Reinata Sadimba (1945) - A Relaxada

Τεχνική: Γλυπτική σε Κεραμική
Διάσταση: 18x18
Τίτλος: Η Χαλαρή

Σε πλήρες κατάσταση

Στο έργο της Reinata Sadimba ορίζεται μια ουσιαστική προσώπευση: δεν υπάρχει πορτραίτο, αλλά η πρωταρχική υποκειμενικότητα που απορρέει από έναν στιλιζαρισμό που επιδιώκει. Έτσι στο έργο παρατηρούμε τα μάτια, το στόμα, τα αυτιά και τις ρουές της μύτης, τα οποία εκφράζονται μέσω τομών και χαραγματιών, φέροντας στην επιφάνεια εκφράσεις που παραπέμπουν στην εσωτερικότητα ορατή στη γλυπτική της, σαν να γλύπτει με κλειστά τα μάτια, ή, με άλλα λόγια, σαν να είχε όραση βαλτωμένη σε ένα σημείο που είναι τυφλό και διασκορπισμένο από τα χέρια της καθώς ψηλαφεί για να δώσει μορφή στο πηλό, επαναδημιουργώντας ένα σχήμα δουλεμένο με εξαιρετικό τρόπο, που αποπνέει την ομορφιά της γαλήνης.

Αποστέλλεται σε ξύλινο κουτί και προστατεύεται με διάφανη μεμβράνη και αφρόπολ.

Βιογραφία
Η Reinata Sadimba ComIH (Mueda, 1945) είναι μια πορσεργάκις κεραμίστρια από τη Μοζαμβίκη που έχει παρουσιάσει το έργο της σε διάφορους πολιτιστικούς οργανισμούς ανά τον κόσμο.
Διαδρομή
Η Reinata έλαβε μια παραδοσιακή εκπαίδευση από την εθνότητα Makonde που περιλάμβανε την κατασκευή χρηστικών αντικειμένων από πηλό. Έμαθε την τέχνη της κεραμικής από τη μητέρα της, αρχικά για να στηρίξει την οικογένειά της μετά το θάνατο του πατέρα της όταν ήταν πολύ νέα και αργότερα επειδή ο πηλός της επέτρεπε να «πείτε πράγματα που δεν θα μπορούσατε να πείτε με άλλο τρόπο». Το έργο της Reinata καθορίζεται έντονα από τις προσωπικές της εμπειρίες. Παντρεμένη σε νεαρή ηλικία και διαζευγμένη δύο φορές, είχε οχτώ παιδιά, από τα οποία μόνο ένα επιβίωσε. Έχει τατουάζ το πρόσωπό της, σύμφωνα με τις μακόντε παραδόσεις. Ενώ δημιουργούσε, ήταν μέλος της Φράντζας Απελευθέρωσης της Μοζαμπίκης (FRELIMO), ενός ένοπλου αγώνα κατά της πορτογαλικής αποικιακής κυβέρνησης που ξεκίνησε το 1964 για την απελευθέρωση της χώρας, που οδήγησε στην ανεξαρτησία το 1974.
Το 1975, μετά τον διαζύγιο και τη διακοπή μιας σχέσης που θεωρείτο βίαιη, η Reinata επανάφερε ριζικά το έργο της και άρχισε να προσθέτει δικά της διακοσμητικά στοιχεία στα έργα της.
Την περίοδο της δεκαετίας του 1980, συνεργάστηκε σε ένα αγροτικό project με ένα ζευγάρι Ελβετών που είχαν εγκατασταθεί κοντά στη Μουέντα, όπου διέμενε. Αυτή η συνεργασία έφερε περισσότερη προβολή στην τέχνη της. Ωστόσο, ακολούθησε ο Εμφύλιος Πόλεμος (1976-1992), και μετέφυγε με τον μοναδικό της γιο στη Ντάρ-ες-Σαλάμ, στην Τανζανία, όπου έζησε με την αδελφή της Ιωσηφίνα. Εδώ άρχισε να εκθέτει σε μικρές γκαλερί τέχνης και αγορές χειροτεχνημάτων. Η συνεχιζόμενη στήριξη από το ζευγάρι των Ελβετών φίλων της της παρείχε οικονομική σταθερότητα για να δημιουργήσει σύμφωνα με τη δική της αισθητική και φαντασία. Αυτή η στήριξη της καλλιτεχνικής δημιουργίας τόνωσε την τέχνη της, επιτρέποντάς της να αναπτύξει νέες τεχνικές και τρόπους καύσης. Η παραμονή της στην Τανζανία της βοήθησε να αναπτύξει μια αισθητική και αναπαράσταση του ανθρώπινου σώματος, δημιουργώντας ζωντανές και διεισδυτικές μορφές, μέχρι να δημιουργήσει το δικό της σύμπαν.
Το 1992 επιστρέφει στη Μοζαμβίκη και εγκαθίσταται στη Μαπούτο. Εκεί λαμβάνει σημαντική υποστήριξη από τον Αουγκούστο Κάμπραλ, τότε Διευθυντή του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Μοζαμβίκης, και εγκαθιστά το εργαστήριό της εντός του ίδιου του μουσείου. Το 1998 πραγματοποιήθηκε στο μουσείο μια εβδομάδα διδασκαλίας για την παραδοσιακή κεραμική, στην οποία το έργο της Reinata τονίστηκε.
Στα κομμάτια της, η Reinata χρησιμοποιεί πηλό για την ελαστικότητά του και λευκό ασβέστη και γύψο, τα οποία της παρέχουν ένα πράσινο χρωματισμό χαρακτηριστικό του έργου της. Δημιουργεί βάζα, δοχεία και κατσαρόλες και άλλου τύπου αντικείμενα με ανθρωπομορφικές μορφές, με σώμα και πρόσωπο και με σκάρφσεις ή πολιτισμικά σήματα της εθνότητας Makonde. Τα κομμάτια της έχουν διάφορα υποκείμενα μηνύματα: «δύο γέρικα αγωγεία προέρχονται από ένα βάζο, σε ένα αγγείο η κόμπρα ή nyoka αναδημιουργεί τη ζωή και τον θάνατο που περιβάλλουν ένα άτομο, τα κατσαρολικά έχουν πολλές στομαχικές και ποδικές εσοχές και οι φιγούρες που συνήθως εμφανίζονται χωρίς σεξ διακονούνται».[1] Οι φιγούρες που δημιουργεί συνδέονται με τους μύθους και τις παραδόσεις της επαρχίας της.