Ένα ξύλινο γλυπτό - Lobi - Μπουρκίνα Φάσο (χωρίς τιμή ασφαλείας)

04
ημέρες
11
ώρες
34
λεπτά
33
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 210 - € 250
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Περιγραφή από τον πωλητή

Lobi σφενδόνη με ανθρωπομορφικό σχεδιασμό – κυριολεκτικά σκαλιστή ξύλινη γλυπτική

Origin: Περιφέρεια Bonko, Νοτιοδυτικά της Μπουρκίνα Φάσο

Ανάλωση πολιτιστικής ταυτότητας: Λομπί, αποδομημένο

Υλικό: Σκαλισμένο ξύλο, φυσικό καφέ προς ωχρό πατίνα, μερικές οπτικές φθορές στην επιφάνεια, συμπεριλαμβανομένου στηλών

Ημερομηνία: Δεν είναι βέβαιο

Πρωτογενής προέλευση: Περιφέρεια Bonko, Μπουρκίνα Φάσο, σύμφωνα με τις αρχικές πληροφορίες προέλευσης

Περιγραφή

Αυτή η εξαιρετικά σχεδιασμένη ξύλινη σφεντόνα συνδυάζει τη λειτουργική βασική μορφή ενός παραδοσιακού εργαλείου ρίψης με μια επιμελώς κατασκευασμένη ανθρωπομορφική αναπαράσταση. Το αντικείμενο φέρει μια χαρακτηριστική, ευρύχωρη βάση με σχήμα Y, των δύο στιβαρών, ελαφρώς προς τα έξω καμπυλωμένων βραχιόνων που σχηματίζουν τα αρχικά χέρια και τα σημεία πρόσδεσης της σφεντόνας. Πάνω από το διακλάδισμα δεσπόζει μια λεπτή ανθρώπινη φιγούρα, σώμα που φαίνεται να προέρχεται άμεσα από τη συνολική κατασκευή του εργαλείου. Το κεφάλι είναι αξιοσημείωτα μεγάλο και έχει ένα μακρύ, ωοειδές κρανίο, ορισμένο από ένα ομαλό, απαλά καμπυλωτό μέτωπο. Το πρόσωπο προσεγμένα μελετημένο με στενά, αμυγδαώδη μάτια, έντονη μύτη και ελαφρώς ανοιχτό στόμα. Τα χείλη είναι προσεκτικά σκαλισμένα και δίνουν στην φυσιογνωμία μια ήρεμη, σχεδόν σκεπτική έκφραση. Τα αυτιά, που υποδηλώνονται στα πλάγια, προεξέχουν μόνο ολίγον από το κεφάλι. Ο μακρύς, λεπτός λαιμός συνδέει το κεφάλι με ένα συμπαγές θώρακα με ελαφρώς στρογγυλεμένες ωμοπλάτες. Τα χέρια βρίσκονται κοντά στο σώμα και είναι λυγισμένα προς τα εμπρός. Μικρά, τρισδιάστατα χέρια ακουμπούν στη θημονή και άνω κοιλιά. Ο μεσαίος κορμός του σώματος συγχωνεύεται απρόσκοπτα στα ευρύχωρα καθέτα σκέλη της σφεντόνας χωρίς ξεχωριστή ανατομική διαίρεση. Η επιφάνεια έχει μια ζεστή χρωματική παλέτα, από μέλι καφέ και ωχρό μέχρι σκούρες καφέ αποχρώσεις. Καλές μαρτυρίες σκαλισμάτων, μικρές βαθουλώσεις και περιοχές φθοράς αποκαλύπτουν τη χειροποίητη φύση του ξύλου. Το γλυπτό στηρίζεται σε ένα μοντέρνο μαύρο πάτωμα επίδειξης.

Ανάλυση Ιστορίας της Τέχνης

Οι λαοί Λομπί είναι ένα εθνολογικό γένος στη νοτιοδυτική Μπουρκίνα Φάσο και στις γειτονικές περιοχές της νυν Αβιρή Ιβοριάν, και Γκάνα. Οι παραδοσιακές τους καλλιτεχνικές παραδόσεις είναι ιδιαίτερα γνωστές για ανθρωπομορφικά ξύλινα αγαλμάτα, γνωστά ως bateba, τα οποία εμφανίζονται σε διάφορες μορφές και λειτουργίες. Μέσα στις παραδοσιακές θρησκευτικές πεποιθήσεις των Λομπί, αυτές οι φιγούρες συνδέονται με τα thila, υπερφυσικές δυνάμεις που η επιρροή τους μπορεί να επηρεάσει τη ζωή ατόμου και κοινότητας. Εκτός από τις γνωστές αγάλες φιγούρες, ο πολιτισμικός υλικό πολιτισμός των Λομπί περιλαμβάνει ποικιλία λειτουργικών αντικειμένων, ο σχεδιασμός των οποίων ενίοτε ενσωματώνει φιγγραφικά και συμβολικά στοιχεία. Αυτά περιλαμβάνουν σκαλισμένες σφεντόνες, γνωστές ως καθημερινά αντικείμενα σε διάφορες περιοχές της Δυτικής Αφρικής και των οποίων οι λαβές ή κλάδοι μπορεί να είναι διακοσμημένες με ανθρώπινες ή ζωικές απεικονίσεις. Το παρόν αντικείμενο ανήκει ρητά σε αυτήν την κατηγορία. Το διακριτικό χαρακτηριστικό του έγκειται στην στενή σύντηξη της ανθρωπομορφικής φιγούρας με τη βασική δομική μορφή της σφεντόνας. Το ανθρώπινο σώμα δεν εμφανίζεται ως πρόσθετο κόσμημα, αλλά αποτελεί τη ενιαία ανω πλευρά της συσκευής. Τα δύο ευρέως απλωμένα πόδια μπορούν να θεωρηθούν ταυτόχρονα ως λειτουργικό κλάδο και ως εξαιρετικά αόριστα πόδια της απεικονισμένης φιγούρας. Αυτή η συνειδητή αμφισημία μεταξύ χρηστικής μορφής και εικονικής γλυπτικής δίνει στο αντικείμενο μια ξεχωριστή αισθητική ποιότητα ιστορίας της τέχνης. Μια τελική ταξινόμηση σε συγκεκριμένη περιφερειακή παράδοση εργαστηρίου των Λομπί δεν είναι δυνατή με βάση τη φωτογραφία. Ομοίως, παραμένει αβέβαιο εάν το αντικείμενο αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως σφεντόνα ή εάν το σχήμα του είχε λειτουργία εκπροσώπησης ή συμβολική λειτουργία.

Συμβολισμός και Εικονογραφία

Ο εικόνονικος αντίκτυπος της γλυπτικής καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τον συνδυασμό ανθρώπινης φιγούρας με πιθανώς λειτουργικό αντικείμενο. Το εξαιρετικά μεγάλο κεφάλι διαμορφώνει το οπτικό κεντρικό σημείο της σύνθεσης και δίνει στη φιγούρα έντονη προσωπική παρουσία. Σε διάφορες δυτικής Αφρικής εικονογραφικές παραδόσεις, η έμφαση στο κεφάλι μπορεί να παραπέμπει σε έννοιες ατομικότητας, αντίληψης ή πνευματικής σημαντικότητας. Μια τέτοια ερμηνεία είναι πιθανή και εδώ, αλλά δεν μπορεί να εφαρμοστεί απευθείας στο παρόν έργο χωρίς αντίστοιχη εθνογραφική απόδειξη. Η στάση των χεριών είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη. Οι μπράτσα, κρατημένες κοντά στο σώμα, και τα μικρά χέρια, τοποθετημένα μπροστά στο στήθος ή στην κοιλιά, δημιουργούν την εντύπωση μιας συγκεντρωμένης, αυτοτελούς γυναίκας. Η φιγούρα απεικονίζεται σε κλειστή χειρονομία. Αυτό θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως έκφραση ηρεμίας, προσοχής ή συμβολικής αυτοπεριουσίας. Ο σχεδιασμός του προσώπου, με τη σχετικά λεπτομερή απόδοση, διαφέρει από την πιο αφηρημένη κατασκευή του κατώτερου σώματος. Ενώ τα μάτια, η μύτη και το στόμα προτείνουν μια ατομική φυσιογνωμία, ο κορμός και τα πόδια μεταβαίνουν σε μια αυστηρά γεωμετρική μορφή. Η προκύπτουσα ένταση ανάμεσα στην ανθρώπινη αναγνωρισιμότητα και την χρηστική αφαίρεση αποτελεί ένα από τα βασικά αισθητικά χαρακτηριστικά του αντικειμένου. Το εάν η φιγούρα αντιπροσωπεύει συγκεκριμένο άτομο, προ ancestor ή πνευματική οντότητα δεν τεκμηριώνεται. Μια ερμηνεία ως προστατευτικό ή ταυτότητα-διαμορφωτικό ονεί μπορεί να είναι και θεωρητική χωρίς πρόσθετες πληροφορίες για την προέλευση.

Λειτουργία και Πολιτισμικό Πλαίσιο

Οι σφεντόνες θεωρούνταν ανάμεσα στα απλά αλλά αποτελεσματικά εργαλεία που χρησιμοποιούνταν σε διάφορες αγροτικές κοινωνίες της Δυτικής Αφρικής, κυρίως για το κυνήγι μικρών ζώων ή την προστασία αγροτικής γης. Η παραγωγή τους απαιτούσε την κατάλληλη επιλογή ξύλου και επιμελημένη κατασκευή της κλάδας, στην οποία μπορούσαν αρχικά να προσαρτηθούν ελαστικές ζώνες ή σκοινιά. Σε εικονιστικά παραδείγματα, μια επιπλέον αισθητική διάσταση προκύπτει παράλληλα με τη λειτουργική λειτουργία. Ο ανθρωπομορφικός σχεδιασμός θα μπορούσε να εξειδικεύσει το αντικείμενο ή να τονίσει τη σημασία του εν within το κοινωνικό πλαίσιο. Μια τέτοια χρήση είναι πιθανή για τη συγκεκριμένη σφεντόνα. Ωστόσο, δεν φαίνονται επιζώντα ελατήρια σφεντόνας στη φωτογραφία, και τα άκρα των δύο βραχιόνων δεν αποκαλύπτουν σαφή καθιερωμένα συστήματα στερέωσης. Επομένως, παραμένει αβέβαιο εάν το αντικείμενο είχε πραγματική χρήση ή εάν η μορφή του σχεδιάστηκε σκόπιμα σε σχήμα σφεντόνας. Στον Λομπί πολιτισμό, οι σκαλισμένες φιγούρες έχουν σημαντική σημασία σε ορισμένα θρησκευτικά συμφραζόμενα, αλλά αυτή η λειτουργία δεν μπορεί να μεταφερθεί απευθείας σε καθημερινά αντικείμενα διακοσμημένα με εικονικές παραστάσεις. Οι ορατές φθορές της επιφάνειας θα μπορούσαν να μαρτυρούν παρατεταμένη χρήση, αλλά δεν αποτελούν αδιάσειστη απόδειξη συγκεκριμένης λειτουργίας. Το εάν η ανθρωπομορφική αναπαράσταση είχε προστατευτική ή μορφοποιητική ταυτότητα επίσης παραμένει ανοιχτό.

[Το κείμενο σταματά απότομα εδώ, οπότε και η μετάφραση σταματά.] Εκτίμηση Ιστορίας της Τέχνης

Η εξαιρετική καλλιτεχνική ποιότητα αυτής της σφεντόνας Λομπί έγκειται στην αρμονική συνύπαρξη μιας σαφούς, λειτουργικής βασικής δομής με μια εκφραστική ανθρώπινη αναπαράσταση. Το ευρύ προφύλαγμα διαμορφώνει μια σταθερή, σχεδόν αρχιτεκτονική βάση από την οποία ο λεπτός θώρακας και το υπέρμετρα μεγάλο κεφάλι εξελίσσονται σε συνεχή κάθετη κίνηση. Η σύνθεση βασίζεται σε μια προσεκτικά ισορροπημένη σχέση ανάμεσα σε ευθείες και στρογγυλεμένες μορφές. Ενώ τα δύο πόδια δημιουργούν μια ισχυρή διαγώνια ένταση, ο στενός λαιμός και οι απαλά διαμορφωμένες ωμοπλάτες μεταφέρουν μια ήρεμη, αυτοτελή σωματικότητα. Ο σχεδιασμός του προσώπου είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακός, τα λεπτομερώς επεξεργασμένα χαρακτηριστικά του δίνουν στο αντικείμενο μια ατομική εκφραστικότητα. Τα ελαφρώς χαμηλωμένα μάτια και το απέριττο στόμα δημιουργούν μια ατμόσφαιρα σιωπηρής συγκέντρωσης. Η ζεστή, σε ορισμένες περιοχές γυαλιστερή επιφάνεια του ξύλου υπενθυμίζει τη βιολογική ποιότητα του υλικού και αναδεικνύει σαφώς τα διαφορετικά επίπεδα γλυπτικής επιφάνειας. Στο πλαίσιο της ιστορίας της τέχνης των Λομπί, αυτό το έργο μπορεί να θεωρηθεί ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα της ενσωμάτωσης του εικονικού σχεδίου σε έναν λειτουργικό τύπο αντικειμένου. Υπό του ακριβούς πολιτιστικού και λειτουργικού χαρακτηρισμού του, φανερώνει την ικανότητα των Δυτικοαφρικανών χαράκτη να μεταμορφώνουν καθημερινά αντικείμενα σε διακριτές γλυπτικές συνθέσεις. Η ιδιαίτερη σημασία του έγκειται στην λεπτή αλληλεπίδραση της ανθρώπινης φυσιογνωμίας, της γεωμετρικής απάλυνσης και του λειτουργικού σχεδιασμού.

Βιβλιογραφία

Piet Meyer: Art and Religion of the Lobi. Ζυρίχη: Μουσείο Ριενμπεργκ, 1981.

Daniel Bognolo: Lobi. Μιλάνο: 5 Continents Editions, 2007.

Οι παραπάνω δημοσιεύσεις εξυπηρετούν για την παροχή ενός ευρύτερου ιστορικού και εθνογραφικού πλαισίου σχετικά με τη δυτική αφρικανική τέχνη Λομπί. Δεν είναι γνωστές Publications απευθείας σχετιζόμενες με το παρόν αντικείμενο.

Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Οι πρωτότυποι κείμενοι και φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που κατέχουν οι αντίστοιχοι κάτοχοι πνευματικών δικαιωμάτων διαφυλάσσονται.

Inv. No. MAZ32001

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Lobi σφενδόνη με ανθρωπομορφικό σχεδιασμό – κυριολεκτικά σκαλιστή ξύλινη γλυπτική

Origin: Περιφέρεια Bonko, Νοτιοδυτικά της Μπουρκίνα Φάσο

Ανάλωση πολιτιστικής ταυτότητας: Λομπί, αποδομημένο

Υλικό: Σκαλισμένο ξύλο, φυσικό καφέ προς ωχρό πατίνα, μερικές οπτικές φθορές στην επιφάνεια, συμπεριλαμβανομένου στηλών

Ημερομηνία: Δεν είναι βέβαιο

Πρωτογενής προέλευση: Περιφέρεια Bonko, Μπουρκίνα Φάσο, σύμφωνα με τις αρχικές πληροφορίες προέλευσης

Περιγραφή

Αυτή η εξαιρετικά σχεδιασμένη ξύλινη σφεντόνα συνδυάζει τη λειτουργική βασική μορφή ενός παραδοσιακού εργαλείου ρίψης με μια επιμελώς κατασκευασμένη ανθρωπομορφική αναπαράσταση. Το αντικείμενο φέρει μια χαρακτηριστική, ευρύχωρη βάση με σχήμα Y, των δύο στιβαρών, ελαφρώς προς τα έξω καμπυλωμένων βραχιόνων που σχηματίζουν τα αρχικά χέρια και τα σημεία πρόσδεσης της σφεντόνας. Πάνω από το διακλάδισμα δεσπόζει μια λεπτή ανθρώπινη φιγούρα, σώμα που φαίνεται να προέρχεται άμεσα από τη συνολική κατασκευή του εργαλείου. Το κεφάλι είναι αξιοσημείωτα μεγάλο και έχει ένα μακρύ, ωοειδές κρανίο, ορισμένο από ένα ομαλό, απαλά καμπυλωτό μέτωπο. Το πρόσωπο προσεγμένα μελετημένο με στενά, αμυγδαώδη μάτια, έντονη μύτη και ελαφρώς ανοιχτό στόμα. Τα χείλη είναι προσεκτικά σκαλισμένα και δίνουν στην φυσιογνωμία μια ήρεμη, σχεδόν σκεπτική έκφραση. Τα αυτιά, που υποδηλώνονται στα πλάγια, προεξέχουν μόνο ολίγον από το κεφάλι. Ο μακρύς, λεπτός λαιμός συνδέει το κεφάλι με ένα συμπαγές θώρακα με ελαφρώς στρογγυλεμένες ωμοπλάτες. Τα χέρια βρίσκονται κοντά στο σώμα και είναι λυγισμένα προς τα εμπρός. Μικρά, τρισδιάστατα χέρια ακουμπούν στη θημονή και άνω κοιλιά. Ο μεσαίος κορμός του σώματος συγχωνεύεται απρόσκοπτα στα ευρύχωρα καθέτα σκέλη της σφεντόνας χωρίς ξεχωριστή ανατομική διαίρεση. Η επιφάνεια έχει μια ζεστή χρωματική παλέτα, από μέλι καφέ και ωχρό μέχρι σκούρες καφέ αποχρώσεις. Καλές μαρτυρίες σκαλισμάτων, μικρές βαθουλώσεις και περιοχές φθοράς αποκαλύπτουν τη χειροποίητη φύση του ξύλου. Το γλυπτό στηρίζεται σε ένα μοντέρνο μαύρο πάτωμα επίδειξης.

Ανάλυση Ιστορίας της Τέχνης

Οι λαοί Λομπί είναι ένα εθνολογικό γένος στη νοτιοδυτική Μπουρκίνα Φάσο και στις γειτονικές περιοχές της νυν Αβιρή Ιβοριάν, και Γκάνα. Οι παραδοσιακές τους καλλιτεχνικές παραδόσεις είναι ιδιαίτερα γνωστές για ανθρωπομορφικά ξύλινα αγαλμάτα, γνωστά ως bateba, τα οποία εμφανίζονται σε διάφορες μορφές και λειτουργίες. Μέσα στις παραδοσιακές θρησκευτικές πεποιθήσεις των Λομπί, αυτές οι φιγούρες συνδέονται με τα thila, υπερφυσικές δυνάμεις που η επιρροή τους μπορεί να επηρεάσει τη ζωή ατόμου και κοινότητας. Εκτός από τις γνωστές αγάλες φιγούρες, ο πολιτισμικός υλικό πολιτισμός των Λομπί περιλαμβάνει ποικιλία λειτουργικών αντικειμένων, ο σχεδιασμός των οποίων ενίοτε ενσωματώνει φιγγραφικά και συμβολικά στοιχεία. Αυτά περιλαμβάνουν σκαλισμένες σφεντόνες, γνωστές ως καθημερινά αντικείμενα σε διάφορες περιοχές της Δυτικής Αφρικής και των οποίων οι λαβές ή κλάδοι μπορεί να είναι διακοσμημένες με ανθρώπινες ή ζωικές απεικονίσεις. Το παρόν αντικείμενο ανήκει ρητά σε αυτήν την κατηγορία. Το διακριτικό χαρακτηριστικό του έγκειται στην στενή σύντηξη της ανθρωπομορφικής φιγούρας με τη βασική δομική μορφή της σφεντόνας. Το ανθρώπινο σώμα δεν εμφανίζεται ως πρόσθετο κόσμημα, αλλά αποτελεί τη ενιαία ανω πλευρά της συσκευής. Τα δύο ευρέως απλωμένα πόδια μπορούν να θεωρηθούν ταυτόχρονα ως λειτουργικό κλάδο και ως εξαιρετικά αόριστα πόδια της απεικονισμένης φιγούρας. Αυτή η συνειδητή αμφισημία μεταξύ χρηστικής μορφής και εικονικής γλυπτικής δίνει στο αντικείμενο μια ξεχωριστή αισθητική ποιότητα ιστορίας της τέχνης. Μια τελική ταξινόμηση σε συγκεκριμένη περιφερειακή παράδοση εργαστηρίου των Λομπί δεν είναι δυνατή με βάση τη φωτογραφία. Ομοίως, παραμένει αβέβαιο εάν το αντικείμενο αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως σφεντόνα ή εάν το σχήμα του είχε λειτουργία εκπροσώπησης ή συμβολική λειτουργία.

Συμβολισμός και Εικονογραφία

Ο εικόνονικος αντίκτυπος της γλυπτικής καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τον συνδυασμό ανθρώπινης φιγούρας με πιθανώς λειτουργικό αντικείμενο. Το εξαιρετικά μεγάλο κεφάλι διαμορφώνει το οπτικό κεντρικό σημείο της σύνθεσης και δίνει στη φιγούρα έντονη προσωπική παρουσία. Σε διάφορες δυτικής Αφρικής εικονογραφικές παραδόσεις, η έμφαση στο κεφάλι μπορεί να παραπέμπει σε έννοιες ατομικότητας, αντίληψης ή πνευματικής σημαντικότητας. Μια τέτοια ερμηνεία είναι πιθανή και εδώ, αλλά δεν μπορεί να εφαρμοστεί απευθείας στο παρόν έργο χωρίς αντίστοιχη εθνογραφική απόδειξη. Η στάση των χεριών είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη. Οι μπράτσα, κρατημένες κοντά στο σώμα, και τα μικρά χέρια, τοποθετημένα μπροστά στο στήθος ή στην κοιλιά, δημιουργούν την εντύπωση μιας συγκεντρωμένης, αυτοτελούς γυναίκας. Η φιγούρα απεικονίζεται σε κλειστή χειρονομία. Αυτό θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως έκφραση ηρεμίας, προσοχής ή συμβολικής αυτοπεριουσίας. Ο σχεδιασμός του προσώπου, με τη σχετικά λεπτομερή απόδοση, διαφέρει από την πιο αφηρημένη κατασκευή του κατώτερου σώματος. Ενώ τα μάτια, η μύτη και το στόμα προτείνουν μια ατομική φυσιογνωμία, ο κορμός και τα πόδια μεταβαίνουν σε μια αυστηρά γεωμετρική μορφή. Η προκύπτουσα ένταση ανάμεσα στην ανθρώπινη αναγνωρισιμότητα και την χρηστική αφαίρεση αποτελεί ένα από τα βασικά αισθητικά χαρακτηριστικά του αντικειμένου. Το εάν η φιγούρα αντιπροσωπεύει συγκεκριμένο άτομο, προ ancestor ή πνευματική οντότητα δεν τεκμηριώνεται. Μια ερμηνεία ως προστατευτικό ή ταυτότητα-διαμορφωτικό ονεί μπορεί να είναι και θεωρητική χωρίς πρόσθετες πληροφορίες για την προέλευση.

Λειτουργία και Πολιτισμικό Πλαίσιο

Οι σφεντόνες θεωρούνταν ανάμεσα στα απλά αλλά αποτελεσματικά εργαλεία που χρησιμοποιούνταν σε διάφορες αγροτικές κοινωνίες της Δυτικής Αφρικής, κυρίως για το κυνήγι μικρών ζώων ή την προστασία αγροτικής γης. Η παραγωγή τους απαιτούσε την κατάλληλη επιλογή ξύλου και επιμελημένη κατασκευή της κλάδας, στην οποία μπορούσαν αρχικά να προσαρτηθούν ελαστικές ζώνες ή σκοινιά. Σε εικονιστικά παραδείγματα, μια επιπλέον αισθητική διάσταση προκύπτει παράλληλα με τη λειτουργική λειτουργία. Ο ανθρωπομορφικός σχεδιασμός θα μπορούσε να εξειδικεύσει το αντικείμενο ή να τονίσει τη σημασία του εν within το κοινωνικό πλαίσιο. Μια τέτοια χρήση είναι πιθανή για τη συγκεκριμένη σφεντόνα. Ωστόσο, δεν φαίνονται επιζώντα ελατήρια σφεντόνας στη φωτογραφία, και τα άκρα των δύο βραχιόνων δεν αποκαλύπτουν σαφή καθιερωμένα συστήματα στερέωσης. Επομένως, παραμένει αβέβαιο εάν το αντικείμενο είχε πραγματική χρήση ή εάν η μορφή του σχεδιάστηκε σκόπιμα σε σχήμα σφεντόνας. Στον Λομπί πολιτισμό, οι σκαλισμένες φιγούρες έχουν σημαντική σημασία σε ορισμένα θρησκευτικά συμφραζόμενα, αλλά αυτή η λειτουργία δεν μπορεί να μεταφερθεί απευθείας σε καθημερινά αντικείμενα διακοσμημένα με εικονικές παραστάσεις. Οι ορατές φθορές της επιφάνειας θα μπορούσαν να μαρτυρούν παρατεταμένη χρήση, αλλά δεν αποτελούν αδιάσειστη απόδειξη συγκεκριμένης λειτουργίας. Το εάν η ανθρωπομορφική αναπαράσταση είχε προστατευτική ή μορφοποιητική ταυτότητα επίσης παραμένει ανοιχτό.

[Το κείμενο σταματά απότομα εδώ, οπότε και η μετάφραση σταματά.] Εκτίμηση Ιστορίας της Τέχνης

Η εξαιρετική καλλιτεχνική ποιότητα αυτής της σφεντόνας Λομπί έγκειται στην αρμονική συνύπαρξη μιας σαφούς, λειτουργικής βασικής δομής με μια εκφραστική ανθρώπινη αναπαράσταση. Το ευρύ προφύλαγμα διαμορφώνει μια σταθερή, σχεδόν αρχιτεκτονική βάση από την οποία ο λεπτός θώρακας και το υπέρμετρα μεγάλο κεφάλι εξελίσσονται σε συνεχή κάθετη κίνηση. Η σύνθεση βασίζεται σε μια προσεκτικά ισορροπημένη σχέση ανάμεσα σε ευθείες και στρογγυλεμένες μορφές. Ενώ τα δύο πόδια δημιουργούν μια ισχυρή διαγώνια ένταση, ο στενός λαιμός και οι απαλά διαμορφωμένες ωμοπλάτες μεταφέρουν μια ήρεμη, αυτοτελή σωματικότητα. Ο σχεδιασμός του προσώπου είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακός, τα λεπτομερώς επεξεργασμένα χαρακτηριστικά του δίνουν στο αντικείμενο μια ατομική εκφραστικότητα. Τα ελαφρώς χαμηλωμένα μάτια και το απέριττο στόμα δημιουργούν μια ατμόσφαιρα σιωπηρής συγκέντρωσης. Η ζεστή, σε ορισμένες περιοχές γυαλιστερή επιφάνεια του ξύλου υπενθυμίζει τη βιολογική ποιότητα του υλικού και αναδεικνύει σαφώς τα διαφορετικά επίπεδα γλυπτικής επιφάνειας. Στο πλαίσιο της ιστορίας της τέχνης των Λομπί, αυτό το έργο μπορεί να θεωρηθεί ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα της ενσωμάτωσης του εικονικού σχεδίου σε έναν λειτουργικό τύπο αντικειμένου. Υπό του ακριβούς πολιτιστικού και λειτουργικού χαρακτηρισμού του, φανερώνει την ικανότητα των Δυτικοαφρικανών χαράκτη να μεταμορφώνουν καθημερινά αντικείμενα σε διακριτές γλυπτικές συνθέσεις. Η ιδιαίτερη σημασία του έγκειται στην λεπτή αλληλεπίδραση της ανθρώπινης φυσιογνωμίας, της γεωμετρικής απάλυνσης και του λειτουργικού σχεδιασμού.

Βιβλιογραφία

Piet Meyer: Art and Religion of the Lobi. Ζυρίχη: Μουσείο Ριενμπεργκ, 1981.

Daniel Bognolo: Lobi. Μιλάνο: 5 Continents Editions, 2007.

Οι παραπάνω δημοσιεύσεις εξυπηρετούν για την παροχή ενός ευρύτερου ιστορικού και εθνογραφικού πλαισίου σχετικά με τη δυτική αφρικανική τέχνη Λομπί. Δεν είναι γνωστές Publications απευθείας σχετιζόμενες με το παρόν αντικείμενο.

Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Οι πρωτότυποι κείμενοι και φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που κατέχουν οι αντίστοιχοι κάτοχοι πνευματικών δικαιωμάτων διαφυλάσσονται.

Inv. No. MAZ32001

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Lobi
Χώρα προέλευσης
Μπουρκίνα Φάσο
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
20 cm
Βάρος
210 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6937
Πουλημένα αντικείμενα
99.42%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​