Αρχαία Ρωμαϊκή Μπρούντζος Ευλαβικό φυλαχτό «Manu fica» (χωρίς τιμή ασφαλείας)

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ: Φιλοτεχνημένο γοητευτικό φυλαχτό «Manu fica»
ΥΛΙΚΟ: Χαλκός
ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ: Ρωμαϊκή
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 3ος – 5ος αιώνας μ.Χ.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 20 χλστ. x 12 χλστ.
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλή κατάσταση
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Από γερμανική ιδιωτική συλλογή, αποκτηθείς πριν τη δεκαετία του 1980

Το σήμα του φιγόειου χεριού αποτελεί μια ήπια ακραία χειρονομία που χρησιμοποιείται τουλάχιστον από την αρχαιότητα στην Ιταλία και τη Νότια Ευρώπη καθώς και σε μέρη της Μεσογείου, συμπεριλαμβανομένης της τουρκικής κουλτούρας, και έχει υιοθετηθεί και από σλαβικές κουλτούρες. Η χειρονομία γίνεται με τον αντίχειρα πασαρισμένο ανάμεσα στα δύο δάχτυλα. Αυτή η χειρονομία χρησιμοποιείται συχνότερα για να απομακρύνει το κακό μάτι, να προσβάλει κάποιον ή να αρνηθεί ένα αίτημα.

Στην αρχαία Ρώμη, η φιγόειος χειρονομία ή manu fica εκτελούνταν από τον πατέρ–πατριά όταν ήθελαν να απομακρύνουν τα κακά πνεύματα των νεκρών, ως μέρος του τελετουργικού Λεμούρια.

Η Λεμουραλία ή λεμουριακό φεστιβάλ είναι ο ορισμός για μια παγανιστική θρησκευτική εορτή των αρχαίων Ρωμαίων, κατά την οποία τελούνταν τα αποτρεπτικά τελετουργικά για τρεις ημέρες και νύχτες για την εξορκισμού των φαντασμάτων των ανήσυχων νεκρών και για να αποτραπεί η κατοίκηση τους στο σπίτι τους.

Η περιγραφή της τελετής ή της οικιακής λατρείας που διεξαγόταν αυτές τις μέρες από τους Ρωμαίους πολίτες δόθηκε από τον λατινικό ποιητή Οβίδιο στα Fasti: ο πατήρ–οικογενείας περπατούσε γυμνός με τα πόδια στο σπίτι τα μεσάνυχτα και πρόσφερε μαύρα φασόλια που τα έριχνε πίσω από τον ώμο χωρίς να γυρίσει ή να κοιτάξει πίσω, φτιάχνοντας ένα ράνους ή κάστανο ως ξόρκι άμυνας (digitis medio cum pollice iunctis), ενώ προσέχοντας ένα χάλκινο τράγο, κανά ή καράβι και επαναλαμβάνοντας τη φράση: Manes exite paterni! / «Έξω, πνεύματα των προγόνων», σε ένα εντελώς αποτρεπτικό πλαίσιο.

Κατά τις ημέρες αυτού του φεστιβάλ, τα φαντάσματα των ανήσυχων νεκρών (που ονομάζονταν larvae ή lemurs, και μερικές φορές umbrae, imagines, species), τα οποία δεν μπορούσαν να βρουν ανάπαυση επειδή είχαν πεθάνει με τραγικό, βίαιο ή αυτοκτονικό θάνατο και μπορούσαν να διαταράξουν τον ύπνο των ζωντανών και να εμφανιστούν τη νύχτα, παρηγορούνταν με προσφορές σίτου και οι παρθένοι/παρθένοι ιερείες προετοίμαζαν τη mola salsa, ένα αλεύρι σκληρό ψωμάκι με αλάτι φτιαγμένο από τα πρώτα στάχυα αλευριού της περιόδου. Κατά τις ημέρες αυτές, που θεωρούνταν κακός οιωνός, οι γάμοι απαγορεύονταν (από την παροιμία Mense Maio malae nubunt / «Οι κακές κοπέλες παντρεύτηκαν τον Μάιο»· ακόμη, όλοι οι ναοί έκλειναν και τη νύχτα χτυπούσαν συνεχώς μεγάλοι κάδοι ή χαλύβδινες κύμβαλοι).

Περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας και Άδεια Εξαγωγής