Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Το έργο γεννιέται από έναν ιδεατό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme που έκανε το κόκκινο, την επανάληψη και την ύλη κεντρικά στοιχεία της ποιητικής του. Στις δουλειές του, η σειριοποίηση απλών και καθημερινών στοιχείων μετατρέπεται σε μια γλώσσα ικανή να evoca ζέση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.

Σε αυτό το έργο, όμως, η παράδοση επαναπροσδιορίζεται μέσω ενός χαρακτηριστικού στοιχείου της δικής μου έρευνας: το ξύσιμο (ηβριστικά «βίτσα»).

Αντί των καρφιών που χρησιμοποιούσε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο συνήθως συνδεόμενο με τη συναρμολόγηση, την κατασκευή και τη μηχανική, μετατρέπεται εδώ σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της παράγει μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος μεταβάλλουν συνεχώς την αντίληψη του έργου.

Το κόκκινο περιβάλλει τη σύνθεση σαν μια επιφάνεια φορτισμένη με ενέργεια, ενώ οι βίδες αναδύονται από το επίπεδο δημιουργώντας μια μορφή ορατής δόνησης. Μια προβολή κατά μέτωπον δείχνει τη σύνθεση τακτοποιημένη και μινιμαλιστική· παρατηρούμενη από το πλάι, αντίθετα, εμφανίζεται η αληθινή της τρισδιάστατη και υλική φύση.

Το έργο δεν φιλοδοξεί να αποτελεί απλή παράθεση του Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επαναξιολόγηση της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε ένα καλλιτεχνικό σημάδι.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτοχρόνως: ό,τι συνήθως χρησιμεύει για τη σύνδεση και τη στερέωση χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια ανήσυχη, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.

Αυτή η αντίθεση ανάμεσα σε τάξη και ένταση, κατασκευή και καταστροφή, δισδιάστατότητα και τρισδιάστατότητα γέννα την ταυτότητα του έργου.

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσάντρο Παδοβάν, διάσημου σε ολόκληρο τον κόσμο για την τεχνική του Screw Art.

Το έργο κοσμείται από μια θήκη από Plexiglas.

Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύμβολο-κειμήλιο της σύγχρονης τέχνης.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον δρόμο της Pop Art, του Screw Art, της καμβάτικής τέχνης και της αστικής τέχνης, εμπνέοντας με τη γλωσσική οπτική και τον πολιτισμικό αντίκτυπο τη δουλειά μεγάλων ονομάτων όπως ο Andy Warhol, ο Jean‑Michel Basquiat, ο Banksy, ο Jeff Koons, ο Keith Haring, ο Fontana, ο Imbue, ο obey, o Padovan, ο Schifano, η Nicole Lubbers, ο Bani, ο kev munday invader, ο murakami και ο Damien Hirst.

Ταυτόχρονα, η καλλιτεχνική έρευνα διαλόγεται με το φαντασιακό του πλούτου, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου design, επικαλούμενοι σύμβολα, ιερά και μάρκες παγκοσμίως αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι όχι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με καλλιτέχνες ή μάρκες που αναφέρονται, αλλά αυθεντικές δημιουργίες, φτιαγμένες με προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επανάληψη του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως πολιτισμικού αντικειμένου της σύγχρονης κουλτούρας.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, Pop Art πολυτελείας, conceptual street art και τέχνη εμνευσμένη από τα μεγάλα εικονικά μάρκας, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτοδύναμη καλλιτεχνική ταυτότητα.