Ισπανία - Εξαιρετικό επαναστατικό βραχιόλι «26 Ιουλίου», με υπογραφές του Τσε Γκεβάρα, Φιντέλ Κάστρο και - Στρατιωτικά αξεσουάρ - 1958

* Εξαιρετικό περιβραχιόνιο του επαναστατικού κινήματος «26 Ιουλίου», με τις υπογραφές των Τσε Γκεβάρα, Φιντέλ Κάστρο και Καμίλο Σιενφουέγος
+ COA (Πρωτότυπο Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας).

Ημερομηνία υπογραφών: 27 Απριλίου 1958.

Αυτό το περιβραχιόνιο, που φορούσε ο επαναστατικός στρατός τα πρώτα χρόνια της Επανάστασης, είναι υπογεγραμμένο και αφιερωμένο από τους τρεις σημαντικότερους ηγέτες της Επανάστασης: τον Τσε Γκεβάρα, τον Φιντέλ Κάστρο και τον Καμίλο Σιενφουέγος.

Είναι ένα κειμήλιο της επαναστατικής ιστορίας. Ένα μουσειακό αντικείμενο.

Αυτό το περιβραχιόνιο είναι εξαιρετικό λόγω της σπανιότητάς του και της βιογραφικής και ιστορικής του αξίας, καθώς και επειδή είναι σπάνιο να βρεθούν μαζί οι υπογραφές του Τσε Γκεβάρα, του Φιντέλ Κάστρο και του Καμίλο Σιενφουέγος στο ίδιο περιβραχιόνιο.

Αυτό το εξαιρετικό περιβραχιόνιο ανήκε σε έναν αντάρτη της Φάλαγγας αρ. 14.

Σύντομη ιστορία της Φάλαγγας αρ. 14 της Επανάστασης:

Ιστορική σύνοψη της Φάλαγγας αρ. 14 «Χουάν Μανουέλ Μάρκες»

Η Φάλαγγα αρ. 14 «Χουάν Μανουέλ Μάρκες» ήταν μονάδα του Επαναστατικού Στρατού του Κινήματος της 26ης Ιουλίου, η οποία δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 1958 στο πλαίσιο του IV Ανατολικού Μετώπου «Σιμόν Μπολίβαρ», κατά την τελική φάση της Κουβανικής Επανάστασης. Διοικητής της ήταν ο Ορλάντο Λάρα Μπατίστα, ενώ η κύρια περιοχή επιχειρήσεών της εκτεινόταν στις περιφέρειες του Λας Τούνας και της ανατολικής Κούβας.

Η φάλαγγα πήρε το όνομά της προς τιμήν του Χουάν Μανουέλ Μάρκες, δεύτερου στην ιεραρχία της αποστολής του Granma και ενός από τους πρώτους μάρτυρες του επαναστατικού αγώνα μετά την απόβαση του Δεκεμβρίου του 1956.

Η κύρια αποστολή της ήταν να επεκτείνει τον έλεγχο των ανταρτών έξω από τη Σιέρα Μαέστρα, να παρενοχλεί τις δυνάμεις του Φουλχένσιο Μπατίστα, να σαμποτάρει τις στρατιωτικές επικοινωνίες, να στρατολογεί νέους μαχητές και να εδραιώνει τη λαϊκή υποστήριξη στις αγροτικές περιοχές. Αν και δεν απέκτησε τη φήμη των φαλάγγων που διοικούσαν ο Καμίλο Σιενφουέγος ή ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αποδυνάμωση του κυβερνητικού στρατού στην Ανατολή.

Οι μαχητές της Φάλαγγας 14 επιχειρούσαν με αντάρτικες τακτικές: ενέδρες, νυχτερινές επιθέσεις, σαμποτάζ σε τηλεφωνικές και σιδηροδρομικές γραμμές και προσωρινή κατάληψη οικισμών. Όπως συνέβαινε στις περισσότερες μονάδες των ανταρτών, αντιμετώπιζαν συνεχή έλλειψη όπλων και πυρομαχικών και συχνά εξασφάλιζαν τον οπλισμό τους παίρνοντάς τον από τον εχθρό.

Ανάμεσα στις πιο γνωστές ιστορίες για τέτοιου είδους αντάρτικες μονάδες ξεχωρίζουν οι συνεχείς μετακινήσεις για να μην εντοπιστούν, οι μεγάλες πορείες μέσα από βουνά και αγροτικές περιοχές, η καθοριστική βοήθεια των αγροτών που παρείχαν τρόφιμα, καταφύγιο και πληροφορίες, καθώς και η ευρεία χρήση παρατσουκλιών μεταξύ των μαχητών.

Κατά την τελική επίθεση του 1958, ενώ οι εισβολικές φάλαγγες του Καμίλο και του Τσε προέλαυναν προς το κέντρο του νησιού και έδιναν τις μάχες του Γιαγουαχάι και της Σάντα Κλάρα, η Φάλαγγα 14 συνέχιζε να ασκεί πίεση στα στρατεύματα του Μπατίστα στην Ανατολή, συμβάλλοντας στην αποδιοργάνωση του καθεστώτος και στη νίκη της Επανάστασης την 1η Ιανουαρίου 1959.

Αν και η ιστορία της είναι λιγότερο γνωστή και λιγότερο τεκμηριωμένη από εκείνη άλλων επαναστατικών φαλάγγων, η Φάλαγγα αρ. 14 αποτέλεσε μέρος της στρατιωτικής προσπάθειας που επέτρεψε στο Κίνημα της 26ης Ιουλίου να επεκτείνει την επιρροή του σε ολόκληρη την Κούβα και να επιταχύνει την πτώση της δικτατορίας του Μπατίστα.


Ιστορία του «Κινήματος της 26ης Ιουλίου»:

Το Κίνημα της 26ης Ιουλίου (M-26-7) ήταν κουβανική πολιτική και στρατιωτική οργάνωση, η οποία ιδρύθηκε το 1953 για να πολεμήσει τη δικτατορία του Φουλχένσιο Μπατίστα. Ηγέτης της ήταν ο Φιντέλ Κάστρο και υιοθέτησε μια αριστερή, εθνικιστική και αντιιμπεριαλιστική ιδεολογία, προβάλλοντας τη μορφή και τις ιδέες του Κουβανού στοχαστή Χοσέ Μαρτί.

Ήταν η σημαντικότερη οργάνωση μεταξύ όσων συμμετείχαν στην Κουβανική Επανάσταση. Στα τέλη του 1956 εγκατέστησε αντάρτικη βάση στη Σιέρα Μαέστρα, από όπου τελικά νίκησε τα στρατεύματα του δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα στις 31 Δεκεμβρίου 1958, κατέλαβε την εξουσία και σχημάτισε, μαζί με άλλες οργανώσεις, κυβέρνηση υπό την προεδρία του Μανουέλ Ουρούτια Λεό.1 Μετά την Κουβανική Επανάσταση και καθώς κλιμακωνόταν η πολιτική αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι εσωτερικές ιδεολογικές διαφορές οξύνθηκαν. Τον Ιούλιο του 1961 ήταν ένα από τα κόμματα που συγκρότησαν τις Ενοποιημένες Επαναστατικές Οργανώσεις (ORI), μαζί με το Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα και τη Διεύθυνση του Επαναστατικού Κινήματος της 13ης Μαρτίου, οργανώσεις που με τη σειρά τους διαλύθηκαν στις 26 Μαρτίου 1962 για να σχηματίσουν το Ενωμένο Κόμμα της Σοσιαλιστικής Επανάστασης της Κούβας (PURSC), κομμουνιστικής ιδεολογίας.

Το όνομά του προέρχεται από την επίθεση στους στρατώνες Μονκάδα στο Σαντιάγο ντε Κούβα, στις 26 Ιουλίου 1953. Το M-26-7 ιδρύθηκε στην Κούβα στις 12 Ιουνίου 1955, ως μυστική οργάνωση, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Φουλχένσιο Μπατίστα. Τότε ο Φιντέλ Κάστρο, ο ιδρυτής του, είχε μόλις αμνηστευθεί και αποφυλακιστεί, αφού είχε εκτίσει ποινή για την οργάνωση της επίθεσης στους στρατώνες Μονκάδα το 1953. Λόγω αυτής της ενέργειας, ο Φιντέλ Κάστρο, σημαντικό στέλεχος του Ορθόδοξου Κόμματος που είχε ιδρύσει ο Εδουάρδο Τσίμπας, έγινε γνωστή προσωπικότητα στο νησί.

Ο αρχικός πυρήνας, που αποτελούνταν από την ομάδα η οποία οργάνωσε την επίθεση στους στρατώνες Μονκάδα, συνενώθηκε με το Εθνικό Επαναστατικό Κίνημα υπό τον Ραφαέλ Γκαρθία Μπάρθενας και με το μεγαλύτερο μέρος της Ορθόδοξης Νεολαίας. Λίγο αργότερα προσχώρησε η Επαναστατική Εθνική Δράση, υπό την ηγεσία του Φρανκ Παΐς. Χάρη στην ιδεολογική του ευρύτητα και στον στόχο του να ανατρέψει την τυραννία του Μπατίστα, το M-26-7 προσέλκυσε γρήγορα νέους από ένα ευρύ φάσμα πολιτικών προελεύσεων.