Miquel Barceló (after) - Constelació Nº4 - Offset Lithograph - 68x68 - Licensed print

Λιθογραφία μεταξοτυπίας offset μετά του Miquel Barceló (*)
Αναπαραγωγή του έργου «Constelació Nº4» (**), μικτή τεχνική με χρωστικές ύλες και λατέξ σε καμβά, δημιουγμένο από τον Barceló το 1989
Εκτυπωμένο σε παχύ χαρτί υψηλής ποιότητας Art Fine (200g)
Εκδόθηκε από το Mueso d’Art Espanyol Contemporani de Palma de Mallorca.
Επιτρεπόμενη εκτύπωση με πνευματικά δικαιώματα και νομικό αριθμό σειράς.
Μεγάλης διάστασης.

- Διαστάσεις σελίδας: 68 x 68 εκ.
- Κατάσταση: Εξαιρετική (αυτό το έργο δεν έχει ποτέ ενσωματωθεί σε κορνίζα ή εκτέθηκε, διατηρείται πάντα σε επαγγελματικό φάκελο τέχνης, γι’ αυτό διατηρείται σε τέλεια κατάσταση).

Ο πίνακας θα χειριστείται και θα πακεταριστεί με προσοχή σε πακέτο από ενισχυμένο χαρτόνι. Η αποστολή θα τεκμηριώνεται με αριθμό παρακολούθησης.

Η αποστολή θα περιλαμβάνει επίσης ασφάλιση μεταφοράς για την τελική αξία του έργου με πλήρη αποζημίωση σε περίπτωση απώλειας ή ζημιάς, χωρίς κόστος για τον αγοραστή.

(*) Το πρώιμο ενδιαφέρον του Miquel Barceló για την τέχνη προέρχεται από τη μητέρα του, ζωγράφο στην παράδοση του τοπίου της Μαγιόρκα· το πρώτο του φως το αντίκτυπο το έπαθε όταν ταξίδεψε στο Παρίσι το 1974 και ανακάλυψε τη ζωγραφική του Paul Klee, του Jean Dubuffet, και τα έργα του art brut γενικά, που θα είχαν μακροχρόνιο αντίκτυπο πάνω του.
Τον ίδιο χρόνο άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα σχέδιου και μοντελοποίησης στην Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών της Πάλμα ντε Μαγιόρκα, και λίγο αργότερα εισήλθε στην Σχολή Καλών Τεχνών Sant Jordi της Βαρκελώνης, αν και ελάχιστα παρακολουθούσε διδασκαλία κατά τους πρώτους μήνες· αντίθετα, ήτο καθορισματική η αυτοδιδακτική του μόρφωση: διάβαζε με μανία κάθε είδους έργα και σταδιακά εξερευνούσε τους πίνακες του Lucio Fontana, του Mark Rothko, του Jackson Pollock και του Willem de Kooning, μεταξύ άλλων διάσημων καλλιτεχνών.
Το 1976 συμμετείχε στα happenings και στις δράσεις διαμαρτυρίας της ομάδας Taller Llunàtic, και μαζί τους πραγματοποίησε την πρώτη του έκθεση στη Βαρκελώνη, στη γκαλερί Mec-Mec, το 1977· τον επόμενο χρόνο εξέθεσε στη Μαγιόρκα κάποιες υφάσεις καλυμμένες με μπογιά στις οποίες προσέθετε οργανικά στοιχεία. Αργότερα πειραματίστηκε με χοντρές στρώσεις μπογιάς σε καμβάδες που παρέμενε εκτεθειμένες στις καιρικές συνθήκες, προκαλώντας φυσικές και χημικές αντιδράσεις αυθόρμητα, όπως οξείδωση ή κρούσεις, που απέβαλαν τα εσωτερικά στοιχεία του πινάκα. Ποτέ δεν θα εγκατέλειπε τον πειραματισμό με οργανικά υλικά και με σχήματα που προέρχονται από τη φύση.
Η συμμετοχή του στη Μπιεννάλ Σάο Πάολο (1981) και στην Documenta του Κασσελ VII (1982) τον επόμισε στη διεθνή καλλιτεχνική σκηνή στην εφηβική του ηλικία. Τα κύρια μουσεία και γκαλερί του κόσμου άρχισαν να τον διεκδικούν και οι καμβάδες του έφτασαν σε εξαιρετικά υψηλή τιμή, ασυνήθιστη για έναν καλλιτέχνη της ηλικίας του. Με ίδια ταχύτητα ήρθαν σημαντικά βραβεία: το 1986 κέρδισε το Εθνικό Βραβείο Εικαστικών Τεχνών, και το 2003 θα λάμβανε το βραβείο Πρίγκιπα της Αστουρίας για τις Τέχνες.
Ο Barceló έχει ζήσει μακρά διαστήματα στο Μαλί, μια Αφρικανική χώρα της οποίας το φως, όπως και εκείνο της Μεσογείου, έχει αφήσει βαθιές πληγές στη ζωγραφική του. Το 1992 παντρεύτηκε κρυφά στην πόλη Artá με την Κεσίλ, Ολλανδέζα ειδικό στον λογοτεχνικό χώρο. Λίγους μήνες αργότερα, τον Αύγουστο εκείνου του έτους, έγινε πατέρας όταν γέννησε στη Μαγιόρκα μια κόρη που ονομάστηκε Μαρσέλα Μαρία Σελία. Το ζευγάρι διαμένει στο σπίτι-εργαστήρι στη Sa Devesa de Ferrutx (Μαγιόρκα). Το 2002 πραγματοποίησε μια μνημειώδη εικονογράφηση της Θείας Κωμωδίας του Ντεάντε, και το 2007 εγκαινίασε ένα εξαιρετικό ξύλινο σε κέραμο τέμπλο στην καπέλα του Αγίου Κεντρικού της Καθολικής καθέδρα της Γ cathedral Palma de Mallorca, που αναπαριστά το θαύμα των άρτων και των ιχθύων.
Τον Νοέμβριο του 2008 παρουσιάστηκε στο κοινό ο διακοσμητικός του θόλου της Αίθουσας XX του Παλατιού των Εθνών στη Γενεύη, με ονομασία «Αίθουσα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της Συμμαχίας Πολιτισμών». Αυτή η εργασία, που καλύπτει 1600 τετραγωνικά μέτρα και το κόστος της ανήλθε σε 20 εκατομμύρια ευρώ, μπορεί να εκτιμηθεί από τον θεατή μόνον με μερική προβολή λόγω της μεγάλης επιφάνειάς της· σε αυτή, ο καλλιτέχνης διαμόρφωσε χιλιάδες θαλάσσιες σταλακτίτες που συνολικά αποκαλύπτουν μια μεγάλη παγκόσμια θάλασσα.
Ο μπαρόκ ζωγραφική, το art brut, ο Αμερικανικός αφηρημένος εξπρεσιονισμός, η ιταλική τέχνη povera, τα έργα του Joan Miró και του Antoni Tàpies καταλογίζονται ανάμεσα στις επιδράσεις που ο Barceló έχει μεταμορφώσει σε μια formidable προσωπική σύνθεση νεο-εξπρεσιονιστικής φύσης και εκρηκτικής φαντασίας, με πυκνή υλική παρουσία και τεράστια πλαστική πλούτος.

(**) Η τεράστια διεθνής επιτυχία που είχε ο Miquel Barceló οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην πλαστική δύναμη των ζωγραφικών του έργων, στην πρωτοτυπία του ρεπερτορίου θεμάτων και σε μια τεχνική που βασίζεται σε ορισμένους πόρους, όπως ο έλεγχος της αεροοπτικής αντίληψης, από όπου συνήθως προσφέρει γκρίζες όψεις δύσκολο να απεικονιστούν και ο μεταβατικός από τα μικροσκοπικά στις κοσμόκτες, δείχνοντας τόσο αντικείμενα άμεσης παρουσίας όσο και τεράστια μέρη, όπως η θάλασσα που δεν έχει συγκεκριμένα όρια.
Στην περίπτωση της Constel·lació núm. 4 (Forat blanc), μια λέξη που φαίνεται να προέρχεται από τον μυθικό κόσμο ενός άλλου μεγάλου μαρχοϊκού ζωγράφου, του Joan Miró, μας αντιμετωπίζει με ένα κοσμογονικό χώρο, χωρίς όρια ή αναφορές σε συγκεκριμένο τόπο ή κλίμακα, όπου τα πάντα φαίνεται να περιστρέφονται γύρω από ένα μεγάλο λευκό οπή, σαν πλανήτες ή αστέρια που σχηματίζουν μια κοσμική λευκή γύρω από ένα μεγάλο κενό κεντρικό. Ωστόσο, μερικές φυσικές προβολές του πίνακα φαίνονται να ριγνύονται σκιάσεις πάνω στη ζωη, που υποδεικνύουν μορφές από μακάδες ή έντομα που πετούν, γεγονός που τοποθετεί αυτή τη κοσμική ομάδα στη κλίμακα του μινιμουμ.
Αλλά αν συγκρίνουμε αυτές τις προβολές που, όπως εξειδικεύσεις, γεμίζουν τη ζωγραφιά, με αυτές που εμφανίζονται στο La flaque, θα μπορούσαμε να ερμηνεύσουμε αυτόν τον χώρο ως συνέπεια ενός φαισμικού που προκαλείται από το φως της έρημου, όπου οι πέτρες στο έδαφος, της εκτυφλωτικής άμμου, φαίνεται να έχουν αρχίσει να γυρίζουν μπροστά στα μάτια μας. Σε αυτόν τον πίνακα, το κοσμικό και το γήινο χέρι-χέρι ενώνονται.