Camillo Gannelli - "Orizzonte sospeso."

«Κρεμασμένος Ορίζοντας» — Μια ύλη-τική μελέτη

Δεν είναι τοπίο. Κι όμως είναι.

Το έργο που βλέπουμε κρεμασμένο είναι μια υλικό-αφαιρετική σύνθεση με μεγάλη ισορροπία, που παίζει ολόκληρο πάνω στην οριζόντια στρωματοποίηση και στη μνήμη της ύλης.

Η καμβάς διαιρείται σε τρεις αναπνοές:

1. Ο Ουρανός: πάνω, ένα γκρι-ασημί ταλαιπωρημένο, σχεδόν σεληνιακό. Μια παχιά επιφάνεια, δουλεμένη με σπάτουλα, ραγισμένη από τον χρόνο. Μοιάζει με σκυρόδεμα, αλάτι, παγιδευμένη ομίχλη.

2. Το Διακοπτόμενο διάστημα: στο κέντρο, η γραμμή ρωγμής. Μια λευκή ζώνη, φωτεινή αλλά τραχιά, διακοπτόμενη από ραβδώσεις ώχρας και καμένου χρυσού. Είναι σαν ξεραμένα χορτάρια, ένα μακρινό καλάμι ή τα φώτα μιας ακτής που τρέμουν. Εδώ το έργο αναπνέει, αυτός είναι ο παλμός του.

3. Το Νερό: κάτω, ένα σκόνισμενο, αποχρωματισμένο, βαθύ μπλε. Ένα γαλάζιο λίμνης χειμωνιάτικης, από αρχαίο κονίαμα. Ήρεμο, αλλά όχι λείο: η υφή ζωντανή, δονητική κάτω από το φως.

Είναι ένα σιωπηλό έργο. Δεν φωνάζει, δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Σου επιβάλλει να αργήσεις.

Η δύναμή του βρίσκεται ακριβώς στην επιτηδευμένη ατέλειά του, στο wabi-sabi. Είναι ζωγραφική που θέλει να αγγιχτεί, όχι μόνο να κοιτάζεται. Και φωτογραφημένο έτσι, με το φυσικό φως που κόβει τον τοίχο και τη σκιά των φύλλων, αποκαλύπτει την αληθινή του κλήση: δεν είναι πίνακας γκαλερί ατμόσφαιρας, είναι πίνακας για να ζεις. Διακοσμεί χωρίς να διακοσμεί.

Μοιάζει με τον Mark Rothko που συναντήθηκε σε εργοτάξιο στη θάλασσα του Βορρά.

Χρειάζεται χώρο και πραγματικό φως για να υπάρξει. Σε έναν σκοτεινό ή πολυάσχολο τοίχο θα πέθανε. Σε ένα θερμό λευκό, όπως στη φωτο, γίνεται ορίζοντας.

Για όποιον αγαπά τον ζεστό μινιμαλισμό, το Japandi, τους εσωτερικούς χώρους που διηγούνται ηρεμία. Ένα έργο που δεν κουράζει ποτέ, γιατί αλλάζει με το φως της ημέρας.

Το έργο είναι σε σανίδα 74x46x5 εκ. με άκρες βαμμένες μαύρο.