Camillo Gannelli - "Linea di confine."





190 € | ||
|---|---|---|
180 € | ||
160 € | ||
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 144940 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Το αφηρημένο έργο «Linea di confine.» του Camillo Gannelli είναι πρωτότυπος πίνακας ακρυλικής ζωγραφικής με μικτή τεχνική, φιλοτεχνημένος το 2026, υπογεγραμμένος με το χέρι και διαστάσεων 90 × 50 εκ.
Περιγραφή από τον πωλητή
«Αναρτημένη Ύλη»
Αυτό που έχετε μπροστά σας δεν είναι ένα τοπίο, αλλά οικειώνει τη μνήμη του.
Το έργο είναι ένα αφαιρετικό υλικοτροπικό έργο σε κατακόρυφο μορφότυπο, δομημένο πάνω σε τρεις χρωματικές και συναισθηματικές ζώνες που μιλούν η μία στην άλλη με αντίθεση και συνέχεια.
Στο πάνω μέρος, ένας ουρανός. Σκόρο-αζουρής γκριζοπλεχτάς σκόνης, σχεδόν φθαρμένος από τον χρόνο, επεξεργασμένος με ύλη πυκνή, τραχεία, όπως αρχαίος σοβάς. Υπάρχουν κατακόρυφες μουτζούρες, ανάγλυφες, που μοιάζουν κρυστάλλινοι σταλακτίτες ή ίχνη βροχής που έχει παγώσει. Δίνει μια αίσθηση σιωπής, ομίχλης που αιωρείται.
Στο κέντρο, η διάτρητη χρυσαφένια ρωγμή. Μια οριζόντια ζώνη ώχρας, καφέ, διασχισμένη από μια σειρά στερεωμένων χρυσοί dripping κατακόρυφα. Είναι η καρδιά του πίνακα, το μόνον σημείο όπου το φως γίνεται μεταλλικό και ζεστό. Θυμίζει ένα πεδίο σιτηρών που φαίνεται από μακριά ή μια πόλη να αντανακλάται στο νερό του ηλιοβασιλέματος, ή έναν αδιάβαστο κώδικα. Εκεί βρίσκεται η ανάσα της εικόνας, ο παλμός της.
Κάτω, η γη. Ένα ροζ μωβ, πούδρα, υφασμένα κοκκινωπά. Μια βελούδινη αλλά ακόμη υλικοειδής απλωσιά, ξηλωμένη στις άκρες από καφέ σκιές που περιβάλλουν τη θραυστότητά της. Εδώ και εκεί δύο μικρές κάθετες πληγές αντηχούν τις πιο πάνω, κλείνοντας τον κύκλο της σύνθεσης.
Τεχνική και αίσθηση:
Ο καλλιτέχνης δουλεύει προφανώς με ιξώδη μάζα, σπάτουλες, στρώσεις. Δεν υπάρχει σχέδιο, υπάρχει κατασκευή. Είναι μια ζωγραφική που πρέπει να αγγιχτεί περισσότερο από το να τη δεις. Η γοητεία βρίσκεται ακριβώς στην επιδιωκόμενη ατέλεια, στο βάμβαρο-wabi-sabi της επιφάνειας που φαίνεται ως τοίχος ζωής.
Δεν φωνάζει, ψιθυρίζει. Είναι ένα έργο με μεγάλη διακοσμητική ισορροπία αλλά με μια ψυχή βαθιά μελετημένη. Τέλειο για έναν σύγχρονο χώρο που δεν χρειάζεται ένα πίνακα που να γεμίσει, αλλά έναν χώρο που να αναπνέει.
Ενθαρρύνει τον Ρόθκο για την συναισθηματική στρωμάτωση του χρώματος και τον Μπούρι για την αγάπη προς την ύλη.
Ένα μικρό τοπίο της ψυχής. Αφαιρετικό απ’ έξω, εικονιστικό μέσα.
Το έργο βρίσκεται στο καμβά ήδη με σκελετό.
«Αναρτημένη Ύλη»
Αυτό που έχετε μπροστά σας δεν είναι ένα τοπίο, αλλά οικειώνει τη μνήμη του.
Το έργο είναι ένα αφαιρετικό υλικοτροπικό έργο σε κατακόρυφο μορφότυπο, δομημένο πάνω σε τρεις χρωματικές και συναισθηματικές ζώνες που μιλούν η μία στην άλλη με αντίθεση και συνέχεια.
Στο πάνω μέρος, ένας ουρανός. Σκόρο-αζουρής γκριζοπλεχτάς σκόνης, σχεδόν φθαρμένος από τον χρόνο, επεξεργασμένος με ύλη πυκνή, τραχεία, όπως αρχαίος σοβάς. Υπάρχουν κατακόρυφες μουτζούρες, ανάγλυφες, που μοιάζουν κρυστάλλινοι σταλακτίτες ή ίχνη βροχής που έχει παγώσει. Δίνει μια αίσθηση σιωπής, ομίχλης που αιωρείται.
Στο κέντρο, η διάτρητη χρυσαφένια ρωγμή. Μια οριζόντια ζώνη ώχρας, καφέ, διασχισμένη από μια σειρά στερεωμένων χρυσοί dripping κατακόρυφα. Είναι η καρδιά του πίνακα, το μόνον σημείο όπου το φως γίνεται μεταλλικό και ζεστό. Θυμίζει ένα πεδίο σιτηρών που φαίνεται από μακριά ή μια πόλη να αντανακλάται στο νερό του ηλιοβασιλέματος, ή έναν αδιάβαστο κώδικα. Εκεί βρίσκεται η ανάσα της εικόνας, ο παλμός της.
Κάτω, η γη. Ένα ροζ μωβ, πούδρα, υφασμένα κοκκινωπά. Μια βελούδινη αλλά ακόμη υλικοειδής απλωσιά, ξηλωμένη στις άκρες από καφέ σκιές που περιβάλλουν τη θραυστότητά της. Εδώ και εκεί δύο μικρές κάθετες πληγές αντηχούν τις πιο πάνω, κλείνοντας τον κύκλο της σύνθεσης.
Τεχνική και αίσθηση:
Ο καλλιτέχνης δουλεύει προφανώς με ιξώδη μάζα, σπάτουλες, στρώσεις. Δεν υπάρχει σχέδιο, υπάρχει κατασκευή. Είναι μια ζωγραφική που πρέπει να αγγιχτεί περισσότερο από το να τη δεις. Η γοητεία βρίσκεται ακριβώς στην επιδιωκόμενη ατέλεια, στο βάμβαρο-wabi-sabi της επιφάνειας που φαίνεται ως τοίχος ζωής.
Δεν φωνάζει, ψιθυρίζει. Είναι ένα έργο με μεγάλη διακοσμητική ισορροπία αλλά με μια ψυχή βαθιά μελετημένη. Τέλειο για έναν σύγχρονο χώρο που δεν χρειάζεται ένα πίνακα που να γεμίσει, αλλά έναν χώρο που να αναπνέει.
Ενθαρρύνει τον Ρόθκο για την συναισθηματική στρωμάτωση του χρώματος και τον Μπούρι για την αγάπη προς την ύλη.
Ένα μικρό τοπίο της ψυχής. Αφαιρετικό απ’ έξω, εικονιστικό μέσα.
Το έργο βρίσκεται στο καμβά ήδη με σκελετό.

