Signed, Patrick Sansone - Noticings - 2025

Αποτελούμενο από εικόνες που τραβήχτηκαν ανάμεσα στον χειμώνα του 2019 και το καλοκαίρι του 2021, το Noticings είναι ο δεύτερος μονογραφικός τόμος του μουσικού και φωτογράφου Patrick Sansone. Φτάνοντας δεκαπέντε χρόνια μετά το βιβλίο του 100 Polaroids, το Noticings αντιπροσωπεύει μια εξευγένεια και διεύρυνση των θεματικών και αισθητικών ζητημάτων που είχαν ήδη καθιερωθεί σε αυτόν τον πρώτο αυτοεκδοτικό τόμο. Το Noticings παραμένει μια αποφασιστικά αναλογική υπόθεση, αλλά καθώς ο Sansone μετακινήθηκε από instant σε φιλμ 35mm και μεσαίου φορμάτ, έτσι και οι εννοιολογικές αξίες των εικόνων του μεγάλωσαν, έγιναν πιο ευρείς και οξεία.
Η ματιά του Sansone μακροχρόνια έχει προσελκύσει τα απορρίμματα της μικρής πόλης του μεσοπολέμου Αμερικής· αλλά όπως διαθλάται μέσω του φακού του lockdown Covid-19, τα worn signs, τα κλειστά καταστήματα και οι κενές εκτάσεις που κοσμούν πολλές από τις φωτογραφίες του αποκτούν μια νέα συνάφεια, με σήμανση στο χρόνο και ταυτόχρονα «διαχρονική», σαν να είχε ο σταδιακός εκφυλισμός του αμερικανικού ονείρου μεταστάσει ξαφνικά και διασπαρεί από την καρδιά της χώρας.
Έχοντας περιοδεύσει σε όλο τον κόσμο με τους Wilco, The Autumn Defense και άλλες μπάντες, ο Sansone καλλιέργησε μια φλανεριστική εκτίμηση για την πράξη κίνησης με προσανατολισμό και αντίληψη μέσα σε χώρους, με πάντοτε ανοιχτή την προσοχή σε συναντήσεις με overlooked ομορφιά. Με το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου σε παύση κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ο Sansone παρέμεινε ωστόσο σε κίνηση, κάνοντας μακρινούς περιπάτους διάφορα through the American south, σταματώντας για να περιπλανηθεί σε μικρές πόλεις κατά μήκος της διαδρομής και, εν μέσω αυτής της διαδικασίας, δημιουργώντας το σώμα του έργου που εμφανίζεται εδώ. Αλλά αυτή δεν είναι μια τυπική street photography, όπως έχει κατανοηθεί ο κλάδος· είναι πιο υπομονετική και μελετημένη. Ακριβώς όπως ο τίτλος Noticings παίρνει ένα ρήμα και το επαναχρησιμοποιεί ως ουσιαστικό, έτσι και ο Sansone αφομοιώνει και αποσταγγίζει την πράξη του βλέπειν, δημιουργώντας επιμελώς παρατηρημένες και εκτελεσμένες εικόνες που απεικονίζουν, μαζί με τα προφανή τους θέματα, και την αντίληψη καθ’ εαυτό.
Με τον William Eggleston μοιράζεται ρίζες στην πολιτεία του Μισισιπή και του Τενεσί, μια άψογη ματιά στο χρώμα και το φως, και μια ακλόνητη πίστη στον κόσμο ως Duchampian ready-made: γεμάτος λαμπρή ομορφιά που περιμένει μόνο το πάτημα του κλικ από τον μηχανισμό της κάμερας. Στην ελλειπτική προσέγγισή του στο ανθρώπινο στοιχείο, ωστόσο — essentially, απεικονίζοντας μέσω παραλείψεως — ο Sansone ευθυγραμμίζεται με τους δημιουργούς εικόνων όπως οι William Christenberry και οι New Topographics. Σ’ αυτές τις επιρροές προσθέτει μια αισθητική λυκόφωτος του υπέρκειν, μια οβελία συνέντευξη για τα κοινωνικοοικονομικά θεμέλια αυτών των πλέον εγκαταλελειμμένων χώρων που πριν από μισό αιώνα θα είχαν πιθανώς φωτογραφηθεί ως ακμάζοντα κέντρα από τους Stephen Shore, Ernst Haas ή Fred Herzog.
Οι εικόνες του Sansone συρρικνώνονται με το έργο αυτών των ματέρων της φωτογραφίας — νέος ανάπτυξος από γόνιμο έδαφος. Σε ό,τι ο Sansone επιλέγει να μας δείξει και, σημαντικότερα, να κρατήσει έξω, οι φωτογραφίες του θυμίζουν τον περιγραμμένο από τον Jeffrey Eugenides στην The Virgin Suicides, της αποθανείσας αδελφές της Λισαβόνας: «Στο τέλος είχαμε τα κομμάτια του παζλ, αλλά όσο κι αν τα βάζαμε μαζί, έλειπαν κενά, περιέργως διαμορφωμένα κενά που απεικονίζονταν από το τι τις περιέβαλλε, σαν χώρες που δεν μπορούσαμε να ονομάσουμε.» Στο Noticings, η χώρα ονομάζεται εύκολα, αλλά παραμένει ορισμένη από την ένταση του υπολειπόμενου και του περικαμένων.

by Christoper Bruno