Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN (con teca plexiglass)

Το έργο προέρχεται από έναν ιδεατό διάλογο με την αναζήτηση του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Νouveau Réalisme που έκανε το κόκκινο, την επανάληψη και την ύλη κεντρικά στοιχεία της δικής του ποιητικής. Στις του έργα του, η σειριοποίηση απλών και καθημερινών στοιχείων γίνεται μια γλώσσα ικανή να evoca ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.

Σε αυτό το έργο, ωστόσο, η παράδοση επαναπροσδιορίζεται μέσα από ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της δικής μου έρευνας: την αμπέλη.

Αντί για τα καρφιά που χρησιμοποιούσε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο που συνήθως συνδέεται με τη συναρμολόγηση, την κατασκευή και τη μηχανική, μετατρέπεται εδώ σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της παράγει μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος μεταβάλλουν συνεχώς την αντίληψη του έργου.

Το κόκκινο αγκαλιάζει τη σύνθεση όπως μια επιφάνεια γεμάτη ενέργεια, ενώ οι βίδες αναδύονται από το επίπεδο δημιουργώντας έναν τύπο οπτικής δόνησης. Από προβολή μετωπική η σύνθεση φαίνεται τακτοποιημένη και μινιμαλιστική· όταν τη κοιτάζει κανείς από το πλάι, αποκαλύπτεται η αληθινή της τρισδιάστατη και υλική φύση.

Το έργο δεν φιλοδοξεί να αποτελεί απλή παραπομπή στον Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επανερμηνεία της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε καλλιτεχνικό σημάδι.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: αυτό που κανονικά χρησιμεύει για τη σύνδεση και τη στερέωση χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια ανησυχώσα, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.

Αυτό ακριβώς το αντίθετο μεταξύ τάξης και έντασης, κατασκευής και καταστροφής, δισδιάστατου και τρισδιάστατου, γέννησης την ταυτότητα του έργου.

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσάντρο Παντον, διάσημος σε όλο τον κόσμο για τη δική του τεχνική της Screw Art.
Το έργο κοσμείται με μια βιτρίνα από πολυκαρβονικό γυαλί.

Η διαφανής βιτρίνα απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο λείψανο.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον δρόμο της Pop Art, Screw Art, της αφηρημένης τέχνης και της αστικής τέχνης, καλώντας με τη γλωσσική οπτική και τον πολιτισμικό αντίκτυπο σε μεγάλο αριθμό ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Ταυτόχρονα, η καλλιτεχνική έρευνα διαλόγεται με τη φαντασίωση του πολυτελούς, της εικονικής μόδας και του παγκόσμιου design, καλώντας σε σύμβολα σαγκτικούς και εμπορικά σήματα ευρέως αναγνωρισμένα όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.

Τα έργα δεν αποτελούν αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους κατ’ όνομα καλλιτέχνες ή μάρκες, αλλά πρωτότυπες δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επανεγγραφή του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως σύγχρονο πολιτιστικό αντικείμενο.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμούμενα από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της Πολιτιστικής Pop Art πολυτελείας, της concept street art και της τέχνης εμπνευσμένης από τα μεγάλα εικονικά μάρκα, διατηρώντας παράλληλα μια ισχυρή αυτόνομη ταυτότητα καλλιτεχνική.