Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Το έργο προέρχεται από έναν ιδεατό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme ο οποίος έκανε από κόκκινο, επανάληψη και ύλη κεντρικά στοιχεία της ποιητικής του. Στις σωπατικές του δημιουργίες, η σειροποίηση απλών και καθημερινών στοιχείων μετατρέπεται σε μια γλώσσα ικανή να πυροδοτήσει ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μετασχηματισμό.

Σε αυτό το έργο, όμως, η παράδοση επαναλαμβάνεται μέσα από ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της έρευνάς μου: τη φιάλη.

Αντί των καρφων χρησιμοποιημένων από τον Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο συνήθως συνδετικό σε συναρμολόγηση, κατασκευή και μηχανική, εδώ μετατρέπεται σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της δημιουργεί μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος μεταβάλλουν συνεχώς την αντίληψη του έργου.

Το κόκκινο περιβάλλει τη σύνθεση σαν επιφάνεια φορτισμένη με ενέργεια, ενώ οι βίδες προβάλλουν από το επίπεδο δημιουργώντας έναν είδος οπτικής δόνησης. Από μπροστινή προβολή η σύνθεση φαίνεται τακτοποιημένη και ελαχιστοποιημένη· κοιτώντας την από το πλάι, αντιλαμβάνεται κανείς την αληθινή τρισδιάστατη και ύλη της φύση.

Το έργο δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει απλό απόσπασμα του Aubertin, αλλά μια σύγχρονη επαναερμηνεία της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μετατρέποντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε ένα καλλιτεχνικό σήμα.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και καταστροφής ταυτόχρονα: ό,τι συνήθως εξυπηρετεί τη συνένωση και τη στερέωση χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια ανήσυχη, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.

Αυτό ακριβώςς το αντίθετο ανάμεσα σε τάξη και ένταση, κατασκευή και καταστροφή, δισδιάστατο και τρισδιάστατο γέννησε την ταυτότητα του έργου.

Έργο του καλλιτέχνη Alessandro Padovan, διάσημου παγκοσμίως για τη φαινομενολογία της Screw Art.

Το έργο κοσμείται με μια θήκη από Plexiglas.

Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στη ροή της Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της αστικής τέχνης, επικαλούμενα με οπτική γλώσσα και πολιτισμικό αντίκτυπο το έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.

Ταυτόχρονα, η καλλιτεχνική έρευνα διαλογίζεται με τη φαντασία του πολυτελούς, της μόδας-εμβληματικής και του παγκόσμιου design, αφηγούμενη σύμβολα ιεροσυλίας και μαρκών παγκόσμια αναγνωρισμένων όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι ρεπλίκες ούτε επίσημες συνεργασίες με καλλιτέχνες ή μάρκες που αναφέρονται, αλλά αυθεντικές δημιουργίες, φτιαγμένες με μια προσωπική στυλιστική προσέγγιση που αντανακλά κριτική και επανεξεταγή του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως πολιτισμικού αντικειμένου της εποχής.

Αυτή η προσέγγιση κάνει τα έργα ιδιαίτερα περιζήτητα από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, από τη Λούξου Pop Art, από την Conceptual street art και από την τέχνη που εμπνέεται από τα μεγάλα εμβληματικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια έντονη αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.