Ένα σιδερένιο γλυπτό - Vere - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)

04
ημέρες
13
ώρες
54
λεπτά
06
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 9
χωρίς τιμή ασφαλείας
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 210 - € 250
IT
9 €
FR
8 €
IT
5 €

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Εστικύλος σιδήρου με τον τίτλο 'A iron sculpture' από τη Νιγηρία του λαού Vere, προέλευση Gudusu Village, Jimeta Region, Adamawa State, βορειοανατολική Νιγηρία; ύψος 49 cm, βάρος 550 g, με βάση, αυθεντικό/official, σε δίκαιη κατάσταση.

Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Περιγραφή από τον πωλητή

Ανθρωπομορφική σιδερένια γλυπτική της φυλής Vere – Ρώσικη μορφή με απλωμένα χέρια και σπειροειδή βάση

Origin: Gudusu Village, Jimeta Region, Adamawa State, Northeast Nigeria

Κοινωνική Απόδοση: Vere (Verre), αποδίδεται

Υλικό: Σφυρηλατημένο σίδερο, μερικώς χαρακτικό ή σκαλισμένο, πατίνα οξειδωμένων αποχρώσεων καφέ έως ώχρας, περιλαμβάνει βάση.

Χρονολόγηση: Δεν είναι βέβαιη

Προέλευση: Gudusu Village, Jimeta Region, Νιγηρία, σύμφωνα με τις αρχικές πληροφορίες προέλευσης

Περιγραφή

Αυτή η εξαιρετικά αδρή γλυπτική από σίδηρο απεικονίζει ένα αυστηρά μετωπικό, ανθρωπομορφικά ερμηνεύσιμο σώμα που διαμορφώνεται από ένα μακρύ, σχεδόν ευθύ κεντρικό ράβδο. Η σύνθεση χαρακτηρίζεται από έντονη κατακόρυφη προσανατολισμό, συμμετρικά απλωμένα χέρια και επιδέξια κατασκευασμένο κάτω τμήμα. Το επάνω μέρος σχηματίζεται από έναν στενό, μακρύ λαιμό ή επέκταση που τελειώνει σε ένα μικρό φινίλε με σχήμα φύλλου ή δόρυ. Αυτή η φιγούρα έχει ελαφρώς μυτεροσχημο περίγραμμα και ακανόνιστα υφή επιφάνειας. Κάτω από το elongated επάνω τμήμα, δύο χέρια εκτείνονται πλάγια, καμπυλώνοντας προς τα κάτω σε τόξο. Τα άκρα τους είναι επίπεδα και φαρδύ, ομοιάζοντας με εξαιρετικά στυλιζαρισμένα χέρια. Τα χέρια διαμορφώνουν μια σχεδόν καθρέφτισμα σύνθεση, δίνοντας στη φιγούρα μια χαρακτηριστική, σταυροειδή σιλουέτα. Ο κεντρικός φέροντας άξονας είναι καλυμμένος για μεγάλο μέρος του μήκους με ένα επιμελώς κατασκευασμένο σχέδιο φτερωτού ή υφαντού μοτίβου. Οι πυκνές διαγώνιες γραμμές δημιουργούν μια ρυθμική επιφάνεια που μπορεί να προκαλέσει την εντύπωση υφαντικής περιτύλιξης ή διακοσμητικά σχεδιασμένου καλύμματος. Στο κάτω τμήμα, η χαρακτευμένη κεντρική ζώνη καλύπτεται από αρκετές δακτυλίους ή ταινιώδεις πυκνώσεις. Κάτω από αυτό, ο φέροντας άξονας φαρδαίνει σε έναν σωρό από αρκετούς λεπτούς σιδερένιους ράβδους που ακτινοβολούν προς τα έξω, μερικοί να τελειώνουν σε σφιχτές σπείρες. Οι σπειροειδείς τελειώματα σχηματίζουν μια διακοσμητική αλλά ταυτόχρονα αποτελεσματικά δομική βάση. Όλη η επιφάνεια φέρει μια διαφοροποιημένη πατίνα οξείδωσης, ποικίλλοντας σε χρώμα από σκούρο καφέ και σκούρο κόκκινο οξειδωτικό μέχρι ανοιχτή ώχρα. Το αντικείμενο είναι τοποθετημένο σε μια σύγχρονη μαύρη βάση επίδειξης.

Ανθρωπολογική Ανάλυση Τέχνης

Οι Vere, επίσης γνωστοί ως Verre, είναι εθνολογική ομάδα της ανατολικής περιοχής Adamawa, των ιστορικών πολιτιστικών τοπίων της οποίας εκτείνονται σε τμήματα του βορειοανατολικού Νιγηρίας και γειτονικού Καμερούν. Οι οικισμοί τους βρίσκονται κυρίως κοντά στα Ορη Atlantika και στην νότια περιοχή του Adamawa. Το χωριό Gudusu κατονομάζεται ως τόπος προέλευσης του αντικειμένου· ωστόσο δεν τεκμηριώνεται ακριβέστερη απόδοση σε τοπικό εργαστήριο ή σε συγκεκριμένη παράδοση χειροτεχνίας. Ο υλικός πολιτισμός των upper Benue και Adamawa χαρακτηρίζεται από θαυμαστή ποικιλία αντικειμένων από κεραμικά, ξύλο και μέταλλα. Η περίπτωση του σιδερώματος, ειδικότερα, κατείχε σημαντικό οικονομικό και κοινωνικό ρόλο σε πολλές κοινωνίες της περιοχής αυτής. Η παραγωγή πλαστών αντικειμένων απαιτούσε εξειδικευμένη γνώση των ιδιοτήτων του μετάλλου, ελεγχόμενο θερμάνσεις και πλαστική διαμόρφωση με χτύπημα, κάμψη και σύνδεση των στοιχείων. Εκτός από εργαλεία και όπλα, δημιουργήθηκαν αντικείμενα που η σχεδίασή τους υπερέβαλλε τη βραχυπρόθεσμη πρακτική χρήση. Λόγω της ανθρωπομορφικής βασικής δομής και της πολύπλοκης διακοσμητικής σχεδίασης, η παρούσα γλυπτική μπορεί να τοποθετηθεί ευρύτερα σε αυτό το πλαίσιο. Ωστόσο, η μορφή της διαφέρει σημαντικά από φυσιολατρικές απεικονίσεις ανθρώπινων μορφών. Το σώμα σχεδόν ολόκληρα αντικαθίσταται από μια στενή κεντρική ράβδο, ενώ τα χέρια εμφανίζονται ως ανεξάρτητοι, πλάγια απλωμένοι στοιχείων. Το κάτω τμήμα, με τις σπειροειδείς εξενώσεις, δημιουργεί ένα έντονο διακοσμητικό φινίρισμα. Επί του παρόντος δεν είναι δυνατόν να γίνει definitively typological classification εντός του τεκμηριωμένου έργου Vere με βάση τη φωτογραφία. Ιδιαίτερα, παραμένει να προσδιοριστεί εάν αποτελεί ανεξάρτητη ανθρωπομορφική γλυπτική, αντικείμενο τελετουργικού staff, ή συνιστώσα αρχικώς μεγαλύτερης κατασκευής.

Συμβολισμός και Εικονογραφία

Ο εικονογραφικός αντίκτυπος του αντικειμένου προέρχεται από τον συνδυασμό μιας εξαιρετικά αφαϊσμένης ανθρώπινης φιγούρας με γεωμετρικά και σπειροειδή διακοσμητικά στοιχεία. Τα δύο απλωμένα χέρια είναι το πιο εμφανές ανθρωπομορφικό χαρακτηριστικό. Η συμμετρική τους διάταξη θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει μια κίνηση ανοίγματος, υποδοχής ή ικεσίας. Σε διάφορες αφρικανικές χαρακτικές παραδόσεις, υψωμένα ή απλωμένα χέρια συνδέονται με έννοιες επικοινωνίας, προστασίας ή τελετουργικής ενέργειας. Είναι πιθανό να ερμηνευθεί το αντικείμενο με αυτόν τον τρόπο, αλλά μια τέτοια ερμηνεία δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί χωρίς συγκεκριμένα εθνογραφικά στοιχεία. Το στενό επάνω τμήμα με το φύλλο-σχήμα τέλος θα μπορούσε να νοηθεί ως μια εξαιρετικά απλοποιημένη κεφαλή, ένα συμβολικό στέμμα ή ένας ανεξάρτητος συμβολισμός. Η σχεδόν πλήρης απουσία προσώπων και ανατομικών λεπτομερειών είναι αξιοσημείωτη. Η ανθρώπινη φιγούρα δεν απεικονίζεται ως ατομικό άτομο, αλλά ως στοιχειώδης, σχεδόν συμβολική δομή. Το μοτίβο φτερωτής ράβδου έχει ιδιαίτερη προσοχή. Η περιοδική επανάληψή του θυμίζει υφαντά υλικά, υφαντικές δομές ή άλλες μορφές χειροποίητης διακόσμησης. Εάν αυτή η ομοιότητα παραπέμπει συνειδητά σε συγκεκριμένα ενδύματα, σχεδίαση στο σώμα ή συμβολικά σχέδια παραμένει ασαφές. Οι σπείρες που τελειώνουν στο κάτω τμήμα θα μπορούσαν επίσης να έχουν διακοσμητικό ή συμβολικό νόημα. Οι σπείρες εμφανίζονται ως ανεξάρτητα διακοσμητικά στοιχεία σε διάφορες αφρικανικές παραδόσεις μεταλλουργίας, αλλά οι ερμηνείες τους δεν μπορούν να εξορθολογιστούν δια cultural. Σε αυτή την περίπτωση, δημιουργούν κυρίως έντονο αντίθεση προς τον αυστηρά κατακόρυφο κεντρικό άξονα.

Αυτά δεν είναι τα μόνα στοιχεία που εμφανίζονται σε αυτό το αντικείμενο. Λειτουργία τελετουργίας και Πολιτισμικό Πλαίσιο

Τα αντικείμενα από σφυρηλατημένο σίδερο θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν πρακτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές λειτουργίες σε διάφορες κοινωνίες των περιοχών Adamawa και Upper Benue. Η σημασία τους συνδέονταν στενά με το αντίστοιχο τοπικό περιβάλλον, την ιστορία παραγωγής τους και τη χρήση τους. Η παρούσα γλυπτική φέρει αρκετά χαρακτηριστικά που υποδηλώνουν πιθανή τελετουργική ή αντιπροσωπευτική χρήση. Αυτά περιλαμβάνουν τη βασική ανθρωπομορφική δομή, τα συμμετρικά απλωμένα χέρια, τη περίτεχνη επιφανειακή διακόσμηση και το διακοσμητικά σχεδιασμένο κάτω τμήμα. Η χρήση της ως σύμβολο ειδικής κοινωνικής θέσης, ως μέρος τελετουργικού οργάνου ή ως συμβολικό αντικείμενο εντός κοινοτικού πλαισίου είναι πιθανή. Ωστόσο, αξιόπιστες πληροφορίες για την αρχική τοποθεσία και τη συγκεκριμένη λειτουργία λείπουν. Οι σπειρικές εξωθήσεις θα μπορούσαν να είχαν σχηματίσει έναν ανεξάρτητο στήριγμα ή να εξυπηρετούν τη σταθεροποίηση του αντικειμένου σε έναν ευρύτερο συνόλου. Παραμένει επίσης ασαφές εάν η γλυπτική αρχικά ήταν ελεύθερο-στάν ή θα μετακινούνταν ή συνδεόταν σε ένα άλλο αντικείμενο. Η ορατή οξείδωση της επιφάνειας του σιδήρου δεν επιτρέπει την αξιόπιστη εκτίμηση της ηλικίας και από μόνη της δεν συνιστά απόδειξη τελετουργικής χρήσης. Η ανθρωπομορφική μορφή από μόνη της δεν δικαιολογεί άμεση ερμηνεία ως προγονική φιγούρα, προστατευτικό σύμβολο ή ενσάρκωση συγκεκριμένης πνευματικής δύναμης. Μια πιο ακριβής προσδιορισμός της λειτουργίας της απαιτεί εθνογραφικά τεκμηριωμένα σχετικά αντικείμενα από την περιοχή Vere και επιπλέον πληροφορίες για την προέλευσή της.

Αξιολόγηση Ιστορίας Τέχνης

Η προσωπική αισθητική ποιότητα αυτής της γλυπτικής από σίδερο βρίσκεται στην συνεπή συνύπαρξη γραμμικής μείωσης, γεωμετρικής διακοσμητικότητας και εκτεταμένου χωρικού σχεδιασμού. Ο μακρύς κεντρικός ράβδος διαμορφώνει έναν σαφή κατακόρυφο άξονα, η αυστηρή τάξη του οποίου διακόπτεται ρυθμικά από τα πλάγια καμπυλωτά χέρια και τα σπειροειδή στοιχεία του κάτω τμήματος. Το σώμα thus έχει μια αξιοσημείωτη ένταση ανάμεσα σε στατική σκληρότητα και δυναμική κίνηση. Η επεξεργασία της επιφάνειας είναι εξαιρετικά εντυπωσιακή. Το πυκνά εφαρμοσμένο μοτίβο φτερού που καταγράφει ξανά-ξανά τον στενό σιδερένιο φέροντα άξονα σε διακοσμητικά δομημένη επιφάνεια, τον ρυθμικό επαναλαμβανόμενο χρωμο-τονίζει την κατακόρυφность της σύνθεσης. Τα πλάγια χέρια διαμορφώνουν ένα ήρεμο οριζόντιο αντίβαρο, ενώ οι κάτω σπείρες δημιουργούν μια ζωντανή κυκλική κίνηση. Παρά τις μορφικές διαφορές, τα διάφορα στοιχεία σχεδίασης φαίνονται αρμονικά ενωμένα. Η σχέση μεταξύ βάρους υλικού και οπτικού φωτεινού αποτελέσματος είναι επίσης αξιοσημείωτη. Αν και το σίδερο αποτελεί ανθεκτικό και σχετικά βαρύ υλικό, το γλυπτό φαίνεται σχεδόν ελεύθερο βάρους λόγω των στενών διατομών και των ανοιχτών χώρων. Η ακανόνιστη πατίνα οξείδωσης επισημαίνει τη χειροποίητη φύση του αντικειμένου και του προσδίδει μια διακριτή υλική παρουσία. Στο ευρύτερο ιστορικό-καλλιτεχνικό πλαίσιο της μεταλλουργίας της περιοχής Adamawa, και υπό την προϋπόθεση της πολιτισμικής απόδοσης, το έργο μπορεί να θεωρηθεί ως ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα μιας εξαιρετικά αφαίρετης ανθρωπομορφικής γλυπτικής από σίδηρο. Η ιδιαίτερη σημασία του έγκειται στην μοναδική συνύπαρξη συμβολισμού, διακοσμητικής ακρίβειας και δομικής πολυπλοκότητας. Η γλυπτική εντυπωσιάζει δείχνοντας πώς μια σύνθετη σκαλιστική σύνθεση μπορεί να αναπτυχθεί από λίγα χυτά στοιχεία, η εκφραστικότητά της προκύπτει τόσο από την βασική ανθρώπινη μορφή όσο και από τη ρυθμική οργάνωση των γραμμών και των διακοσμημάτων.

Βιβλιογραφία

Marla C. Berns, Richard Fardon, and Sidney Littlefield Kasfir (ed.): Central Nigeria Unmasked: Arts of the Benue River Valley. Los Angeles: Fowler Museum at UCLA, 2011.

Αυτή η δημοσίευση λειτουργεί ως γενικό πλαίσιο τέχνης ιστορίας και εθνογραφίας για τις καλλιτεχνικές παραδόσεις της περιοχής Benue. Για μια πιο ακριβή ταξινόμηση, απαιτείται περαιτέρω έρευνα περί μεταλλουργίας και ανθρωπομορφικής τέχνης από σίδερο από τους Vere στη διαχωριστική Νιγηρίας-Καμερούν ζώνη. Παρουσιάζεται επί του παρόντος έλλειψη αξιόπιστης βιβλιογραφικής αναφοράς άμεσα σχετιζόμενης με αυτό τον συγκεκριμένο τύπο γλυπτικής.

Marla C. Berns, Richard Fardon, and Sidney Littlefield Kasfir (ed.): Central Nigeria Unmasked: Arts of the Benue River Valley. Los Angeles: Fowler Museum at UCLA, 2011.

Αυτή η δημοσίευση παρέχει μια γενική επισκόπηση της ιστορίας της τέχνης και της εθνογραφίας των καλλιτεχνικών παραδόσεων της περιοχής Benue.

Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Ορισμένες από τις πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία Τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Διατηρούνται όλα τα δικαιώματα από τους αντίστοιχους κατόχους.

Inv. No. MAZ32184

Πληροφοριοδότης: Amadou Dogo

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Ανθρωπομορφική σιδερένια γλυπτική της φυλής Vere – Ρώσικη μορφή με απλωμένα χέρια και σπειροειδή βάση

Origin: Gudusu Village, Jimeta Region, Adamawa State, Northeast Nigeria

Κοινωνική Απόδοση: Vere (Verre), αποδίδεται

Υλικό: Σφυρηλατημένο σίδερο, μερικώς χαρακτικό ή σκαλισμένο, πατίνα οξειδωμένων αποχρώσεων καφέ έως ώχρας, περιλαμβάνει βάση.

Χρονολόγηση: Δεν είναι βέβαιη

Προέλευση: Gudusu Village, Jimeta Region, Νιγηρία, σύμφωνα με τις αρχικές πληροφορίες προέλευσης

Περιγραφή

Αυτή η εξαιρετικά αδρή γλυπτική από σίδηρο απεικονίζει ένα αυστηρά μετωπικό, ανθρωπομορφικά ερμηνεύσιμο σώμα που διαμορφώνεται από ένα μακρύ, σχεδόν ευθύ κεντρικό ράβδο. Η σύνθεση χαρακτηρίζεται από έντονη κατακόρυφη προσανατολισμό, συμμετρικά απλωμένα χέρια και επιδέξια κατασκευασμένο κάτω τμήμα. Το επάνω μέρος σχηματίζεται από έναν στενό, μακρύ λαιμό ή επέκταση που τελειώνει σε ένα μικρό φινίλε με σχήμα φύλλου ή δόρυ. Αυτή η φιγούρα έχει ελαφρώς μυτεροσχημο περίγραμμα και ακανόνιστα υφή επιφάνειας. Κάτω από το elongated επάνω τμήμα, δύο χέρια εκτείνονται πλάγια, καμπυλώνοντας προς τα κάτω σε τόξο. Τα άκρα τους είναι επίπεδα και φαρδύ, ομοιάζοντας με εξαιρετικά στυλιζαρισμένα χέρια. Τα χέρια διαμορφώνουν μια σχεδόν καθρέφτισμα σύνθεση, δίνοντας στη φιγούρα μια χαρακτηριστική, σταυροειδή σιλουέτα. Ο κεντρικός φέροντας άξονας είναι καλυμμένος για μεγάλο μέρος του μήκους με ένα επιμελώς κατασκευασμένο σχέδιο φτερωτού ή υφαντού μοτίβου. Οι πυκνές διαγώνιες γραμμές δημιουργούν μια ρυθμική επιφάνεια που μπορεί να προκαλέσει την εντύπωση υφαντικής περιτύλιξης ή διακοσμητικά σχεδιασμένου καλύμματος. Στο κάτω τμήμα, η χαρακτευμένη κεντρική ζώνη καλύπτεται από αρκετές δακτυλίους ή ταινιώδεις πυκνώσεις. Κάτω από αυτό, ο φέροντας άξονας φαρδαίνει σε έναν σωρό από αρκετούς λεπτούς σιδερένιους ράβδους που ακτινοβολούν προς τα έξω, μερικοί να τελειώνουν σε σφιχτές σπείρες. Οι σπειροειδείς τελειώματα σχηματίζουν μια διακοσμητική αλλά ταυτόχρονα αποτελεσματικά δομική βάση. Όλη η επιφάνεια φέρει μια διαφοροποιημένη πατίνα οξείδωσης, ποικίλλοντας σε χρώμα από σκούρο καφέ και σκούρο κόκκινο οξειδωτικό μέχρι ανοιχτή ώχρα. Το αντικείμενο είναι τοποθετημένο σε μια σύγχρονη μαύρη βάση επίδειξης.

Ανθρωπολογική Ανάλυση Τέχνης

Οι Vere, επίσης γνωστοί ως Verre, είναι εθνολογική ομάδα της ανατολικής περιοχής Adamawa, των ιστορικών πολιτιστικών τοπίων της οποίας εκτείνονται σε τμήματα του βορειοανατολικού Νιγηρίας και γειτονικού Καμερούν. Οι οικισμοί τους βρίσκονται κυρίως κοντά στα Ορη Atlantika και στην νότια περιοχή του Adamawa. Το χωριό Gudusu κατονομάζεται ως τόπος προέλευσης του αντικειμένου· ωστόσο δεν τεκμηριώνεται ακριβέστερη απόδοση σε τοπικό εργαστήριο ή σε συγκεκριμένη παράδοση χειροτεχνίας. Ο υλικός πολιτισμός των upper Benue και Adamawa χαρακτηρίζεται από θαυμαστή ποικιλία αντικειμένων από κεραμικά, ξύλο και μέταλλα. Η περίπτωση του σιδερώματος, ειδικότερα, κατείχε σημαντικό οικονομικό και κοινωνικό ρόλο σε πολλές κοινωνίες της περιοχής αυτής. Η παραγωγή πλαστών αντικειμένων απαιτούσε εξειδικευμένη γνώση των ιδιοτήτων του μετάλλου, ελεγχόμενο θερμάνσεις και πλαστική διαμόρφωση με χτύπημα, κάμψη και σύνδεση των στοιχείων. Εκτός από εργαλεία και όπλα, δημιουργήθηκαν αντικείμενα που η σχεδίασή τους υπερέβαλλε τη βραχυπρόθεσμη πρακτική χρήση. Λόγω της ανθρωπομορφικής βασικής δομής και της πολύπλοκης διακοσμητικής σχεδίασης, η παρούσα γλυπτική μπορεί να τοποθετηθεί ευρύτερα σε αυτό το πλαίσιο. Ωστόσο, η μορφή της διαφέρει σημαντικά από φυσιολατρικές απεικονίσεις ανθρώπινων μορφών. Το σώμα σχεδόν ολόκληρα αντικαθίσταται από μια στενή κεντρική ράβδο, ενώ τα χέρια εμφανίζονται ως ανεξάρτητοι, πλάγια απλωμένοι στοιχείων. Το κάτω τμήμα, με τις σπειροειδείς εξενώσεις, δημιουργεί ένα έντονο διακοσμητικό φινίρισμα. Επί του παρόντος δεν είναι δυνατόν να γίνει definitively typological classification εντός του τεκμηριωμένου έργου Vere με βάση τη φωτογραφία. Ιδιαίτερα, παραμένει να προσδιοριστεί εάν αποτελεί ανεξάρτητη ανθρωπομορφική γλυπτική, αντικείμενο τελετουργικού staff, ή συνιστώσα αρχικώς μεγαλύτερης κατασκευής.

Συμβολισμός και Εικονογραφία

Ο εικονογραφικός αντίκτυπος του αντικειμένου προέρχεται από τον συνδυασμό μιας εξαιρετικά αφαϊσμένης ανθρώπινης φιγούρας με γεωμετρικά και σπειροειδή διακοσμητικά στοιχεία. Τα δύο απλωμένα χέρια είναι το πιο εμφανές ανθρωπομορφικό χαρακτηριστικό. Η συμμετρική τους διάταξη θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει μια κίνηση ανοίγματος, υποδοχής ή ικεσίας. Σε διάφορες αφρικανικές χαρακτικές παραδόσεις, υψωμένα ή απλωμένα χέρια συνδέονται με έννοιες επικοινωνίας, προστασίας ή τελετουργικής ενέργειας. Είναι πιθανό να ερμηνευθεί το αντικείμενο με αυτόν τον τρόπο, αλλά μια τέτοια ερμηνεία δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί χωρίς συγκεκριμένα εθνογραφικά στοιχεία. Το στενό επάνω τμήμα με το φύλλο-σχήμα τέλος θα μπορούσε να νοηθεί ως μια εξαιρετικά απλοποιημένη κεφαλή, ένα συμβολικό στέμμα ή ένας ανεξάρτητος συμβολισμός. Η σχεδόν πλήρης απουσία προσώπων και ανατομικών λεπτομερειών είναι αξιοσημείωτη. Η ανθρώπινη φιγούρα δεν απεικονίζεται ως ατομικό άτομο, αλλά ως στοιχειώδης, σχεδόν συμβολική δομή. Το μοτίβο φτερωτής ράβδου έχει ιδιαίτερη προσοχή. Η περιοδική επανάληψή του θυμίζει υφαντά υλικά, υφαντικές δομές ή άλλες μορφές χειροποίητης διακόσμησης. Εάν αυτή η ομοιότητα παραπέμπει συνειδητά σε συγκεκριμένα ενδύματα, σχεδίαση στο σώμα ή συμβολικά σχέδια παραμένει ασαφές. Οι σπείρες που τελειώνουν στο κάτω τμήμα θα μπορούσαν επίσης να έχουν διακοσμητικό ή συμβολικό νόημα. Οι σπείρες εμφανίζονται ως ανεξάρτητα διακοσμητικά στοιχεία σε διάφορες αφρικανικές παραδόσεις μεταλλουργίας, αλλά οι ερμηνείες τους δεν μπορούν να εξορθολογιστούν δια cultural. Σε αυτή την περίπτωση, δημιουργούν κυρίως έντονο αντίθεση προς τον αυστηρά κατακόρυφο κεντρικό άξονα.

Αυτά δεν είναι τα μόνα στοιχεία που εμφανίζονται σε αυτό το αντικείμενο. Λειτουργία τελετουργίας και Πολιτισμικό Πλαίσιο

Τα αντικείμενα από σφυρηλατημένο σίδερο θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν πρακτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές λειτουργίες σε διάφορες κοινωνίες των περιοχών Adamawa και Upper Benue. Η σημασία τους συνδέονταν στενά με το αντίστοιχο τοπικό περιβάλλον, την ιστορία παραγωγής τους και τη χρήση τους. Η παρούσα γλυπτική φέρει αρκετά χαρακτηριστικά που υποδηλώνουν πιθανή τελετουργική ή αντιπροσωπευτική χρήση. Αυτά περιλαμβάνουν τη βασική ανθρωπομορφική δομή, τα συμμετρικά απλωμένα χέρια, τη περίτεχνη επιφανειακή διακόσμηση και το διακοσμητικά σχεδιασμένο κάτω τμήμα. Η χρήση της ως σύμβολο ειδικής κοινωνικής θέσης, ως μέρος τελετουργικού οργάνου ή ως συμβολικό αντικείμενο εντός κοινοτικού πλαισίου είναι πιθανή. Ωστόσο, αξιόπιστες πληροφορίες για την αρχική τοποθεσία και τη συγκεκριμένη λειτουργία λείπουν. Οι σπειρικές εξωθήσεις θα μπορούσαν να είχαν σχηματίσει έναν ανεξάρτητο στήριγμα ή να εξυπηρετούν τη σταθεροποίηση του αντικειμένου σε έναν ευρύτερο συνόλου. Παραμένει επίσης ασαφές εάν η γλυπτική αρχικά ήταν ελεύθερο-στάν ή θα μετακινούνταν ή συνδεόταν σε ένα άλλο αντικείμενο. Η ορατή οξείδωση της επιφάνειας του σιδήρου δεν επιτρέπει την αξιόπιστη εκτίμηση της ηλικίας και από μόνη της δεν συνιστά απόδειξη τελετουργικής χρήσης. Η ανθρωπομορφική μορφή από μόνη της δεν δικαιολογεί άμεση ερμηνεία ως προγονική φιγούρα, προστατευτικό σύμβολο ή ενσάρκωση συγκεκριμένης πνευματικής δύναμης. Μια πιο ακριβής προσδιορισμός της λειτουργίας της απαιτεί εθνογραφικά τεκμηριωμένα σχετικά αντικείμενα από την περιοχή Vere και επιπλέον πληροφορίες για την προέλευσή της.

Αξιολόγηση Ιστορίας Τέχνης

Η προσωπική αισθητική ποιότητα αυτής της γλυπτικής από σίδερο βρίσκεται στην συνεπή συνύπαρξη γραμμικής μείωσης, γεωμετρικής διακοσμητικότητας και εκτεταμένου χωρικού σχεδιασμού. Ο μακρύς κεντρικός ράβδος διαμορφώνει έναν σαφή κατακόρυφο άξονα, η αυστηρή τάξη του οποίου διακόπτεται ρυθμικά από τα πλάγια καμπυλωτά χέρια και τα σπειροειδή στοιχεία του κάτω τμήματος. Το σώμα thus έχει μια αξιοσημείωτη ένταση ανάμεσα σε στατική σκληρότητα και δυναμική κίνηση. Η επεξεργασία της επιφάνειας είναι εξαιρετικά εντυπωσιακή. Το πυκνά εφαρμοσμένο μοτίβο φτερού που καταγράφει ξανά-ξανά τον στενό σιδερένιο φέροντα άξονα σε διακοσμητικά δομημένη επιφάνεια, τον ρυθμικό επαναλαμβανόμενο χρωμο-τονίζει την κατακόρυφность της σύνθεσης. Τα πλάγια χέρια διαμορφώνουν ένα ήρεμο οριζόντιο αντίβαρο, ενώ οι κάτω σπείρες δημιουργούν μια ζωντανή κυκλική κίνηση. Παρά τις μορφικές διαφορές, τα διάφορα στοιχεία σχεδίασης φαίνονται αρμονικά ενωμένα. Η σχέση μεταξύ βάρους υλικού και οπτικού φωτεινού αποτελέσματος είναι επίσης αξιοσημείωτη. Αν και το σίδερο αποτελεί ανθεκτικό και σχετικά βαρύ υλικό, το γλυπτό φαίνεται σχεδόν ελεύθερο βάρους λόγω των στενών διατομών και των ανοιχτών χώρων. Η ακανόνιστη πατίνα οξείδωσης επισημαίνει τη χειροποίητη φύση του αντικειμένου και του προσδίδει μια διακριτή υλική παρουσία. Στο ευρύτερο ιστορικό-καλλιτεχνικό πλαίσιο της μεταλλουργίας της περιοχής Adamawa, και υπό την προϋπόθεση της πολιτισμικής απόδοσης, το έργο μπορεί να θεωρηθεί ως ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα μιας εξαιρετικά αφαίρετης ανθρωπομορφικής γλυπτικής από σίδηρο. Η ιδιαίτερη σημασία του έγκειται στην μοναδική συνύπαρξη συμβολισμού, διακοσμητικής ακρίβειας και δομικής πολυπλοκότητας. Η γλυπτική εντυπωσιάζει δείχνοντας πώς μια σύνθετη σκαλιστική σύνθεση μπορεί να αναπτυχθεί από λίγα χυτά στοιχεία, η εκφραστικότητά της προκύπτει τόσο από την βασική ανθρώπινη μορφή όσο και από τη ρυθμική οργάνωση των γραμμών και των διακοσμημάτων.

Βιβλιογραφία

Marla C. Berns, Richard Fardon, and Sidney Littlefield Kasfir (ed.): Central Nigeria Unmasked: Arts of the Benue River Valley. Los Angeles: Fowler Museum at UCLA, 2011.

Αυτή η δημοσίευση λειτουργεί ως γενικό πλαίσιο τέχνης ιστορίας και εθνογραφίας για τις καλλιτεχνικές παραδόσεις της περιοχής Benue. Για μια πιο ακριβή ταξινόμηση, απαιτείται περαιτέρω έρευνα περί μεταλλουργίας και ανθρωπομορφικής τέχνης από σίδερο από τους Vere στη διαχωριστική Νιγηρίας-Καμερούν ζώνη. Παρουσιάζεται επί του παρόντος έλλειψη αξιόπιστης βιβλιογραφικής αναφοράς άμεσα σχετιζόμενης με αυτό τον συγκεκριμένο τύπο γλυπτικής.

Marla C. Berns, Richard Fardon, and Sidney Littlefield Kasfir (ed.): Central Nigeria Unmasked: Arts of the Benue River Valley. Los Angeles: Fowler Museum at UCLA, 2011.

Αυτή η δημοσίευση παρέχει μια γενική επισκόπηση της ιστορίας της τέχνης και της εθνογραφίας των καλλιτεχνικών παραδόσεων της περιοχής Benue.

Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Ορισμένες από τις πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία Τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Διατηρούνται όλα τα δικαιώματα από τους αντίστοιχους κατόχους.

Inv. No. MAZ32184

Πληροφοριοδότης: Amadou Dogo

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Vere
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Black Iron
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A iron sculpture
Height
49 cm
Βάρος
550 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6937
Πουλημένα αντικείμενα
99.42%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​