Anton Kaestner - #502 - L - " Grounded ".

#502 - L - «Βασισμένο».
Μονοφυές έργο, αυθεντικό έργο του Anton Kaestner, απευθείας από το Παρισινό εργαστήριο.

Σπρέι ακρυλικό σε plexiglas 3mm (αντι-UV).
Αυτός ο πίνακας δεν είναι ένα αντίγραφο. Πρόκειται για ένα αυθεντικό ζωγραφισμένο έργο με γυαλιστερή απόδοση "glossy" που προσεγγίζει την εφαρμογή ρητίνης και είναι μοναδική.

Διαστάσεις : Ίντζ 24,2 * 17,3 * 0,12 / 61,5 * 44 * 0,3 εκ. χωρίς κάδρα.
Ο πίνακας παραδίδεται χωρίς κάδρο.
Κάδρο υψηλής ποιότητας της γερμανικής μάρκας Nielsen σε αλουμίνιο (Ίντζ 0,23 * 1,38 / 0,6 * 3,5 εκ.) συνιστάται και διατίθεται κατά την αποστολή με επιπλέον κόστος 120€.

Το έργο είναι υπογεγραμμένο από την πίσω πλευρά.
Τα accompanies ένα πιστοποιητικό γνησιότητας.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλεια.

Ο Anton Kaestner είναι Ελβετός ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας με έδρα το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε ολόκληρη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη ατομική έκθεση - Γενεύη Ιανουάριος 2027.

"Βιογραφία

Γεννημένος στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από τη φυσική ομορφιά και τον πλούτο του πολιτισμού της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμήθηκε στην οικογένειά μου, και ήταν ο μακαρίτης παππούς μου, τεχνίτης και καλλιτέχνης, που είχε την επιρροή να φυτέψει τον σπόρο γι’ αυτό που τελικά θα γινόταν το ζωτικό μου πάθος.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε τετράδια Α4 και κατόπιν Α3. Αρχικά με παρέσυραν η μη-εικονογραφική ζωγραφική και ο αφηρημένος εξπρεσιανισμός. Με τον καιρό, και ενώ θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα επίσης μια αγάπη για πνευματικά υλικά καθώς συντονίζονταν με τη διερεύνησή μου για την ανθρώπινη ύπαρξη, τη μελαγχολία και τις βαθύτερες αλήθειες της φύσης και της ζωής.
Ωστόσο, ο δρόμος για το να γίνεις πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες, ακολούθησα μια διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με ταξίδευε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το Μαρόκο, το Βέλγιο, την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου ευρύτερησαν την οπτική μου, μου έδωσαν την ευκαιρία να εκτεθούν σε ευρύ φάσμα πολιτισμικών επιρροών. Οπου πήγαινα, βυθιζόμουν στα τοπικά σκηνικά τέχνης και συμμετείχα με τη δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρά την εστίαση στην επιχειρηματική μου καριέρα, η τέχνη ήταν πάντα μέρος μου, σιγά-σιγά σιγοβράζοντας κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής μελέτης για μένα — ένας τρόπος να ξεφύγω από τον κόσμο και να εστιάσω στον εσωτερικό εαυτό μου.
Πάντοτε βρήκα τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζήσω πραγματικές εμπειρίες. Μέσω της τέχνης μου, πάντα ελπίζω να προσφέρω στους άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από μια διαφορετική προοπτική και να αναλογιστούν τη δική τους ζωή.
Το 2021, μετά τη συνταξιοδότησή μου από την επιχειρηματική καριέρα, αφοσιώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ιδρύσα τη δική μου στούντιο στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνω τον εαυτό μου εξ ολοκλήρου στην τέχνη μου. Μέχρι τα τέλη του 2023, εγκαινίασα την δημόσια καλλιτεχνική καριέρα, και, προς έκπληξή μου, το έργο μου γρήγορα απέκτησε αναγνώριση, βρίσκοντας σπίτια σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γαλλία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και τις Κάτω Χώρες.

Καλλιτεχνικό Βιογραφικό

Η πρώτη ατομική μου έκθεση, «Échos», που έγινε στο Παρίσι στα τέλη του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικούς χρωστικούς και σπρέι στο πίσω μέρος ανακυκλωμένου εξωτυπωμένου plexiglass, μια ελαφριά, ομαλή, γυαλιστερή και μερικές φορές εύθραυστη επιφάνεια.
Αυτή η διαδικασία με αποτρέπει από το να βλέπω το έργο καθώς εξελίσσεται. Δεν έχω οπτική ανάδραση ή έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας — κάτι που καλωσορίζω. Επιτρέπω «τυχαία πειράματα» — οτιδήποτε επιτρέπεται για να συντομεύσω τη λογική — να καθοδηγήσουν το αποτέλεσμα, τα στρώματα και τις καθρέφτικές επιδράσεις που δημιουργώ, και αφήνω περιθώριο αποκάλυψης και ανακάλυψης όταν το κομμάτι τελικά εκτίθεται. Αυτή η προσέγγιση που αντανακλά τη διαδικασία αποκάλυψης/σταθεροποίησης της φωτογραφίας είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης εμπλουτίζονται από στρώματα και διαφάνειες, δίνοντας όμως σε κάθε έργο μια «ασκητική» ποιότητα: είμαι ευχαριστημένος όταν αναγνωρίζω «απαράβατες αναγκαιότητες», δηλαδή ό,τι πιθανόν θα ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε σε σιωπή και φως.
Κρατώ τη μέθοδό μου συνειδητά απλή. Ούτε «συναίσθημα» ούτε «θεωρητική αντίληψη» αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε «βιασκή χρήση» ούτε «διανοητικοποίηση/διανοητική κατοχή», αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αόρατων ιστοριών της, η τέχνη μου είναι μια αναζήτηση της «ζωής στην καρδιά της ζωής», «le vif» όπως θα έλεγε ο γαλλικός SF συγγραφέας Αλαν Νταμασίo.
Ενώ το έργο μου μπορεί μερικές φορές να θυμίζει τη διαφάνεια και τη λαμπρότητα του βιτρό, παραμένει σχεδόν απολύτως αφηρημένο. Επιπλέον, το plexiglass παρέχει στο έργο μια γλιστρώντας επιδερμίδα όπου μπορεί κανείς να διακρίνει τη δική του σιλουέτα, διαφορετική για κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικός καθρέπτης: ζει, αλλάζει, βλέπει.
Η αλληλεπίδραση φωτός, χρώματος και υφής, και των ελλείποντων τμημάτων, απαιτεί μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι το παιχνίδι μεταξύ «λεπτομερειών για κοντινή προβολή» και «απόσταση για ολόκληρο» θα ενθαρρύνει τους θεατές να ξεκινήσουν τις δικές τους εσωστρεφείς διαδρομές.
Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με ό,τι μπορεί να επιτευχθεί. Απλώς βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχή διαδικασία εγείρεων και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι μια αντιπαράθεση με τα όριά μου, που με ωθεί να βελτιώσω τις δεξιότητές μου και να εξερευνήσω περαιτέρω τι μπορώ να καταφέρω. Για μένα, η ζωγραφική είναι ένα καθημερινό τέχνασμα, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσει ουσιαστικές συνομιλίες.

Όπως θα έλεγε ο Ζαν Μπαζέν: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπειν».

Anton Kaestner.