Siro Penagini (1885-1952) - Donna e bambino

Βιογραφία
Σιρό Πενατζίνο γεννήθηκε στη Μιλάνο στις 1 Δεκεμβρίου 1885. Μετά από πρακτική άσκηση σε διάφορα κολλέγια, όπου έλαβε σημαντική ανθρωπιστική παιδεία, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών απέκτησε το δίπλωμα γεωμέτρη, αλλά οι καλλιτεχνικές κλίσεις του τον οδήγησαν το 1905 να εγγραφεί στην Ακαδημία Brera, όπου γνώρισε τον Άλντο Κάρπι με τον οποίο παρέμεινε φίλος για ολόκληρη τη ζωή. Ο Πενατζίνο, με αυτόνομο χαρακτήρα, μη βρίσκοντας άνεση με έναν από τους καθηγητές, τον Mεντέτζι, αποφάσισε στα τέλη του 1906 ή στις αρχές του 1907 να εγκαταλείψει τη Brera και να φοιτήσει στη Βασιλική Ακαδημία της Μονάχου, όπου είχε την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με τις καινούργιες ευρωπαϊκές τάσεις.
Το 1910 επέστρεψε στην Ιταλία, με προβλήματα υγείας, και μέχρι το 1913 έμεινε στη Μιλάνο και στο Καραβάτε (VA). Το 1914, κατόπιν συμβουλής των γιατρών, μετέβη στη Terracina και διατήρησε επαφές με το περιβάλλον των Ρωμαίων καλλιτεχνών, ιδιαίτερα με τους ζωγράφους Spadini, Oppo, Carena, Socrate, Ferrazzi, Selva και Zanelli. Από τη Terracina μετακινήθηκε προς την χερσόνησο του Σορρεντίνο, κυρίως προς το Positano, όπου γνώρισε τον Μάξιμ Γκόρκι και έγινε φίλος του.
Το 1918 ο Πενατζίνο παντρεύτηκε τη Rosalinda Steffenini.
Το 1920 επέστρεψε στο Μιλάνο, όπου πήρε ένα εργαστήριο με τον Gian Emilio Malerba, και το ίδιο έτος συμμετείχε στην πρώτη Μπιεννάλε της Βενετίας, όπου βρισκόταν μέχρι το 1948 (με μια ατομική έκθεση το 1938). Επί του θέματος, το ίδιο έτος με τα έσοδα από την πώληση πολλών από τα έργα του προς τον κριτικό και συλλέκτη Gustavo Botta, έφυγε για τη Σαρδηνία, όπου διέμεινε στη Sinnai, Aritzo, Atzara και Desulo, όπου ζωγράφισε τόσο τα τοπία όσο και τους ανθρώπους με τους αρχαϊκούς φορεσιές τους.
Τον Δεκέμβριο του 1922 οργάνωσε την πρώτη ατομική του έκθεση στην Bottega della Poesia στο Μιλάνο, στη Via Montenapoleone.
Το 1923 αποσύρθηκε στο Solcio, στη λίμνη Maggiore, όπου αναστήλωσε και διεύρυνε ένα αγροτικό σπίτι, χτίζοντας ένα μεγάλο εργαστήριο, περνούσε μερικές ώρες διαβάζοντας Ρώσους μυθιστοριογράφους και φοιτώντας μελέτη στους καλλιτέχνες του παρελθόντος, με ιδιαίτερο θαυμασμό για τους Giotto, Masaccio, Carpaccio, Raffaello, Rembrandt, Veermer, Goya και Daumier.
Σπάνια μετακινούνταν στην κωμόπολη και στη Μιλάνο κατέβαινε μόνο σε περίσταση κάποιας έκθεσης, όπως το 1924, όταν εξελέγη επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Brera, και το 1926, όταν συμμετείχε στην Πρώτη Έκθεση του XX αιώνα στο Palazzо della Permanente. Το 1939 συμμετείχε στη δεύτερη Έκθεση του XX αιώνα.
Το 1934 εξασφάλισε χρυσ Μετάλλιο στην Διεθνή Έκθεση της Βουδαπέsvι a και το 1936 κέρδισε το βραβείο της Reale Accademia di Roma.
Το 1937, ύστερα από αίτηση του Αρχιτέκτονα Piacentini, φιλοτέχνησε στο Καζίνο Δικαιοσύνης της Μιλάνο ένα «Μωυσή που διδάσκει τους νόμους»· ενώ το 1939 για το E42 (EUR) της Ρώμης έλαβε την ανάθεση για δύο μωσαϊκά, από τα οποία εκτέλεσε μόνο τα σκίτσα, καθώς ο πόλεμος ανάγκασε τη διακοπή του έργου.
Η περίοδος της σύγκρουσης ήταν εξαιρετικά οδυνηρή για τον Πενατζίνο: για ένα χρόνο δεν είχε νέα για τον γιο του, που είχε πάει στο μέτωπο· ο φίλος Άλντο Κάρπι και ο κριτικός τέχνης Ραφαέλο Τζιόλι εξορίστηκαν στο ίδιο στρατόπεδο κράτησης, από όπου ο τελευταίος δεν γύρισε ποτέ· ενώ στον παλιό επιβατικό προβλήτα του Solcio, κοντά στο σπίτι, εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς δέκα παρτιζάνοι. Από αυτές τις συνθήκες δεν συνήλθε ποτέ και η δουλειά του μειώθηκε μέχρι να διακοπεί τελείως. περνούσε τις μέρες του σιωπηλός, διαβάζοντας και συλλογίζοντας. Στο Solcio απεβίωσε στις 8 Δεκεμβρίου του 1952 σε ηλικία εξήντα-επτά ετών.