Ύστερη Ρωμαϊκή / Πρώιμη Βυζαντινή Μπρούντζος RARE θυμιαστή με ελληνική επιγραφή

ITEM: Καμινάρι για λιβάνι με Ελληνική επιγραφή
ΥΛΙΚΟ: Χαλκός
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Αργαιορωμαϊκή / Βυζαντινή παράδοση
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 4ος - 6ος αιώνας μ.Χ.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 295 mm x 87 mm διάμετρος
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλή κατάσταση
ΚΑΤΑΓΩΓΗ: Από γερμανική ιδιωτική συλλογή, αποκτήθηκε μεταξύ 1970 - 1980

Συνοδεύεται από Πιστοποιητικό Γνησιότητας και Άδεια Εξαγωγής.

Αν κάνετε προσφορά εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και κερδίσετε το αντικείμενο, θα χρειαστεί να αιτηθούμε άδεια εξαγωγής για τη χώρα σας και η αποστολή θα διαρκέσει από 3 έως 5 εβδομάδες.

Κατά την μετάβαση από τη Λατινορωμαϊκή στην πρώιμη Βυζαντινή περίοδο, τα καμίνια λιβανιών, ή θymiateria, εξελίχθηκαν από απλά λειτουργικά αντικείμενα σε περίτεχνα σύμβολα τόσο της οικιακής πολυτέλειας όσο και της θρησκευτικής αφοσίωσης. Συνήθως χυτά σε κράματα χαλκού ή μπρούτζου, αυτά τα αγγεία συχνά διέθεταν τρίποδη βάση και καλυμμένο με διάτρητο καπάκι σχεδιασμένο να επιτρέπει στο ευωδιαστό νέφος λιβανιού ή μύρου να φεύγει. Ενώ τα παλαιότερα ρωμαϊκά σχέδια προτιμούσαν κλασικά θέματα όπως κλαδιά δάφνης ή γάτων πατήματα, η μετέπειτα βυζαντινή επιρροή εισήγαγε πιο αρχιτεκτονικά σχήματα, με μερικά καμίνια να θυμίζουν καθεδρικούς ναούς με θόλο ή μικροσκοπικούς πύργους, αντικατοπτρίζοντας την εποχή της προσοχής στο ιερό χώρο.

Η χρήση αυτών των αντικειμένων υπερέβαινε την απτή ευχαρίστηση της όσφρησης και αποτελούσε κρίσιμο στοιχείο στην λατρεία της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας. Σε εκκλησιαστικά περιβάλλοντα, ο ανερχόμενος καπνός συμβόλιζε τις προσευχές των πιστών που υψώνονταν στον ουρανό, και ο ρυθμικός κίνδυνος των κρεμαστών καμινιών, ή τουρίβες, έγινε αισθητικό σήμα-κλειδί της Θείας Λειτουργίας. Αυτές οι κρεμαστές εκδοχές συχνά διακοσμούνταν με ρεπουσέ σκηνές από τη ζωή του Χριστού ή των Αποστόλων, μετατρέποντας ένα χρηστικό αντικείμενο σε «οπτικό κήρυγμα» που μπορούσε να εκτιμηθεί τόσο από την κληρικολόγητη όσο και από τη μεριά της κοινότητας.

Η τεχνολογική και καλλιτεχνική μαεστρία κατά τον 4ο έως τον 7ο αιώνα επέτρεψε πολύπλοκα σχέδια ανοιχτού εργαλείου που παιχνιδίζουν με φως και σκιά. Οι τεχνίτες χρησιμοποίησαν τη μέθοδο ρηχότητας από χαυσμένο κερί (lost-wax) για να δημιουργήσουν λεπτά γεωμετρικά μοτίβα και κληματσίδες αμπέλου, τα οποία συχνά επιχρύσωναν ή ένωναν με ασήμι για να πιάσουν το τρεμόπαιγμα του κεριού σε βασιλική ή πλούσιο οικιστικό χώρο. Καθώς η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετατοπιζόταν προς την Ανατολή, αυτά τα καμίνια λιβανιών έγιναν αξιόλογα εξαγωγικά αντικείμενα, μεταφέροντας την αισθητική και πνευματική ταυτότητα της Κωνσταντινούπολης δια μέσου της Μεσογείου και πέραν αυτής.