Ένα ξύλινο γλυπτό - Fon - Τόγκο (χωρίς τιμή ασφαλείας)

04
ημέρες
19
ώρες
07
λεπτά
13
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 4
χωρίς τιμή ασφαλείας
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 450 - € 550
FR
4 €
NL
3 €

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Ξύλινο γλυπτό από το Τόγκο, Φον φυλή, προέλευση περιοχή Ανέγι; Υλικό: ξύλο; Διαστάσεις: ύψος 47 cm, βάθος 83 cm; Βάρος 13,6 kg; Κατάσταση: ικανοποιητική; Αυθεντικότητα: Πρωτότυπο/επίσημο.

Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Περιγραφή από τον πωλητή

Φον/Εου φέτις γλυπτό, βωτιλιακό ή κανό θύρας από ξύλο

Χ Origin: Περιοχή Ανέχο, Τόγκο.

Υλικό: καφέ-μαύρο έως γκρι ξύλο, ματ πατίνα, πολλαπτές ευθείες ρωγμές που διατρέχουν το μήκος του, διάβρωση, ίχνη χάραξης και αρκετές λευκές κηλίδες.

Περιγραφή

Η γλυπτική εστιάζει γύρω από ένα σκάφος-καλάμι που φαίνεται να έχει σκαλιστεί από ένα ενιαίο κομμάτι ξύλου, παχουλό και βαθιά κηλίδωση, με μια σιλουέτα που μοιάζει με βάρκα με υψωμένες άκρες. Το ξύλο, που κυμαίνεται από καφέ-μαύρο έως γκρι, φέρει ματ πατίνα, πολλές ρωγμές κατά μήκος, σημάδια διάβρωσης, ίχνη χάραξης και αρκετές λευκές κηλίδες. Αυτές οι κηλίδες θα μπορούσαν να είναι καολίνη, τέφρα, θρησκευτικά υλικά ή νεότερες επεμβάσεις· ωστόσο η σύνθεσή τους δεν μπορεί να προσδιοριστεί μόνο από τη φωτογραφία. Δύο ανθρωπομορφικοί προτομές προσαρτώνται στα άκρα του κραβού. Και οι δύο γέρνουν προς τα έξω, λες και παρακολουθούν τη πλώρη και την πρύμνη της βάρκας. Οι μορφές τους είναι πιο λεπτομερειακά αποδομένες από αυτές των κεντρικών μορφών: οβάλ κεφάλια, αυτιά σε ανάγλυφο, επιμηκισμένα μάτια, ίσια ρινά, ανοιχτές ή εξόγκωτες σαγόνες, μάλλον ενδεικτικά χτενίσματα και έντονα ανεπτυγμένοι θώρακες. Οι αντίθετες θέσεις τους δημιουργούν ένα δίδρομο σύστημα επιτήρησης. Μεταξύ αυτών των προτομών στέκονται περίπου οκτώ κάθετες μορφές διαφορετικού μεγέθους. Μερικές φαίνονται να είναι εξαιρετικά απλοποιημένες φιγούρες, περιορισμένες σε ένα κυλινδρικό θώρακα σκαλισμένο με κορινθιακό ή περιτυλιγμένο κεφάλι· άλλες έχουν σαφώς φαλλικό σχήμα. Ο ψηλότερος επικρατεί συνθέσιμο κοντά σε ένα άκρο. Αυτή η στενά στοιβαγμένη διάταξη δίνει την εντύπωση ότι απεικονίζει μια ομάδα επιβατών, πνεύματα ή θεότητες στο σκάφος, παρά ενός απλού οικιακού σκάφους.

Ιστορικο-Ανθρωπολογική και Υλική Ανάλυση

Η πλώρη παρέχει μια σταθερή οριζόντια μάζα, ενώ οι μορφές εισάγουν έναν επιμελώς ακανόνιστο κάθετο ρυθμό. Οι δύο τελικές προτομές πλαισιώνουν τη σκηνή ως φύλακες, πρόγονοι ή τατερμαριστικές φιγούρες. Οι κεντρικές φιγούρες σχηματίζουν μια συνέλευση ιεραρχικά τακτοποιημένη ανά μέγεθος. Το έργο δεν αποζητά φυσικότητα: τονίζεται η επανάληψη, η σιλουέτα, η συσσώρευση και η evocative δύναμη. Οι φιγούρες φαίνεται να έχουν σκαλιστεί ξεχωριστά και να τοποθετήθηκαν στη θήκη με μυτερές σφήνες. Μια πλήρης υλική ανάλυση θα προσδιορίσει το είδος του ξύλου μέσω μικροσκοπικής εξέτασης, θα επαληθεύσει τις αρθρώσεις με ακτινογραφία και θα αναλύσει τις λευκές ή οργανικές εναποθέσεις. Παχιά πατίνα, ρωγμές και κατάλοιπα δεν αρκετά για να προσδιοριστεί η ημερομηνία του αντικειμένου. Στην τέχνη των Vodun, η ορατή μορφή συχνά προκύπτει τόσο από τη αρχική χάραξη όσο και από τις μεταγενέστερες παρεμβάσεις, τις θυσίες, τις προσφορές και ουσίες που προορίζονται να ενεργοποιήσουν ή να διατηρήσουν το αντικείμενο. Αυτή η εργασία πιθανόν ανήκει στην οικογένεια todjivu, όρος των Fon που χρησιμοποιείται για να αναφέρεται σε ιερές βάρκες που απεικονίζουν ανθρώπους, θεότητες, ζώα, τροφές και όντα από τον αόρατο κόσμο. Η Château Vodou τα περιγράφει ως «υλοποιημένες προσευχές» και φιλοξενεί παραδείγματα από το Τόγκο και το Μπενίν, συνδεδεμένα, ανά περίπτωση, με τους Dan, Sakpata, Toxosu, τα δίδυμα ή τη μνήμη των αιχμαλωτισμένων. Παράλληλη ιστορική ματιά παρέχεται από μια γλυπτική κανό-βωμού του 19ου αιώνα Fon που στεγάζεται στο Nelson-Atkins Museum of Art: απεικονίζει ένα μεγάλο σκάφος populated από εννέα φιγούρες και έχει ερμηνευθεί προσεκτικά ως λίβελλος ή εμπορικός φετίχ που αποδίδεται στον Legba. Αυτή η σύγκριση επιβεβαιώνει την ύπαρξη ενός διακριτού είδους ρητειακών γλυπτών με μορφή βάρκας, παρότι δεν επιτρέπει την αυτόματη ταυτοποίηση της θεότητας που παριστάνεται σε αυτό το έργο.

Λειτουργία τελετουργίας

Η κανό εδώ λειτουργεί περισσότερο ως συμπυκνωμένος ιερός χώρος παρά ως μικροσκοπικό μεταφορικό μέσο. Σε παραθαλάσσια ιερά Vodun, μπορεί να αντιπροσωπεύει τη διέλευση ανάμεσα στη γη, τη λιμνοθάλασσα, τη θάλασσα, τον ανθρώπινο κόσμο, τους προγόνους και τις αόρατες δυνάμεις. Έρευνα που διεξήχθη σε μια κοινότητα αλιέων Ewe στο νότιο Τόγκο δείχνει ότι το ιερό αποτελεί τοπίο που είναι ταυτόχρονα θρησκευτικό, οικολογικό, οικονομικό και κοινωνικό, στο οποίο το νερό, το ψάρεμα, η ιστορική μνήμη και τα πνεύματα είναι στενά διαπλεγμένα. Τα φαλικά στοιχεία μπορεί να αναφέρονται στη γονιμότητα, την παραγωγική δύναμη ή στον Legba, θεότητα συνδεδεμένη με τα κατώφλια, την επικοινωνία και τη σεξουαλική ισχύ· ωστόσο αυτή η ερμηνεία παραμένει υποθετική. Μπορεί επίσης να απεικονίζουν εξαιρετικά στιλιζεμένες φιγούρες, πνεύματα ή αντικείμενα που προορίζονται να φέρουν ιερατικές προσφορές. Οι δύο προτομές στις άκρες μπορεί να παριστάνουν προστάτες, προγόνους, ένα θεμέλιο ζεύγος ή δύο συμπληρωματικές δυνάμεις. Η πιο πιθανή λειτουργία είναι αυτή μιας ιερής προσφοράς που τοποθετείται σε ιερό για να ζητήσει προστασία, ευημερία, γονιμότητα, επιτυχημένη αλιεία, ασφαλή ταξίδι στο νερό ή την ικανοποίηση μιας πνευματικής δύναμης. Η κανό θα μπορούσε επίσης να εξυπηρετήσει μια μνημειακή λειτουργία: ορισμένα todjivu εξ evoke αυτούς που πνίγηκαν, παιδιά συνδεδεμένα με τον Toxosu ή ακόμη και τη μνήμη του Ατλαντικού δουλεμπορίου. Ωστόσο, χωρίς τοπικό όνομα, μαρτυρία ιερέα, διασωθέν περιεχόμενο ιερών ή ιστορικά αρχεία συλλογών, καμία από αυτές τις ερμηνείες δεν πρέπει να θεωρείται οριστική.

Επιλεγμένη Βιβλιογραφία

Blier, Suzanne Preston. African Vodun: Art, Psychology, and Power. Chicago: University of Chicago Press, 1995.
Rush, Dana. Vodun in Coastal Benin: Unfinished, Open-Ended, Global. Nashville: Vanderbilt University Press, 2013.
Montgomery, Eric J., and Christian N. Vannier. An Ethnography of a Vodu Shrine in Southern Togo: Of Spirit, Slave, and Sea. Leiden-Boston: Brill, 2017.
Agbanon II, Nicoué Lodjou Gayibor, Yves Marguerat, and Roberto Pazzi. History of Petit-Popo and the Guin Kingdom. Paris-Lomé, Karthala-Haho, 1991.
Anézo, Jean-Yves. The Piroges – Todjivu. Château Vodou, Strasbourg, museum dossier, 2024.

Οι αναφερόμενες δημοσιεύσεις εξυπηρετούν την ιστορική κατηγοριοποίηση τέχνης συγκριτικά. Δεν καθορίζουν τη συγκεκριμένη πολιτισμική απόδοση, τη χρονολόγηση ή τη πρωτότυπη χρήση του γλυπτού.

Πνευματικά δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες παράχθηκαν με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και τέχνη. Οι πρωτότυπες κείμενες και οι φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Διατηρούνται όλα τα δικαιώματα από τους αντίστοιχους κατόχους.

Inv. No. MAZ32801

Ανιχνευτής: Batoure

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Φον/Εου φέτις γλυπτό, βωτιλιακό ή κανό θύρας από ξύλο

Χ Origin: Περιοχή Ανέχο, Τόγκο.

Υλικό: καφέ-μαύρο έως γκρι ξύλο, ματ πατίνα, πολλαπτές ευθείες ρωγμές που διατρέχουν το μήκος του, διάβρωση, ίχνη χάραξης και αρκετές λευκές κηλίδες.

Περιγραφή

Η γλυπτική εστιάζει γύρω από ένα σκάφος-καλάμι που φαίνεται να έχει σκαλιστεί από ένα ενιαίο κομμάτι ξύλου, παχουλό και βαθιά κηλίδωση, με μια σιλουέτα που μοιάζει με βάρκα με υψωμένες άκρες. Το ξύλο, που κυμαίνεται από καφέ-μαύρο έως γκρι, φέρει ματ πατίνα, πολλές ρωγμές κατά μήκος, σημάδια διάβρωσης, ίχνη χάραξης και αρκετές λευκές κηλίδες. Αυτές οι κηλίδες θα μπορούσαν να είναι καολίνη, τέφρα, θρησκευτικά υλικά ή νεότερες επεμβάσεις· ωστόσο η σύνθεσή τους δεν μπορεί να προσδιοριστεί μόνο από τη φωτογραφία. Δύο ανθρωπομορφικοί προτομές προσαρτώνται στα άκρα του κραβού. Και οι δύο γέρνουν προς τα έξω, λες και παρακολουθούν τη πλώρη και την πρύμνη της βάρκας. Οι μορφές τους είναι πιο λεπτομερειακά αποδομένες από αυτές των κεντρικών μορφών: οβάλ κεφάλια, αυτιά σε ανάγλυφο, επιμηκισμένα μάτια, ίσια ρινά, ανοιχτές ή εξόγκωτες σαγόνες, μάλλον ενδεικτικά χτενίσματα και έντονα ανεπτυγμένοι θώρακες. Οι αντίθετες θέσεις τους δημιουργούν ένα δίδρομο σύστημα επιτήρησης. Μεταξύ αυτών των προτομών στέκονται περίπου οκτώ κάθετες μορφές διαφορετικού μεγέθους. Μερικές φαίνονται να είναι εξαιρετικά απλοποιημένες φιγούρες, περιορισμένες σε ένα κυλινδρικό θώρακα σκαλισμένο με κορινθιακό ή περιτυλιγμένο κεφάλι· άλλες έχουν σαφώς φαλλικό σχήμα. Ο ψηλότερος επικρατεί συνθέσιμο κοντά σε ένα άκρο. Αυτή η στενά στοιβαγμένη διάταξη δίνει την εντύπωση ότι απεικονίζει μια ομάδα επιβατών, πνεύματα ή θεότητες στο σκάφος, παρά ενός απλού οικιακού σκάφους.

Ιστορικο-Ανθρωπολογική και Υλική Ανάλυση

Η πλώρη παρέχει μια σταθερή οριζόντια μάζα, ενώ οι μορφές εισάγουν έναν επιμελώς ακανόνιστο κάθετο ρυθμό. Οι δύο τελικές προτομές πλαισιώνουν τη σκηνή ως φύλακες, πρόγονοι ή τατερμαριστικές φιγούρες. Οι κεντρικές φιγούρες σχηματίζουν μια συνέλευση ιεραρχικά τακτοποιημένη ανά μέγεθος. Το έργο δεν αποζητά φυσικότητα: τονίζεται η επανάληψη, η σιλουέτα, η συσσώρευση και η evocative δύναμη. Οι φιγούρες φαίνεται να έχουν σκαλιστεί ξεχωριστά και να τοποθετήθηκαν στη θήκη με μυτερές σφήνες. Μια πλήρης υλική ανάλυση θα προσδιορίσει το είδος του ξύλου μέσω μικροσκοπικής εξέτασης, θα επαληθεύσει τις αρθρώσεις με ακτινογραφία και θα αναλύσει τις λευκές ή οργανικές εναποθέσεις. Παχιά πατίνα, ρωγμές και κατάλοιπα δεν αρκετά για να προσδιοριστεί η ημερομηνία του αντικειμένου. Στην τέχνη των Vodun, η ορατή μορφή συχνά προκύπτει τόσο από τη αρχική χάραξη όσο και από τις μεταγενέστερες παρεμβάσεις, τις θυσίες, τις προσφορές και ουσίες που προορίζονται να ενεργοποιήσουν ή να διατηρήσουν το αντικείμενο. Αυτή η εργασία πιθανόν ανήκει στην οικογένεια todjivu, όρος των Fon που χρησιμοποιείται για να αναφέρεται σε ιερές βάρκες που απεικονίζουν ανθρώπους, θεότητες, ζώα, τροφές και όντα από τον αόρατο κόσμο. Η Château Vodou τα περιγράφει ως «υλοποιημένες προσευχές» και φιλοξενεί παραδείγματα από το Τόγκο και το Μπενίν, συνδεδεμένα, ανά περίπτωση, με τους Dan, Sakpata, Toxosu, τα δίδυμα ή τη μνήμη των αιχμαλωτισμένων. Παράλληλη ιστορική ματιά παρέχεται από μια γλυπτική κανό-βωμού του 19ου αιώνα Fon που στεγάζεται στο Nelson-Atkins Museum of Art: απεικονίζει ένα μεγάλο σκάφος populated από εννέα φιγούρες και έχει ερμηνευθεί προσεκτικά ως λίβελλος ή εμπορικός φετίχ που αποδίδεται στον Legba. Αυτή η σύγκριση επιβεβαιώνει την ύπαρξη ενός διακριτού είδους ρητειακών γλυπτών με μορφή βάρκας, παρότι δεν επιτρέπει την αυτόματη ταυτοποίηση της θεότητας που παριστάνεται σε αυτό το έργο.

Λειτουργία τελετουργίας

Η κανό εδώ λειτουργεί περισσότερο ως συμπυκνωμένος ιερός χώρος παρά ως μικροσκοπικό μεταφορικό μέσο. Σε παραθαλάσσια ιερά Vodun, μπορεί να αντιπροσωπεύει τη διέλευση ανάμεσα στη γη, τη λιμνοθάλασσα, τη θάλασσα, τον ανθρώπινο κόσμο, τους προγόνους και τις αόρατες δυνάμεις. Έρευνα που διεξήχθη σε μια κοινότητα αλιέων Ewe στο νότιο Τόγκο δείχνει ότι το ιερό αποτελεί τοπίο που είναι ταυτόχρονα θρησκευτικό, οικολογικό, οικονομικό και κοινωνικό, στο οποίο το νερό, το ψάρεμα, η ιστορική μνήμη και τα πνεύματα είναι στενά διαπλεγμένα. Τα φαλικά στοιχεία μπορεί να αναφέρονται στη γονιμότητα, την παραγωγική δύναμη ή στον Legba, θεότητα συνδεδεμένη με τα κατώφλια, την επικοινωνία και τη σεξουαλική ισχύ· ωστόσο αυτή η ερμηνεία παραμένει υποθετική. Μπορεί επίσης να απεικονίζουν εξαιρετικά στιλιζεμένες φιγούρες, πνεύματα ή αντικείμενα που προορίζονται να φέρουν ιερατικές προσφορές. Οι δύο προτομές στις άκρες μπορεί να παριστάνουν προστάτες, προγόνους, ένα θεμέλιο ζεύγος ή δύο συμπληρωματικές δυνάμεις. Η πιο πιθανή λειτουργία είναι αυτή μιας ιερής προσφοράς που τοποθετείται σε ιερό για να ζητήσει προστασία, ευημερία, γονιμότητα, επιτυχημένη αλιεία, ασφαλή ταξίδι στο νερό ή την ικανοποίηση μιας πνευματικής δύναμης. Η κανό θα μπορούσε επίσης να εξυπηρετήσει μια μνημειακή λειτουργία: ορισμένα todjivu εξ evoke αυτούς που πνίγηκαν, παιδιά συνδεδεμένα με τον Toxosu ή ακόμη και τη μνήμη του Ατλαντικού δουλεμπορίου. Ωστόσο, χωρίς τοπικό όνομα, μαρτυρία ιερέα, διασωθέν περιεχόμενο ιερών ή ιστορικά αρχεία συλλογών, καμία από αυτές τις ερμηνείες δεν πρέπει να θεωρείται οριστική.

Επιλεγμένη Βιβλιογραφία

Blier, Suzanne Preston. African Vodun: Art, Psychology, and Power. Chicago: University of Chicago Press, 1995.
Rush, Dana. Vodun in Coastal Benin: Unfinished, Open-Ended, Global. Nashville: Vanderbilt University Press, 2013.
Montgomery, Eric J., and Christian N. Vannier. An Ethnography of a Vodu Shrine in Southern Togo: Of Spirit, Slave, and Sea. Leiden-Boston: Brill, 2017.
Agbanon II, Nicoué Lodjou Gayibor, Yves Marguerat, and Roberto Pazzi. History of Petit-Popo and the Guin Kingdom. Paris-Lomé, Karthala-Haho, 1991.
Anézo, Jean-Yves. The Piroges – Todjivu. Château Vodou, Strasbourg, museum dossier, 2024.

Οι αναφερόμενες δημοσιεύσεις εξυπηρετούν την ιστορική κατηγοριοποίηση τέχνης συγκριτικά. Δεν καθορίζουν τη συγκεκριμένη πολιτισμική απόδοση, τη χρονολόγηση ή τη πρωτότυπη χρήση του γλυπτού.

Πνευματικά δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες παράχθηκαν με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και τέχνη. Οι πρωτότυπες κείμενες και οι φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Διατηρούνται όλα τα δικαιώματα από τους αντίστοιχους κατόχους.

Inv. No. MAZ32801

Ανιχνευτής: Batoure

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Fon
Χώρα προέλευσης
Τόγκο
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
47 cm
Depth
83 cm
Βάρος
13.6 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6937
Πουλημένα αντικείμενα
99.42%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​