Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN (con teca plexiglass)

Το έργο γεννιέται από έναν ιδεατό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme, ο οποίος έκανε το κόκκινο, τη ρεπετισιόν και την ύλη κεντρικά στοιχεία της ποιητικής του. Στα έργα του, η σειριοποίηση απλών και καθημερινών στοιχείων γίνεται μια γλώσσα ικανή να προκαλέσει ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.

Σε αυτό το έργο, όμως, η παράδοση ερμηνεύεται εκ νέου μέσα από ένα στοιχείο χαρακτηριστικό της δικής μου έρευνας: η αμπέλια (vite).

Αντικαθιστώντας τα καρφιά που χρησιμοποίησε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο συνήθως συνδεόμενο με τη συναρμολόγηση, την κατασκευή και τη μηχανική, μετατρέπεται εδώ σε αυτοτελές καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της δημιουργεί μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος αλλάζουν συνεχώς την αντίληψη του έργου.

Το κόκκινο περιλούζει τη συνθέση όπως μια επιφάνεια φορτισμένη με ενέργεια, ενώ οι βίδες αναδύονται από το επίπεδο δημιουργώντας έναν είδος οπτικής δόνησης. Από οπτική όψη μπροστά το έργο φαίνεται τακτοποιημένο και μινιμαλιστικό· κοιτώντας το πλευρικά, αντίθετα, εμφανίζεται η αληθινή του τρισδιάστατη και υλική φύση.

Το έργο δεν επιθυμεί να είναι μια απλή απόδοση αναφοράς στον Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επαναπροσέγγιση της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε ένα καλλιτεχνικό σημάδι.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: ό,τι συνήθως χρησιμεύει για να ενώνει και να στερεώνει χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια ανήσυχη, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.

Ακριβώς σε αυτή την αντίθεση ανάμεσα σε τάξη και ένταση, κατασκευή και καταστροφή, δισδιάστατότητα και τρισδιάστατότητα γεννιέται η ταυτότητα του έργου.

Έργο του καλλιτέχνη Alessandro Padovan, διάσημου παγκοσμίως για την τεχνική του Screw Art.
Το έργο κοσμείται με μια περίτεχνη θήκη από plexiglass.

Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονη λείψανο.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στο ρεύμα της Pop Art, Screw Art, της Κονσεπτιουαλ Ιρικ και της αστικής τέχνης, προσελκύοντας, με τη γλώσσα και το πολιτισμικό τους αντίκτυπο, το έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.

Ταυτόχρονα, η καλλιτεχνική έρευνα διαλογίζεται με τη φαντασία του πολυτελείας, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου σχεδιασμού, καλώντας σε οπτικά σύμβολα και παγκοσμίως αναγνωρισμένα λογότυπα όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους προαναφερθέντες καλλιτέχνες ή μάρκες, αλλά πρωτότυπες δημιουργίες, φτιαγμένες με μια προσωπική στυλιστική προσέγγιση που αντικατοπτρίζει κριτική και επανάληψη της κατανάλωσης, την συμβολική αξία του branding και την τέχνη ως σύγχρονο πολιτιστικό αντικείμενο.

Αυτός ο προσανατολισμός καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, την Pop Art απόλυτης πολυτέλειας, τη street art και την τέχνη που εμπνέεται από τα μεγάλα εικονικά brands, διατηρώντας ταυτοχρόνως μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.