Klaus vom Bruch (1952) - Götterdämmerung

Klaus vom Bruch: Kleine Götterdämmerung, 1992

Αναδιπλωμένο αντικείμενο από καουτσούκ με κεραμικά οξυκόρνα χρωμιοζεραμβάζει από ορείχαλκο. Περίπου 10 × 10 × 13 εκ. Έκδοση 50.

Ένα χέρι-μέγεθος συμπαγές από καουτσούκ με μια γυαλιστερή ορείχαλκινή κεραία που υψώνεται από αυτό. Το αντικείμενο έχει τη σιλουέτα μεταβιβαστή — μια βάση και μια βαβούρα, η στοιχειώδης μορφή κάθε ραδιοφωνικού σταθμού, κάθε ραντάρ, κάθε φορητής συσκευής — μειωμένη σε ένα σημείο όπου τίποτα δεν παραμένει παρά η κίνηση της μετάδοσης. Το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένο αντιτίθεται σε αυτό που φαίνεται να είναι: το καουτσούκ είναι το υλικό απομόνωσης και απόσβεσης, η ουσία που χρησιμοποιείται για να απορροφά σήματα αντί να τα εκπέμπει. Η κεραία βρίσκεται μέσα σε ένα σώμα που δεν μπορεί να μεταδώσει.

Ο τίτλος φέρει την ίδια διπλή όψη. Το Götterdämmerung του Βάγκνερ είναι η πυρπόληση της Βαλχάλα, το τέλος μιας τάξης που πίστευε τον εαυτό της αΐδιο — και μέχρι το 1992 είχε μακροπρόθεσμα γίνει ο τυποποιημένος γερμανικός συμβολισμός για την κατάρρευση οποιοδήποτε συστήματος. Ο Klaus vom Bruch οικοδόμησε το έργο του από την οπτική της Ψυχροπολεμικής περιόδου: πολεμικά πλάνα, αεροσκάφη, οθόνες ραντάρ, τον τεχνολογικό μηχανισμό μέσω του οποίου οι δύο bloc διατηρούσαν ο ένας τον άλλον και αντιμετώπιζαν τους δικούς τους πληθυσμούς. Οι βιντεοταινίες του τέλους της δεκαετίας του 1970 και της δεκαετίας του 1980 έκοψαν αυτό το εύρημα υλικό σε σύντομους, εμμονικούς βρόχους, συχνά με το πρόσωπο του ίδιου του καλλιτέχνη ενσωματωμένο στο μοντάζ, ώστε ο θεατής να βλέπει τη μηχανή μετάδοσης ταυτόχρονα με τη μετάδοση.

Φτιαγμένο τρία χρόνια μετά την πτώση του Τείχους και ένα χρόνο μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης — και αμέσως μετά τον πρώτο πόλεμο που μεταδόθηκε ζωντανά ως θεάμα ραντάρ και κάμερας — αυτό το μικρό αντικείμενο κρατά ολόκληρη αυτή τη συσκευή στην παλάμη. Ο μετατροπέας έχει γίνει ένα βάρος χαρτιού· η τροχιά των θεών έχει μετατραπεί σε αντικείμενο γραφείου. Είναι ένα αστείο με έναν πολύ ψυχρό κεντρικό πυρήνα, το οποίο χαρακτηρίζει το έργο vom Bruch: ο πυρήνας ποτέ δεν είναι νοσταλγία για τον Ψυχρό Πόλεμο αλλά η παρατήρηση ότι η μίνια κερδοφόρα των μέσων ενημέρωσης υπερέβη τις ιδεολογίες στις οποίες εξυπηρετούσε.

Klaus vom Bruch (γεν. 1952 στο Κολωνία) σπούδασε από το 1975 έως το 1976 στο California Institute of the Arts υπό τους John Baldessari και Bruce Nauman, και στη συνέχεια φιλοσοφία, ιστορία της τέχνης και Αιγυπτολογία στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας μέχρι το 1981. Παρήγαγε τις πρώτες του βιντεοταινίες το 1975 και έγινε, μαζί με τους Marcel Odenbach και Ulrike Rosenbach, μία από τις κατανοητές μορφές της πρώτης γενιάς γερμανικής βίντεο τέχνης, της οποίας κέντρο εκείνα τα χρόνια ήταν η Κολωνία. [Προσθέστε εδώ δύο ή τρεις επαληθευμένες εκθέσεις και συλλογές — βλ. σημείωση παρακάτω.]

Υπογεγραμμένο και αριθμημένο εσωτερικά από έκδοση 50.

Κατάσταση: καλή

Προέλευση: Έκδοση Helga Maria Klosterfelde