχνος αποφασίζει πού θα πέσει το φως και πού θα κρατηθεί πίσω.

Από απόσταση η σύνθεση διαβάζεται ως μια ενιαία, μνημειακή στιγμή, δύο πλοία δεμένα σε μια μονομαχία που θα μπορούσε να ανήκει σε οποιονδήποτε αιώνα. Πλησιάζεις κι η βεβαιότητα αυτή διαλύεται σε ένα πεδίο επιμελημένων γρατσουνιών, μια επιφάνεια που επανέρχεται σε πανιά και αφρό μόνο όταν απομακρυνθείς πάλι.

Η εικόνα είναι πάντα παρούσα, σε οποιοδήποτε φως. Το φως δεν τη δημιουργεί. Την ακονίζει. Κάτω από άμεσο φως οι γρατσουνιές πιάνουν και αντανακλώνται, η αντίθεση βαθαίνει, και το έργο φαίνεται διαφορετικό από γωνία σε γωνία χωρίς ποτέ να χάνει αυτό που δείχνει.

Υπάρχει και ένα συμβολικό στρώμα εδώ. Ένα ραν-τεε ανάμεσα σε ισότιμους σπάνια αφορά τον άνεμο μόνο, αλλά την θέληση, την άρνηση να πέσεις αρκετά πίσω. Ο αφρός που ρίχνεται από αυτά τα κύματα είναι φιλόδοξος ορατός, το υπόλειμμα δύο πληρωμάτων που σπρώχνουν ένα καθορισμένο σετ πανιών όσο πάει.

Ο Αφέτης Αφρού από Φιλόδοξη Αναίδεια συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch, όπου η εικόνα κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής φθοράς αντί για χρωστική ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η φθορά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Δύο πλοία, ένας άνεμος, και ο αφρός που θυμάται τη διαφορά."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά απελευθερώνεται. Χαραγμένος γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατσουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Όσο πλησιάζεις, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Τέλεια, εύθραυστη και σχεδόν ελαφριά. Αυτό που φαινόταν στέρεο αποκαλύπτεται ως ευπαθές δίχτυ από γραμμές, καθεμία μια εσκεμμένη κίνηση, καθεμία ουσιαστική για το όλο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την ακονίζει. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές ανακλώνται. Καθώς το φως μετακινείται πάνω στην επιφάνεια, η εικόνα αναπνέει. Από τη μια γωνία το σχήμα φαίνεται καθαρό και οριστικό. Από μια άλλη, μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο ήρθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από επικεντρωμένο προβολέα, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα λαμβάνει μια γλυπτική, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο γοητευτικό είναι η ήρεμη έντασή του. Η πράξη της γρατσουνιάς είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι μια απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικειοθελές, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργία. Η απουσία μετατρέπεται σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το πεδίο δεν είναι ποτέ πλήρως σταθερό. Μέσω της αλληλοδρασίας γραμμής, φωτός και σκιάς, η εικόνα μετακινείται με την οπτική γωνία και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το αντικείμενο φαίνεται να προχωρά έξω από το μαύρο. Άλλες φορές, επανέρχεται στην ηρεμία και παραμένει. Είναι μέσα σε αυτή τη κίνηση, μεταξύ της οξείας καθαρότητας και της γαλήνης, που το έργο ζωντανεύει.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήσυχη ζωή. Κάθε γρατσουνιά κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, ένα χειρονομία. Μαζί σχηματίζουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία, μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτός.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Τις Ντράχτσμα, ιδρυτής του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, κινούμαι από μια συνεχώς επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό στυλ, αλλά ως ένα εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου υλικό, δομή, φως και συναίσθημα συνυπάρχουν.

Το έργο μου συχνά ξεκινά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο. Πώς μπορεί η σκληρότητα να γίνει οικειότητα. Πώς μπορεί η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα. Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά ό,τι δημιουργώ.

Μέσα στο TD Fine Art Studio, κάθε σώμα έργου αντιμετωπίζεται ως ο δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Ορισμένα έργα χτίζονται μέσω ρυθμού, επανάληψης και δομής. Άλλα αναδύονται μέσω απουσίας, σκιάς, αντανάκλασης ή έντασης. Αυτό που τα συνδέει είναι η κοινή δέσμευση στην πρωτοτυπία, τη σαφήνεια και την συναισθηματική παρουσία.

Με γοητεύει η αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και αίσθησης. Μεταξύ αυτού που φαίνεται και αυτού που αφήνεται ανοιχτό στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι μόνο να φτιάξω μια εικόνα, αλλά ένα έργο που κρατά την προσοχή, καθιστά δυνατή την προβληματισμό και συνεχίζει να αποκαλύπτεται με τον χρόνο.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις ενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα εργαστήριο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και την φιλοδοξία να δημιουργήσει έργο που αισθάνεται διακριτικό, προμελετημένο και ζωντανό.