Αρχαία Ελληνική Γυαλί με πυρήνα Amphoriskos

ITEM: Αμφορισκός
ΥΛΙΚΟ: Γυάλινο σώμα με πυρήνα διαμόρφωσης
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Ελληνικός
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 5ος–4ος αιώνας π.Χ.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 77 mm x 52 mm
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλή
ΚΑΤΑΓΩΓΗ: Από ιδιωτική ολλανδική συλλογή, αποκτήθηκε από την Helios Gallery, Ηνωμένο Βασίλειο.

Σ Comes with Certificate of Authenticity and European Union export license

Αν προσφέρετε από χώρα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και κερδίσετε το αντικείμενο, πρέπει να αιτηθούμε νέα άδεια εξαγωγής στη χώρα σας και η αποστολή θα καθυστερήσει μεταξύ 3–5 εβδομάδων.

Το γυάλινο αμφορισκός με πυρήνα διαμόρφωσης είναι ένα μικρό, πολυτελές αγγείο που χρησιμοποιούταν κυρίως στην αρχαία Ελλάδα για αποθήκευση πολύτιμων αρωματικών ελαίων, αλοιφών ή καλλυντικών. O όρος αμφορισκός σημαίνει κυριολεκτικά "μικρό αμφορείο", αναφερόμενος στο μικρού μεγέθους σχήμα του βάζου με δύο λαβές, το οποίο τυπικά διαθέτει επιμηκυμένο οβώδες ή πιρφωρικό σώμα, ψηλό λαιμό και ζεύγος λεπτών λαβών σε σχήμα S. Αυτά τα αγγεία ήταν εξαιρετικά δημοφιλή στην Ανατολική Μεσόγειο, ιδιαίτερα από την Αρχαϊκή μέχρι την Ελληνιστική περίοδο (6ος–1ος αιώνας π.Χ.), και τα περιεχόμενά τους αποτελούσαν συχνά μέρος της καθημερινής ζωής, χρησιμοποιούνταν σε οικίες, προσφέρονταν ως βωτιές σε ιερά και, πιο συχνά, τοποθετούνταν σε τάφους ως αγαθά για τον χρίον του αποθανόντος. Η ύπαρξη αυτών των πολύχρωμων γυάλινων μπουκαλιών σε ταφές αντικατοπτρίζει την υψηλή τους αξία και τον πλούτο των ιδιοκτητών τους.

Το αγγείο κατασκευάστηκε χρησιμοποιώντας τη μέθοδο σχηματισμού πυρήνα, μια από τις πρώτες τεχνικές κατασκευής γυαλιού στη Μεσόγειο. Αυτή η εργατο-εξαρτημένη διαδικασία ξεκινούσε με τον γυψάρη να διαμορφώνει έναν αδρο core, συνήθως ένα μείγμα πηλός και άμμου, γύρω από μια μεταλλική ράβδο. Το γυαλί εφαρμόζονταν στο core βουτώντας το σε λιωμένο γυαλί ή σχηματίζοντας θερμές, ινοειδείς δέσμες γυαλιού πάνω στο περιστρεφόμενο πυρήνα. Το αγγείο στη συνέχεια επαναθερμαινόταν και τα αντίθετα χρωματικά νήματα γυαλιού έπλεκαν γύρω από το σώμα. Αυτές οι χρωματιστές γραμμές—συνήθως αδιαφανώς κίτρινες, λευκές ή τιρκουάζ πάνω σε πιο σκούρο υπόβαθρο, όπως σκούρο μπλε ή μαύρο—τραβήχτηκαν προς τα πάνω και προς τα κάτω με ένα μεταλλικό εργαλείο για να δημιουργήσουν πολυδάπανες φτερωτές, ζιγκ-ζαγκ ή γιρλάντες. Το χείλος, ο βάτος και οι λαβές προστέθηκαν χωριστά. Αφού το αγγείο ψύχθηκε, ο πηλώδης πυρήνας απομακρυνόταν προσεκτικά από το εσωτερικό, αφήνοντας ένα μικρό, παχιό τοιχώλιο γυάλινο δοχείο.

Η βιομηχανία γυαλιού με πυρήνα άνθησε στη Ανατολική Μεσόγειο, με το νησί της Ρόδου να αναδεικνύεται σε κεντρικό παραγωγικό κέντρο κατά τη διάρκεια των Κλασικών και Ελληνιστικών περιόδων. Τα σχέδια αυτών των γυάλινων δοχείων—ανάμεσα στα οποία ο αμφορισκός, ο αλαβαστρόν, και ο αριάβιλος—μελετήθηκαν συνειδητά από τα σύγχρονα ελληνικά κεραμικά και μεταλλικά αγγεία, αλλά τα γυάλινα τεμάχια ξεχώριζαν για το λαμπερό, αδιαφανές χρώμα τους και τα ζωντανά διακοσμητικά σχέδια, που συνήθως τα κατέτασσαν ως ανώτερα, πολυτελή αντικείμενα. Το μικρό τους μέγεθος και τα παχιά τοιχώματα ήταν εγγενείς περιορισμοί της τεχνικής σχηματισμού πυρήνα, κάνοντάς τα ιδανικά για τη διατήρηση ακριβών ελαίων. Η παραγωγή του αμφορισκού waned με την εισαγωγή της γυαλοποιίας κατά την ρωμαϊκή περίοδο, αλλά αυτά τα πρώτα γυάλινα αγγεία παραμένουν μαρτυρία της εκλεπτυσμένης τέχνης των αρχαίων μεσογειακών τεχνιτών.