WW2 US Army / USMC Shot Gun technical manual - Infantry - USMC - PTO - technical manual - 1942





Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 143634 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Τεχνικό εγχειρίδιο για την καραμπίνα μάχης του αμερικανικού στρατού/USMC κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, 275 σελίδες, στα αγγλικά, πρώτη έκδοση σε αυτή τη μορφή, 1942.
Περιγραφή από τον πωλητή
Σπάνιο επίσημο αμερικανικό οπλικό εγχειρίδιο που αφορά ειδικά τις Καραμπίνες Στόλου (και τους επιθημένους σε αυτές θώρακες βομβίδων) που χρησιμοποιούνταν από τον Αμερικανικό Στρατό κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – από διάφορες μονάδες, συμπεριλαμβανομένων αξιωματικών και αεροπορικών των PTO. Αυτή η έκδοση είναι από το 1942, μια ωραία πρώιμη έκδοση.. Υπέροχες εικονογραφήσεις, σχέδια και πληροφορίες για τη συντήρηση και τη χρήση, πάνω από 250!!! σελίδες γεμάτες σχεδιαγράμματα και κείμενο.
Καλά σπάνιο αντικείμενο και ιδιαίτερα ενημερωτικό για τη συλλογή σας στις ΗΠΑ, ιδίως αν κατέχετε αποστρατιωτικοποιημένο βλέπετε το όπλο, δεν θα βρείτε εύκολα αυτό το manual!
Ιστορία του όπλου καραμπίνας στην Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία
Η καραμπίνα χρησιμοποιήθηκε από Συμμαχικούς στρατούς και από φιλο-παραστρατιώτες που υποστηρίζονταν από τους Συμμάχους σε όλα τα θέατρα επιχειρήσεων του Β’ ΠΠ, και τόσο οι καραμπίνες με άντληση όσο και οι ημιαυτόματες καραμπίνες εκδίδονται επί του παρόντος σε όλους τους κλάδους του αμερικανικού στρατού· χρησιμοποιήθηκαν επίσης σε επόμενες συγκρούσεις από Γαλλικούς, Βρετανούς, Αυστραλούς και Νεοζηλανδούς, καθώς και από πολλούς αντάρτες και εξεγερμένους σε ολόκληρη την υποσαχάρια Αφρική, τη Λατινική και Νότιο Αμερική, και τη Νοτιοανατολική Ασία.[2] Έξι διαφορετικά μοντέλα καραμπίνων έγιναν αποδεκτά στον αμερικανικό στρατό κατά τον Β’ ΠΠ, οι οποίοι πιο δημοφιλείς ήταν οι M97 και M1912. Ένα μειονέκτημα της χρήσης καραμπίνας στην περιοχή του Ειρηνικού Θεάτρου ήταν ο τρόπος μεταφοράς των φυσιγγίων. Οι τσέπες του τυφεκίου που μεταφορούσαν φυσιγγιάρια ήταν μικρές, μόλις περίπου 30 γύροι αν μεταφέρονταν κατακόρυφα. Ορισμένοι πεζοναύτες μετέφεραν τις σφαίρες σε γιλέκα SL-3 από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά αυτά τα γιλέκα ήταν δύσκολο να βρεθούν. Επίσης χρησιμοποιήθηκαν τροποποιημένες ζώνες τροφοδοσίας και ό,τι βρισκόταν στο χέρι ή εύκολα μπορούσε να εφεύρει κανείς.
Ένα ακόμη μειονέκτημα ήταν τα κελύφη φυσιγγίων από χαρτόνι, τα οποία φούσκωναν όταν υγραίνονταν σε βροχερό ή υγρό περιβάλλον και δεν χωρούσαν στο θαλάμο ακόμη και αφού ξεραίνονταν. Αγορασμένα εμπορικά κέλυφη από χαρτόνι αργότερα εμποτίστηκαν με κερί για να γίνουν αδιάβροχα, αλλά στη μάχη η ζέστη από το γρήγορο πυρ έμενε την κηρήταση με αποτέλεσμα να λιώσει ο κερί και συχνά να προκαλέσει μπλοκάρισμα. Οι στρατιωτικά διατεθέντες φονικά σφαίρια φυσιγγίων συνήθως ήταν κατασκευασμένα εξ’ ολοκλήρου από ορείχαλκο προκειμένου να αποφευχθούν αυτά τα ζητήματα, έως την εισαγωγή των πλαστικών κελυφών στις αρχές της δεκαετίας του 1960.
Ο Γενικός Αλεξάντερ Πατς θεωρούνταν ότι ήταν οπλισμένος με καραμπίνα Γουίντσεστερ όταν ο ίδιος οδήγησε επίθεση στο Γκουανταλκανάλ.
Ιστορία πωλητή
Σπάνιο επίσημο αμερικανικό οπλικό εγχειρίδιο που αφορά ειδικά τις Καραμπίνες Στόλου (και τους επιθημένους σε αυτές θώρακες βομβίδων) που χρησιμοποιούνταν από τον Αμερικανικό Στρατό κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – από διάφορες μονάδες, συμπεριλαμβανομένων αξιωματικών και αεροπορικών των PTO. Αυτή η έκδοση είναι από το 1942, μια ωραία πρώιμη έκδοση.. Υπέροχες εικονογραφήσεις, σχέδια και πληροφορίες για τη συντήρηση και τη χρήση, πάνω από 250!!! σελίδες γεμάτες σχεδιαγράμματα και κείμενο.
Καλά σπάνιο αντικείμενο και ιδιαίτερα ενημερωτικό για τη συλλογή σας στις ΗΠΑ, ιδίως αν κατέχετε αποστρατιωτικοποιημένο βλέπετε το όπλο, δεν θα βρείτε εύκολα αυτό το manual!
Ιστορία του όπλου καραμπίνας στην Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία
Η καραμπίνα χρησιμοποιήθηκε από Συμμαχικούς στρατούς και από φιλο-παραστρατιώτες που υποστηρίζονταν από τους Συμμάχους σε όλα τα θέατρα επιχειρήσεων του Β’ ΠΠ, και τόσο οι καραμπίνες με άντληση όσο και οι ημιαυτόματες καραμπίνες εκδίδονται επί του παρόντος σε όλους τους κλάδους του αμερικανικού στρατού· χρησιμοποιήθηκαν επίσης σε επόμενες συγκρούσεις από Γαλλικούς, Βρετανούς, Αυστραλούς και Νεοζηλανδούς, καθώς και από πολλούς αντάρτες και εξεγερμένους σε ολόκληρη την υποσαχάρια Αφρική, τη Λατινική και Νότιο Αμερική, και τη Νοτιοανατολική Ασία.[2] Έξι διαφορετικά μοντέλα καραμπίνων έγιναν αποδεκτά στον αμερικανικό στρατό κατά τον Β’ ΠΠ, οι οποίοι πιο δημοφιλείς ήταν οι M97 και M1912. Ένα μειονέκτημα της χρήσης καραμπίνας στην περιοχή του Ειρηνικού Θεάτρου ήταν ο τρόπος μεταφοράς των φυσιγγίων. Οι τσέπες του τυφεκίου που μεταφορούσαν φυσιγγιάρια ήταν μικρές, μόλις περίπου 30 γύροι αν μεταφέρονταν κατακόρυφα. Ορισμένοι πεζοναύτες μετέφεραν τις σφαίρες σε γιλέκα SL-3 από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά αυτά τα γιλέκα ήταν δύσκολο να βρεθούν. Επίσης χρησιμοποιήθηκαν τροποποιημένες ζώνες τροφοδοσίας και ό,τι βρισκόταν στο χέρι ή εύκολα μπορούσε να εφεύρει κανείς.
Ένα ακόμη μειονέκτημα ήταν τα κελύφη φυσιγγίων από χαρτόνι, τα οποία φούσκωναν όταν υγραίνονταν σε βροχερό ή υγρό περιβάλλον και δεν χωρούσαν στο θαλάμο ακόμη και αφού ξεραίνονταν. Αγορασμένα εμπορικά κέλυφη από χαρτόνι αργότερα εμποτίστηκαν με κερί για να γίνουν αδιάβροχα, αλλά στη μάχη η ζέστη από το γρήγορο πυρ έμενε την κηρήταση με αποτέλεσμα να λιώσει ο κερί και συχνά να προκαλέσει μπλοκάρισμα. Οι στρατιωτικά διατεθέντες φονικά σφαίρια φυσιγγίων συνήθως ήταν κατασκευασμένα εξ’ ολοκλήρου από ορείχαλκο προκειμένου να αποφευχθούν αυτά τα ζητήματα, έως την εισαγωγή των πλαστικών κελυφών στις αρχές της δεκαετίας του 1960.
Ο Γενικός Αλεξάντερ Πατς θεωρούνταν ότι ήταν οπλισμένος με καραμπίνα Γουίντσεστερ όταν ο ίδιος οδήγησε επίθεση στο Γκουανταλκανάλ.

