Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Το έργο γεννιέται από έναν λόγο-διάλογο με τη δουλειά του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme ο οποίος έκανε το κόκκινο, την επανάληψη και την ύλη κεντρικά στοιχεία της ποιητικής του. Στις δημιουργίες του, η σειροποίηση απλών και καθημερινών στοιχείων γίνεται μια γλώσσα ικανή να evoca ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.

Σε αυτό το έργο, ωστόσο, η παράδοση ερμηνεύεται εκ νέου μέσω ενός χαρακτηριστικού στοιχείου της έρευνάς μου: ο κλήτος.

Αντικαθιστώντας τα καρφιά που χρησιμοποίησε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια σαφή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο που συνήθως συνδέεται με τη συναρμολόγηση, την κατασκευή και τη μηχανική, μετατρέπεται εδώ σε αυτοτελές καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της δημιουργεί μια τρισδιάστατη επιφάνεια όπου το φως, η σκιά και το βάθος συνεχώς μεταβάλλουν την αντίληψη του έργου.

Το κόκκινο περιβάλλει τη σύνθεση σαν μια επιφάνεια φορτισμένη ενέργεια, ενώ οι βίδες ξεπροβάλλουν από τον επίπεδο σχεδιασμό δημιουργώντας έναν είδος οπτικής δόνησης. Από μια οπτική όψη το έργο φαίνεται τακτοποιημένο και μινιμαλιστικό· κοιτώντας το από τη γωνία, αποκαλύπτεται η πραγματική του τρισδιάστατη και υλική φύση.

Το έργο δεν θέλει να αποτελέσει μια απλή μίμηση του Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επανερμηνεία της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε ένα καλλιτεχνικό σύμβολο.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: ό,τι συνήθως χρησιμοποιείται για να ενώνει και να σταθεροποιεί, χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια ανήσυχη, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.

Ακριβώς σε αυτόν τον αντίθεση μεταξύ τάξης και έντασης, κατασκευής και καταστροφής, δύο διαστάτων και τρισδιάστατων, αναδύεται η ταυτότητα του έργου.

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσάντρο Παδόβανον, φημισμένου παγκοσμίως για την τεχνική του Screw Art.
Το έργο κοσμείται από μία θήκη από plexiglass.

Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονη ιεροποίηση.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον δρόμο της Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της Urban Art, καλώντας σε οπτική γλώσσα και πολιτισμική επίδραση τα ονόματα-κολοσσούς όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Από την άλλη, η καλλιτεχνική έρευνα διαλογίζεται με τη φαντασία της πολυτέλειας, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου σχεδιασμού, υπενθυμίζοντας σύμβολα σαν κεντρικούς άξονες και εμπορικά σήματα ευρέως αναγνωρισμένα όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν αποτελούν αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους προαναφερθέντες καλλιτέχνες ή εμπορικά σήματα, αλλά αυθεντικές δημιουργίες, φτιαγμένες με προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επανάληψη του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως αντικειμένου σύγχρονης κουλτούρας.

Αυτή η προσέγγιση κάνει τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της luxury Pop Art, της concept street art και της τέχνης εμπνευσμένης από τα μεγάλα εμβληματικά εμπορικά σήματα, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή καλλιτεχνική ταυτότητα αυτόνομη.