Antoni Tapies (1923-2012) - Testa vitale. Acquaforte. 1981

Αντονί Ταπάις (Μπαρτselόνα 1923 – 2012). Ζωή και εργασία. 1981. Οξυδερκές χαλκογραφία. Διαστάσεις φύλλου 55 x 75 cm. Διαστάσεις πλακίδιο 35,5 x 49,5 cm. Υπογεγραμμένο μολύβι από τον καλλιτέχνη και αριθμημένο 46/99. Εκτυπωτής J. Barbara Μπαρτselόνα. Σε εξαιρετική κατάσταση - μικρές και ασήμαντες ζαμώσεις περιφερειακά. Συνιστάται αποφυγή αποστολής εκτός ΕΕ (Η παραγγελία μπορεί να καθυστερήσει ή να ματαιωθεί).

Αντονί Ταπάις ι Πούιγκ, μαρκήσσος ντε Ταπάις (προφορικά Καταλανικά: [ənˈtɔni ˈtapi.əs]; Μπαρτσελόνα, 13 Δεκεμβρίου 1923 – Μπαρτσελόνα, 6 Φεβρουαρίου 2012) ήταν ένας Ισπανός ζωγράφος, γλύπτης και ιστορικός της τέχνης.

Ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους εκείνης της καταλανικής ρεύματος τέχνης που υπέπεσε ευρύτερα στη γενική ανανέωση του γούστου, γνωστή ως διεθνές ινοφορμελίστας (informale internazionale). Θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς Ισπανούς καλλιτέχνες του 20ού αιώνα. Το έργο του Καταλανού καλλιτέχνη απολαμβάνει κέντρο μελέτης και συντήρησης στο Ίδρυμα Αντονί Ταπάις της Μπαρτσελόνα.

Βιογραφία

Αντονί Ταπάις.
Ταπάις ήταν γιος του δικηγόρου Χοσέ Ταπάις και της Μαρία Πουγκ, κόρης πολιτικής οικογένειας Καταλών. Το επάγγελμα του πατέρα του και οι διασυνδέσεις της μητρικής οικογένειας με διάφορα μέλη της πολιτικής ζωής στην Καταλωνία του επέτρεψαν να αναπτύξει την παιδική του ηλικία σε δημοκρατικό/φιλελεύθερο περιβάλλον. Ο Ταπάις είχε πάντα υπόψη ότι η αντιclericalism του πατέρα του και ο ορθόδοξος Καθολικισμός της μητέρας του τον οδήγησαν σε μια προσωπική αναζήτηση νέας πνευματικότητας, την οποία βρήκε στις φιλοσοφίες και θρησκείες της Ανατολής, κυρίως στον Ζεν Βούδδιμ.

Αφού διέμενε στο Παρίσι και στη Νέα Υόρκη, το 1948 ήταν από τους πρώτους που προσχώρησαν στο κίνημα Dau al Set, όπως αρχικά ονομάζονταν οι τεχνικές της informale τέχνης, που ιδρύθηκε στη Μπαρτσελόνα από τον ποιητή Τζον Μπρόσα. Από το 1955 συμμετείχε στην ομάδα Taull μαζί με τον Μοντέστο Κουϊξαρτ, τον Χουάν Χοσέ Τάρατς και τον Χοσέ Γουΐνοβαρτ.

Το 1958 παρουσίασε μια προσωπική ανασκόπηση στη Μπιεννάλε της Βενετίας, που του απέφερε το Βραβείο UNESCO. Το 1973 εκθέτει στο Musée d'Art Moderne στο Παρίσι και το 1977 στο Albright-Knox Art Gallery του Μποφλό. Το 1981 του απονεμήθηκε το χρυσό μετάλλιο των Καλών Τεχνών από τον βασιλιά Ιουάν Κάρλος Α’ και το 1983 τιμήθηκε με το Μετάλλιο Χρυσού της Generalitat de Catalunya.

Στο Λονδίνο τιμήθηκε με το τιμητικό πτυχίο (honoris causa) από το Royal College of Art.

Το 1990 εγκαινιάστηκε το Ίδρυμα Αντονί Ταπάις στη Μπαρτσελόνα, στο οποίο εργαζόταν ήδη πολλά χρόνια με αφοσίωση.

Απεβίωσε το 2012 σε ηλικία 88 ετών.