Slasky (1972) - Cute

Slasky επαναφέρει και πάλι τα εμπόδια του χρόνου με ένα έργο που λειτουργεί ως μια εκλεπτυσμένη οπτική βραχυκυκλωσή, τόσο οπτική όσο και εννοιολογική. Στο κέντρο της σύνθεσης ξεχωρίζει το μαγνητικό και αδιάσπαστο βλέμμα ενός κλασικού γυναικείου πορτρέτου, εμποτισμένου με τον μεθοδικό ρεαλισμό χαρακτηριστικό της μεγάλης παραδοσιακής βορειοευρωπαϊκής ζωγραφικής του 17ου αιώνα. Η άκαμπτη αξιοπρέπεια της ευγενικής κυρίας, περιτοιχισμένη από μια υπέρπλουσια μαργαριταρένια γουρτινή χαίτη από λευκό δαντέλα, παρεμβάλλεται, διαθλώνεται και μερικώς καλύπτεται από ένα γεωμετρικό μοτίβο με λευκές και μαύρες διαγώνιες ρίγες. Αυτό το γραφικό παρεμβολή δεν είναι απλώς μια αισθητική υπερφόρτωση, αλλά μια ισχυρή δηλωτική ποιητική της μητροπολιτικής ποίησης. Ο Slasky εισάγει ένα μοτίβο που εγείρει αμέσως τα οπτικά κώδικα της σύγχρονης οδικής σήμανσης, της Optical Art και των graffiti της μοντέρνας street κουλτούρας. Ο γεωμετρικός φραγμός ενεργεί ως εμπόδιο ή φίλτρο λογοκρισίας που θραύει το πρόσωπο: ένα μέτωπο παραμένει πιστό στην ιστορική και μουσειακή του διάσταση, ενώ το άλλο μέτωπο διαλύεται στην ψυχρή ρασιοναλιότητα του άπειρου κώδικα. Το έργο διερωτάται έτσι για την αντίληψη της ταυτότητας στην ψηφιακή εποχή. Το πρόσωπο του παρελθόντος, φύλακας μίας ιστορικής, οικίας και σεβάσμιας μνήμης, επανενεργοποιείται και αναγκάζεται να συνομιλήσει με τους συγκοπτικούς ρυθμούς και με τα προκλητικά γεωμετρικά σχήματα της σύγχρονης κουλτούρας. Για να εξυψώσει αυτή τη διχοτόμηση είναι η επιλογή του κάδρου: ένα υπέρλαμπρο μαύρο μπαρόκ προφίλ σε ανάγλυφο που περιλαμβάνει το έργο, μετατρέποντας τη σκληρή αντίθεση ποπ σε ένα ιερό αντικείμενο σχεδιασμού μουσειακής αντίληψης. Με την αναγνωρίσιμη τεχνική και επιμελητική του ικανότητα, ο Slasky δεν καταστρέφει το αρχαίο, αλλά το κωδικοποιεί εκ νέου, αποδεικνύοντας ότι η κλασική τέχνη δεν απευθύνεται μόνο στο παρελθόν, αλλά αποτελεί μια ζωντανή ύλη, που είναι έτοιμη να διαπεραστεί και να επαναπροσδιοριστεί από τα σύμβολα του παρόντος μας.