Ένα ξύλινο γλυπτό - Lobi - Μπουρκίνα Φάσο (χωρίς τιμή ασφαλείας)

04
ημέρες
19
ώρες
18
λεπτά
56
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 210 - € 250
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Ξύλινο γλυπτό από Μπουρκίνα Φάσο, αποδοθείσας στον λαό Λόμπι από την περιοχή Λοροπένι, με βάση, σκαλισμένο στο ξύλο, ύψος 18 cm, βάρος 250 g, σε καλή κατάσταση, αυθεντικό/ επίσημο.

Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Περιγραφή από τον πωλητή

Γλυπτό πουλιού Λόμπι
Origin: Περιοχή Λοροπέni, νοτιοδυτική περιοχή Μπουρκίνα Φάσο
Cultural Attribution: Λόμπι
Μέταλλο: Ξύλο, σκαλισμένο, με σκούρη, εν μέρει φθαρμένη επιφάνεια πατίνας, συμπεριλαμβανομένου βάσης.
Inventory/Photo Reference: MAZ30651

Περιγραφή

Αυτό το γλυπτό πουλιού από την περιοχή Λοροπέni στη νοτιοδυτική Μπουρκίνα Φάσο χαρακτηρίζεται από αξιοσημείωτη μορφολογική ενότητα και ένα σχέδιο που είναι ταυτόχρονα μινιμαλιστικό και εκφραστικό. Σκαλισμένο από ένα μόνο κομμάτι ξύλου, το ανάγλυφο απεικονίζει ένα όρθιο πουλί με λίγο προς τα εμπρός σώμα, ισχυρό λαιμό και σχετικά μεγάλο, στρογγυλεμένο κεφάλι. Η κοντή, προς τα εμπρός κηλί δόντια, μαζί με τα διακριτικά υποβληθέντα μάτια, διαμορφώνουν το φωνογραφικό κεντρικό σημείο της απεικόνισης. Το συμπαγές σώμα αναπτύσσεται από έναν στενό λαιμό και φαρδαίνει σε ένα μακρύ, σχεδόν κλειστό όγκο. Τα διπλωμένα φτερά διαχωρίζονται από το σώμα με βαθιές, διαμήκεις τομές και ήπια, τρισδιάστατα βάθη. Τα κάτω άκρα μεταβαίνουν σε έναν ελαφρώς προς τα πίσω, μυτερό σχήμα, θυμίζοντας τα φτερά ουράς. Τα κοντά, ανθεκτικά πόδια αποτελούν μια σταθερή βάση, οι κάθετες σχισμές τους υποδηλώνουν μια απλουστευμένη απεικόνιση των δακτύλων. Η σκούρα καφέ μέχρι μαύριστη επιφάνεια παρουσιάζει πολυάριθμες ελαφριές φθορές, λεπτές ρωγμές και ανεπαίσθητες εσοχές. Θερμότεροι, ώχρανοι τόνοι του ξύλου είναι ιδιαίτερα αισθητοί στο κεφάλι, το στήθος και τη βάση. Αυτές οι διαφορές δίνουν στο γλυπτό μια ζωντανή, ιστορικά εξελιγμένη υφή επιφάνειας, αλλά από μόνες τους δεν επιτρέπουν αξιόπιστη χρονολόγηση ή οποιαδήποτε συμπεράσματα για συγκεκριμένη τελετουργική χρήση. Η συνολική ήρεμη, σχεδόν μνημειακή στάση του πουλιού ενισχύεται από την κλειστή σιλουέτα και τις ισορροπημένες αναλογίες ανάμεσα σε κεφάλι, σώμα και βάση.

Πολιτισμικό και Γεωγραφικό Πλαίσιο

Οι Λόμπι είναι μεταξύ των εθνοτήτων της νοτιοδυτικής Μπουρκίνα Φάσο, των ιστορικά εγκατεστημένων περιοχών τους στις τρέχουσες εθνικές συνόρων προς βόρεια Γκάνα και βορειοανατολική Ακτή του Ελοβείο. Η περιοχή γύρω από το Loropéni βρίσκεται σε ένα πολιτιστικά ποικίλο τοπίο, όπου οι Λόμπι, οι Μπιριφόρ, οι Νταγκαρα και άλλες γειτονικές κοινότητες έχουν αλληλεπιδράσει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις των Λόμπι χαρακτηρίζονται παραδοσιακά από μια πολύπλοκη σχέση μεταξύ ανθρώπων, προγόνων και υπερφυσικών δυνάμεων. Ιδιαίτερα σημαντικές είναι οι πνευματικές οντότητες γνωστές ως θίλα, των οποίων η επίδραση μπορεί να εκδηλωθεί σε διάφορες πτυχές της ατομικής και κοινοτικής ζωής. Υλικό αντικείμενα που σχετίζονται με αυτά, συμπεριλαμβανομένων ανθρωπομορφικών και ζωομορφικών ξύλινων μορφών, συνήθως αναφέρονται συλλογικά ως μπατέμπα, με τη συγκεκριμένη τους σημασία να εξαρτάται σημαντικά από τη συνέχεια παραγωγής, τελετουργικής ενεργοποίησης και ενσωμάτωσης σε θρησκευτικές πρακτικές. Τέτοιες γλυπτικές μπόρεις θα μπορούσαν να τοποθετούνται σε οικιακούς κιβωτινοφορείς και να συνδέονται με την προστασία, την ασθένεια, τη γονιμότητα ή την επίλυση κοινωνικών συγκρούσεων. Ωστόσο, όχι κάθε σκαλισμένο ζωικό είδος από τον πολιτισμικό τομέα των Λόμπι μπορεί αναγκαστικά να θεωρηθεί μπατέμπα. Χωρίς περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με τη αρχική του θέση και χρήση, η λειτουργική ταξινόμηση του παρόντος πουλιού παραμένει ασαφής.

Συμβολισμός και Πιθανή Τελετουργική Πράξη

Τα πουλιά κατέχουν πολυδιάστατο συμβολικό νόημα σε πολλές δυτικοαφρικανικές κοινωνίες. Η ικανότητά τους να μετεξέρχονται μεταξύ γης και ουρανού μπορεί να τα καθιστά σύμβολα μετάβασης ανάμεσα σε διαφορετικούς τομείς ύπαρξης. Διακεκριμένα είδη πουλιών εμφανίζονται σε περιφερειακές παραδόσεις ως αγγελιαφόροι μηνυμάτων, ως προμήθειες ή ως όντα με ιδιαίτερες πνευματικές ποιότητες. Ωστόσο, αυτές οι γενικές έννοιες δεν μπορούν απλώς να εφαρμοστούν σε κάθε απεικόνιση πουλιού των Λόμπι. Για το παρόν αντικείμενο, ούτε το είδος του πουλιού που απεικονίζεται μπορεί να ταυτοποιηθεί αποφασιστικά, ούτε καταγράφεται συγκεκριμένη μυθολογική ή θρησκευτική ταυτότητα. Το εύσωμο σώμα, το κοντό ράμφος και η όρθια στάση μπορεί να θυμίζουν αρπακτικό ή άλλο ισχυρά δομημένο πτηνό· η ζωολογικά ακριβής ταυτοποίηση θα ήταν εικασία υπό την έννοια της σκόπιμης στυλιστικής απόχρωσης. Αν το figure ήταν αρχικά μέρος ενός ιερού, θα ήταν λογική η σύνδεση με ένα πνευματικό φύλακα οντότητας. Ομοίως, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η πιθανότητα ακόμη μη τεκμηριωμένης άλλης χρήσης. Το συμβολικό μήνυμα του αντικειμένου βρίσκεται επομένως κυρίως στην γλυπτική του παρουσία και στην καλλιτεχνική συμπύκνωση της χαρακτηριστικής εμφάνισης ενός πουλιού.

Ανθρωπολογική Αξιολόγηση της Τέχνης

Ειδική Ποιότητα
Η δύναμη αυτού του γλυπτού έγκειται στη σταθερή του απλοποίηση σε μερικά, προσεκτικά συντονισμένα μορφολογικά στοιχεία. Ο γλύπτης αποφεύγει σημαντικά φυσιολογικά λεπτομέρειες, αντίθετα developing μια γλυπτική δομή στην οποία ο όγκος, το περίγραμμα και η στάση είναι τα ουσιώδη μέσα της έκφρασης. Το μεγάλο κεφάλι φαίνεται να προήλθε άμεσα από τον ισχυρό λαιμό, ενώ τα πτερά που εφάπτονται πλευρικά περιβάλλουν το σώμα σαν προστατευτικό κέλυφος. Η ελάχιστη διαφοροποίηση μεταξύ των ανατομικών μερών δημιουργεί μια ομαλή, αρχιτεκτονικά εντυπωσιακή συνολική μορφή. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η αλληλεπίδραση ανάμεσα στα απαλά στρογγυλεμένα τμήματα του κεφαλιού και τις πιο γωνιώδεις επιφάνειες των φτερών και των ποδιών. Η ακανόνιστη επιφάνεια, σημαδεμένη από ενδείξεις χρήσης και γήρανσης, ενισχύει την εντύπωση πυκνότητας υλικού. Στο ευρύτερο πλαίσιο της ξύλινης γλυπτικής στη νοτιοδυτική Μπουρκίνα Φάσο, το κορίτσι μπορούμε να την απόδοσουμε σε μια καλλιτεχνική παράδοση στην οποία η εκφραστικότητα συχνά προέρχεται περισσότερο από συνειδητή εστίαση στη στάση, την παρουσία και το γλυπτικό αποτέλεσμα παρά από την ανατομική ακρίβεια. Ωστόσο, θα ήταν μεθοδολογικά προβληματικό να συναχθεί ένα συγκεκριμένο εργαστήριο, ένας μεμονωμένος γλύπτης ή μια στενότερη χρονολογική ταξινόμηση από αυτήν τη μορφολογική ομοιότητα. Ο πολιτιστικός προσδιορισμός στους Λόμπι και η προέλευση Loropéni αποτελεί το καθιερωμένο πλαίσιο για την ανάλυση της τέχνης.

Αξιολόγηση Τέχνης

Το γλυπτό πουλιού από το Loropéni εντυπωσιάζει με τη σιωπηρή, συγκεντρωμένη εκφραστικότητά του. Η επίδρασή του προέρχεται από τον συνδυασμό μιας σαφούς, σχεδόν αφηρημένης σιλουέτας με μια ζωντανή, διακριτική επιφάνεια ξύλου. Το πουλί φαίνεται όχι ως απλό μελέτη της φύσης ούτε ως διακοσμητικά διακοσμημένη απεικόνιση ζώου, αλλά ως ανεξάρτητη γλυπτική μορφή με αξιοσημείωρη παρούσα παρουσία. Η ίδια η σκεπτικιστική έμφαση των γλυπτικών μέσων δίνει στο αντικείμενο μια ειδική αισθητική ένταση. Στα πλαίσια δυτικοαφρικανικών γλυπτικών παραδόσεων, η μορφή δείχνει πώς οι απεικονίσεις ζώων, μέσα από μορφολογική απλοποίηση, μπορούν να αναπτύξουν μια εκφραστικότητα που υπερβαίνει την άμεση αναπαραστατική εμφάνισή τους. Η τεχνοτροπική αξία έγκειται σε αυτήν τη συνύπαρξη τοπικής γλωσσικής μορφολόγησης, σχεδιασμού με βάση το υλικό και μια πιθανή, αν και όχι οριστικά κατοχυρωμένη, πνευματική σημασία.

Λογοτεχνία
Piet Meyer: Art and Religion of the Lobi. Museum Rietberg, Ζυρίχη, 1981.
Daniel Bognolo: Lobi. 5 Continents Editions, Μιλάνο, 2007.

Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Καταγραφή

Ορισμένες από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Αυθεντικά κείμενα και φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που κατέχει ο αντίστοιχος κάτοχος πνευματικών δικαιωμάτων διαφυλάσσονται.

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Γλυπτό πουλιού Λόμπι
Origin: Περιοχή Λοροπέni, νοτιοδυτική περιοχή Μπουρκίνα Φάσο
Cultural Attribution: Λόμπι
Μέταλλο: Ξύλο, σκαλισμένο, με σκούρη, εν μέρει φθαρμένη επιφάνεια πατίνας, συμπεριλαμβανομένου βάσης.
Inventory/Photo Reference: MAZ30651

Περιγραφή

Αυτό το γλυπτό πουλιού από την περιοχή Λοροπέni στη νοτιοδυτική Μπουρκίνα Φάσο χαρακτηρίζεται από αξιοσημείωτη μορφολογική ενότητα και ένα σχέδιο που είναι ταυτόχρονα μινιμαλιστικό και εκφραστικό. Σκαλισμένο από ένα μόνο κομμάτι ξύλου, το ανάγλυφο απεικονίζει ένα όρθιο πουλί με λίγο προς τα εμπρός σώμα, ισχυρό λαιμό και σχετικά μεγάλο, στρογγυλεμένο κεφάλι. Η κοντή, προς τα εμπρός κηλί δόντια, μαζί με τα διακριτικά υποβληθέντα μάτια, διαμορφώνουν το φωνογραφικό κεντρικό σημείο της απεικόνισης. Το συμπαγές σώμα αναπτύσσεται από έναν στενό λαιμό και φαρδαίνει σε ένα μακρύ, σχεδόν κλειστό όγκο. Τα διπλωμένα φτερά διαχωρίζονται από το σώμα με βαθιές, διαμήκεις τομές και ήπια, τρισδιάστατα βάθη. Τα κάτω άκρα μεταβαίνουν σε έναν ελαφρώς προς τα πίσω, μυτερό σχήμα, θυμίζοντας τα φτερά ουράς. Τα κοντά, ανθεκτικά πόδια αποτελούν μια σταθερή βάση, οι κάθετες σχισμές τους υποδηλώνουν μια απλουστευμένη απεικόνιση των δακτύλων. Η σκούρα καφέ μέχρι μαύριστη επιφάνεια παρουσιάζει πολυάριθμες ελαφριές φθορές, λεπτές ρωγμές και ανεπαίσθητες εσοχές. Θερμότεροι, ώχρανοι τόνοι του ξύλου είναι ιδιαίτερα αισθητοί στο κεφάλι, το στήθος και τη βάση. Αυτές οι διαφορές δίνουν στο γλυπτό μια ζωντανή, ιστορικά εξελιγμένη υφή επιφάνειας, αλλά από μόνες τους δεν επιτρέπουν αξιόπιστη χρονολόγηση ή οποιαδήποτε συμπεράσματα για συγκεκριμένη τελετουργική χρήση. Η συνολική ήρεμη, σχεδόν μνημειακή στάση του πουλιού ενισχύεται από την κλειστή σιλουέτα και τις ισορροπημένες αναλογίες ανάμεσα σε κεφάλι, σώμα και βάση.

Πολιτισμικό και Γεωγραφικό Πλαίσιο

Οι Λόμπι είναι μεταξύ των εθνοτήτων της νοτιοδυτικής Μπουρκίνα Φάσο, των ιστορικά εγκατεστημένων περιοχών τους στις τρέχουσες εθνικές συνόρων προς βόρεια Γκάνα και βορειοανατολική Ακτή του Ελοβείο. Η περιοχή γύρω από το Loropéni βρίσκεται σε ένα πολιτιστικά ποικίλο τοπίο, όπου οι Λόμπι, οι Μπιριφόρ, οι Νταγκαρα και άλλες γειτονικές κοινότητες έχουν αλληλεπιδράσει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις των Λόμπι χαρακτηρίζονται παραδοσιακά από μια πολύπλοκη σχέση μεταξύ ανθρώπων, προγόνων και υπερφυσικών δυνάμεων. Ιδιαίτερα σημαντικές είναι οι πνευματικές οντότητες γνωστές ως θίλα, των οποίων η επίδραση μπορεί να εκδηλωθεί σε διάφορες πτυχές της ατομικής και κοινοτικής ζωής. Υλικό αντικείμενα που σχετίζονται με αυτά, συμπεριλαμβανομένων ανθρωπομορφικών και ζωομορφικών ξύλινων μορφών, συνήθως αναφέρονται συλλογικά ως μπατέμπα, με τη συγκεκριμένη τους σημασία να εξαρτάται σημαντικά από τη συνέχεια παραγωγής, τελετουργικής ενεργοποίησης και ενσωμάτωσης σε θρησκευτικές πρακτικές. Τέτοιες γλυπτικές μπόρεις θα μπορούσαν να τοποθετούνται σε οικιακούς κιβωτινοφορείς και να συνδέονται με την προστασία, την ασθένεια, τη γονιμότητα ή την επίλυση κοινωνικών συγκρούσεων. Ωστόσο, όχι κάθε σκαλισμένο ζωικό είδος από τον πολιτισμικό τομέα των Λόμπι μπορεί αναγκαστικά να θεωρηθεί μπατέμπα. Χωρίς περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με τη αρχική του θέση και χρήση, η λειτουργική ταξινόμηση του παρόντος πουλιού παραμένει ασαφής.

Συμβολισμός και Πιθανή Τελετουργική Πράξη

Τα πουλιά κατέχουν πολυδιάστατο συμβολικό νόημα σε πολλές δυτικοαφρικανικές κοινωνίες. Η ικανότητά τους να μετεξέρχονται μεταξύ γης και ουρανού μπορεί να τα καθιστά σύμβολα μετάβασης ανάμεσα σε διαφορετικούς τομείς ύπαρξης. Διακεκριμένα είδη πουλιών εμφανίζονται σε περιφερειακές παραδόσεις ως αγγελιαφόροι μηνυμάτων, ως προμήθειες ή ως όντα με ιδιαίτερες πνευματικές ποιότητες. Ωστόσο, αυτές οι γενικές έννοιες δεν μπορούν απλώς να εφαρμοστούν σε κάθε απεικόνιση πουλιού των Λόμπι. Για το παρόν αντικείμενο, ούτε το είδος του πουλιού που απεικονίζεται μπορεί να ταυτοποιηθεί αποφασιστικά, ούτε καταγράφεται συγκεκριμένη μυθολογική ή θρησκευτική ταυτότητα. Το εύσωμο σώμα, το κοντό ράμφος και η όρθια στάση μπορεί να θυμίζουν αρπακτικό ή άλλο ισχυρά δομημένο πτηνό· η ζωολογικά ακριβής ταυτοποίηση θα ήταν εικασία υπό την έννοια της σκόπιμης στυλιστικής απόχρωσης. Αν το figure ήταν αρχικά μέρος ενός ιερού, θα ήταν λογική η σύνδεση με ένα πνευματικό φύλακα οντότητας. Ομοίως, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η πιθανότητα ακόμη μη τεκμηριωμένης άλλης χρήσης. Το συμβολικό μήνυμα του αντικειμένου βρίσκεται επομένως κυρίως στην γλυπτική του παρουσία και στην καλλιτεχνική συμπύκνωση της χαρακτηριστικής εμφάνισης ενός πουλιού.

Ανθρωπολογική Αξιολόγηση της Τέχνης

Ειδική Ποιότητα
Η δύναμη αυτού του γλυπτού έγκειται στη σταθερή του απλοποίηση σε μερικά, προσεκτικά συντονισμένα μορφολογικά στοιχεία. Ο γλύπτης αποφεύγει σημαντικά φυσιολογικά λεπτομέρειες, αντίθετα developing μια γλυπτική δομή στην οποία ο όγκος, το περίγραμμα και η στάση είναι τα ουσιώδη μέσα της έκφρασης. Το μεγάλο κεφάλι φαίνεται να προήλθε άμεσα από τον ισχυρό λαιμό, ενώ τα πτερά που εφάπτονται πλευρικά περιβάλλουν το σώμα σαν προστατευτικό κέλυφος. Η ελάχιστη διαφοροποίηση μεταξύ των ανατομικών μερών δημιουργεί μια ομαλή, αρχιτεκτονικά εντυπωσιακή συνολική μορφή. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η αλληλεπίδραση ανάμεσα στα απαλά στρογγυλεμένα τμήματα του κεφαλιού και τις πιο γωνιώδεις επιφάνειες των φτερών και των ποδιών. Η ακανόνιστη επιφάνεια, σημαδεμένη από ενδείξεις χρήσης και γήρανσης, ενισχύει την εντύπωση πυκνότητας υλικού. Στο ευρύτερο πλαίσιο της ξύλινης γλυπτικής στη νοτιοδυτική Μπουρκίνα Φάσο, το κορίτσι μπορούμε να την απόδοσουμε σε μια καλλιτεχνική παράδοση στην οποία η εκφραστικότητα συχνά προέρχεται περισσότερο από συνειδητή εστίαση στη στάση, την παρουσία και το γλυπτικό αποτέλεσμα παρά από την ανατομική ακρίβεια. Ωστόσο, θα ήταν μεθοδολογικά προβληματικό να συναχθεί ένα συγκεκριμένο εργαστήριο, ένας μεμονωμένος γλύπτης ή μια στενότερη χρονολογική ταξινόμηση από αυτήν τη μορφολογική ομοιότητα. Ο πολιτιστικός προσδιορισμός στους Λόμπι και η προέλευση Loropéni αποτελεί το καθιερωμένο πλαίσιο για την ανάλυση της τέχνης.

Αξιολόγηση Τέχνης

Το γλυπτό πουλιού από το Loropéni εντυπωσιάζει με τη σιωπηρή, συγκεντρωμένη εκφραστικότητά του. Η επίδρασή του προέρχεται από τον συνδυασμό μιας σαφούς, σχεδόν αφηρημένης σιλουέτας με μια ζωντανή, διακριτική επιφάνεια ξύλου. Το πουλί φαίνεται όχι ως απλό μελέτη της φύσης ούτε ως διακοσμητικά διακοσμημένη απεικόνιση ζώου, αλλά ως ανεξάρτητη γλυπτική μορφή με αξιοσημείωρη παρούσα παρουσία. Η ίδια η σκεπτικιστική έμφαση των γλυπτικών μέσων δίνει στο αντικείμενο μια ειδική αισθητική ένταση. Στα πλαίσια δυτικοαφρικανικών γλυπτικών παραδόσεων, η μορφή δείχνει πώς οι απεικονίσεις ζώων, μέσα από μορφολογική απλοποίηση, μπορούν να αναπτύξουν μια εκφραστικότητα που υπερβαίνει την άμεση αναπαραστατική εμφάνισή τους. Η τεχνοτροπική αξία έγκειται σε αυτήν τη συνύπαρξη τοπικής γλωσσικής μορφολόγησης, σχεδιασμού με βάση το υλικό και μια πιθανή, αν και όχι οριστικά κατοχυρωμένη, πνευματική σημασία.

Λογοτεχνία
Piet Meyer: Art and Religion of the Lobi. Museum Rietberg, Ζυρίχη, 1981.
Daniel Bognolo: Lobi. 5 Continents Editions, Μιλάνο, 2007.

Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Καταγραφή

Ορισμένες από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Αυθεντικά κείμενα και φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που κατέχει ο αντίστοιχος κάτοχος πνευματικών δικαιωμάτων διαφυλάσσονται.

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Lobi
Χώρα προέλευσης
Μπουρκίνα Φάσο
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
18 cm
Βάρος
250 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6937
Πουλημένα αντικείμενα
99.42%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​