Diego Dattola - Ciò che resta (diptych)





Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145662 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Το πρωτότυπο δίπτυχο *Ciò che resta* του Diego Dattola, του 2024, είναι ελαιογραφία σε καμβά, υπογεγραμμένη και χρονολογημένη στο πίσω μέρος.
Περιγραφή από τον πωλητή
Καλλιτέχνης: Diego Dattola
Τίτλος, έτος και μέσο: *Ciò che resta* (Ό,τι απομένει), 2024, λάδι σε καμβά
Διαστάσεις: Κάθε πάνελ: 60 × 40 cm. Συνολικά (δίπτυχο τοποθετημένο δίπλα-δίπλα): 60 × 80 cm
Λεπτομέρειες υπογραφής: Υπογεγραμμένο και χρονολογημένο στην πίσω όψη
Έκδοση: Πρωτότυπο έργο
Προέλευση: Συλλογή του καλλιτέχνη
Τεκμηρίωση: Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (CoA)
Κατάσταση: Πρόσφατο έργο (2024), σε εξαιρετική αρχική κατάσταση, χωρίς αποκαταστάσεις ή ελαττώματα.
Αποστολή: Αποστέλλεται τοποθετημένο σε δύο τελάρα, καθώς πρόκειται για δίπτυχο.
Έχει εκτεθεί στην: «Biennale di Messina 2025 | 27 Σεπτεμβρίου – 23 Νοεμβρίου 2025 | Επιμελητήριο | Μεσσήνη».
Περιγραφή έργου:
Σε αυτό το δίπτυχο, ο καλλιτέχνης πλάθει ένα εσωτερικό τοπίο όπου το συναίσθημα αποκτά σώμα και παρουσία — και, τελικά, γίνεται απουσία. Η γυναικεία μορφή, βυθισμένη σε μονοχρωματικούς μπλε τόνους, αναδύεται από το ημίφως σαν σκέψη έτοιμη να πάρει μορφή. Ωστόσο, δεν υπάρχει σταθερό περίγραμμα: το πρόσωπο διπλασιάζεται και τα χέρια διαλύονται σε μια φευγαλέα χειρονομία. Είναι η εικόνα ενός συναισθήματος που μπαίνει και βγαίνει από το σώμα, πάλλεται και θρυμματίζεται μέσα στη διάρκεια μιας και μόνο στιγμής.
Στο δεύτερο πάνελ, το θέμα εξαφανίζεται. Η ηχώ της μορφής περιορίζεται σε μια σκιά, μια αφηρημένη κηλίδα, σαν να είχε παραχωρήσει τη θέση της η σάρκα στη μνήμη, σαν η ένταση του συναισθήματος να είχε καταναλώσει την ίδια τη μορφή του αισθήματος. Η παρουσία γίνεται πνεύμα και διαλύεται στο μπλε ενός τόσο βαθιού συναισθήματος, που γίνεται αόρατο. Η επιλογή του μπλε —μιας ψυχρής αλλά συναισθηματικά έντονης απόχρωσης— παραπέμπει σε μια κατάσταση μελαγχολίας, ενδοσκόπησης και σιωπής. Είναι το χρώμα της νυχτερινής σκέψης, ενός απαλού πένθους, της συνειδητής αποστασιοποίησης. Ωστόσο, ο πίνακας δεν είναι ποτέ επίπεδος: η ύλη πάλλεται, σχηματίζει στρώσεις και σφύζει. Όπως ακριβώς και το ίδιο το συναίσθημα — που δεν μπορεί ποτέ να γίνει πλήρως κατανοητό, αλλά αφήνει το αποτύπωμά του στις επιφάνειες μέσα από διακριτικά οπτικά ίχνη.
Το έργο δεν απεικονίζει ένα πρόσωπο ή ένα σώμα, αλλά τη μεταβαλλόμενη κατάσταση της ψυχής. Η μορφή είναι λιγότερο ένα θέμα και περισσότερο μια προβολή: ό,τι απομένει από εμάς όταν παραδινόμαστε στο συναίσθημα ή όταν το συναίσθημα μας εγκαταλείπει.
Καλλιτέχνης: Diego Dattola
Τίτλος, έτος και μέσο: *Ciò che resta* (Ό,τι απομένει), 2024, λάδι σε καμβά
Διαστάσεις: Κάθε πάνελ: 60 × 40 cm. Συνολικά (δίπτυχο τοποθετημένο δίπλα-δίπλα): 60 × 80 cm
Λεπτομέρειες υπογραφής: Υπογεγραμμένο και χρονολογημένο στην πίσω όψη
Έκδοση: Πρωτότυπο έργο
Προέλευση: Συλλογή του καλλιτέχνη
Τεκμηρίωση: Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (CoA)
Κατάσταση: Πρόσφατο έργο (2024), σε εξαιρετική αρχική κατάσταση, χωρίς αποκαταστάσεις ή ελαττώματα.
Αποστολή: Αποστέλλεται τοποθετημένο σε δύο τελάρα, καθώς πρόκειται για δίπτυχο.
Έχει εκτεθεί στην: «Biennale di Messina 2025 | 27 Σεπτεμβρίου – 23 Νοεμβρίου 2025 | Επιμελητήριο | Μεσσήνη».
Περιγραφή έργου:
Σε αυτό το δίπτυχο, ο καλλιτέχνης πλάθει ένα εσωτερικό τοπίο όπου το συναίσθημα αποκτά σώμα και παρουσία — και, τελικά, γίνεται απουσία. Η γυναικεία μορφή, βυθισμένη σε μονοχρωματικούς μπλε τόνους, αναδύεται από το ημίφως σαν σκέψη έτοιμη να πάρει μορφή. Ωστόσο, δεν υπάρχει σταθερό περίγραμμα: το πρόσωπο διπλασιάζεται και τα χέρια διαλύονται σε μια φευγαλέα χειρονομία. Είναι η εικόνα ενός συναισθήματος που μπαίνει και βγαίνει από το σώμα, πάλλεται και θρυμματίζεται μέσα στη διάρκεια μιας και μόνο στιγμής.
Στο δεύτερο πάνελ, το θέμα εξαφανίζεται. Η ηχώ της μορφής περιορίζεται σε μια σκιά, μια αφηρημένη κηλίδα, σαν να είχε παραχωρήσει τη θέση της η σάρκα στη μνήμη, σαν η ένταση του συναισθήματος να είχε καταναλώσει την ίδια τη μορφή του αισθήματος. Η παρουσία γίνεται πνεύμα και διαλύεται στο μπλε ενός τόσο βαθιού συναισθήματος, που γίνεται αόρατο. Η επιλογή του μπλε —μιας ψυχρής αλλά συναισθηματικά έντονης απόχρωσης— παραπέμπει σε μια κατάσταση μελαγχολίας, ενδοσκόπησης και σιωπής. Είναι το χρώμα της νυχτερινής σκέψης, ενός απαλού πένθους, της συνειδητής αποστασιοποίησης. Ωστόσο, ο πίνακας δεν είναι ποτέ επίπεδος: η ύλη πάλλεται, σχηματίζει στρώσεις και σφύζει. Όπως ακριβώς και το ίδιο το συναίσθημα — που δεν μπορεί ποτέ να γίνει πλήρως κατανοητό, αλλά αφήνει το αποτύπωμά του στις επιφάνειες μέσα από διακριτικά οπτικά ίχνη.
Το έργο δεν απεικονίζει ένα πρόσωπο ή ένα σώμα, αλλά τη μεταβαλλόμενη κατάσταση της ψυχής. Η μορφή είναι λιγότερο ένα θέμα και περισσότερο μια προβολή: ό,τι απομένει από εμάς όταν παραδινόμαστε στο συναίσθημα ή όταν το συναίσθημα μας εγκαταλείπει.

