Rene Magritte - Le fil’s de homme

04
ημέρες
18
ώρες
55
λεπτά
00
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 38
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Juan Antonio Rodríguez
Ειδικός
Επιλεγμένο από Juan Antonio Rodríguez

Οκτώ χρόνια εμπειρίας ως εκτιμητής στην Balclis, Βαρκελώνη, ειδικός σε αφίσες.

Εκτιμήστε  € 150 - € 200
PT
38 €
FR
28 €
FR
20 €

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 145662 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Περιγραφή από τον πωλητή

René Magritte - Ο Υιός του Ανθρώπου (κατόπιν) - Εκτύπωση όφσετ/εκτύπωση αφίσας - 70 x 50 cm

Όνομα: René Magritte
Τίτλος: Ο Υιός του Ανθρώπου
Τύπος: Πρωτότυπη αφίσα τέχνης - Εκτύπωση όφσετ/εκτύπωση αφίσας υψηλής ποιότητας, βασισμένη στο πρωτότυπο έργο του 1964
Εκδότης: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Ύφος: Μοντέρνο - Σουρεαλισμός

Χαρακτηριστικά:
- Άριστη κατάσταση: A+
- 70 x 50 cm
- Υπογεγραμμένο στην εκτύπωση
- Βασισμένο στο πρωτότυπο έργο του Magritte του 1964

ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ:
Ο René François Ghislain Magritte (Λεσσίν, 21 Νοεμβρίου 1898 – Σχάαρμπεκ, 15 Αυγούστου 1967) ήταν Βέλγος σουρεαλιστής ζωγράφος.

Αρχικά ο René Magritte εργάστηκε ως σχεδιαστής σε εργοστάσιο ταπετσαριών και αργότερα δημιούργησε επίσης πολλές αφίσες.

Το ντεμπούτο του Magritte στη ζωγραφική ήταν με κυβιστικά, φουτουριστικά και αφηρημένα έργα, υπό την επιρροή του προϊσταμένου του Victor Servranckx στο εργοστάσιο ταπετσαριών UPL (les Usines Peters-Lacroix, στο Machelen). Αφού γνώρισε το έργο του Giorgio de Chirico, το 1925, το έργο του Magritte άρχισε να αφομοιώνει σουρεαλιστικά στοιχεία. Ο De Chirico απεικονίζει αντικείμενα με πολύ ρεαλιστικό τρόπο, αλλά τα τοποθετεί σε εντελώς διαφορετικά αιτιακά και χρονικά πλαίσια. Με αυτόν τον τρόπο, ο De Chirico τονίζει την αινιγματική φύση του κόσμου των αντικειμένων. Παράλληλα, η συμβατική τάξη και η διάταξη των πραγμάτων γίνονται αντικείμενο ειρωνείας.

Ο Magritte φιλοτέχνησε κυρίως πίνακες (ελαιογραφίες σε καμβά), αλλά δημιούργησε επίσης γκουάς, αντικείμενα και κολάζ.

Υπό την καθοδήγηση του E.L.T. Mesens, συνεργάστηκε με το περιοδικό Oesophage και το 1927 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική του έκθεση στην γκαλερί «Le Centaure», στις Βρυξέλλες.

Από το 1927 έως το 1930, ο Magritte έζησε σε προάστιο του Παρισιού, όπου το σουρεαλιστικό του όραμα επισφραγίστηκε από τη φιλία του με τον Paul Eluard και τον André Breton, ο οποίος είχε ήδη γράψει το Σουρεαλιστικό Μανιφέστο το 1924. Όταν ο Breton απαίτησε κάποτε από τη σύζυγο του Magritte να βγάλει ένα κολιέ με σταυρουδάκι, εκείνος αποφάσισε να επιστρέψει στις Βρυξέλλες.[1]

Όταν η «Galerie Le Centaure», όπου ο Magritte εργαζόταν βάσει συμβολαίου, χρεοκόπησε το 1930, ο E.L.T. Mesens μπόρεσε να αγοράσει όλα τα έργα του, περίπου 200 εκείνη την εποχή.

Το 1934 ο Magritte και ο κύκλος του εφάρμοσαν την τεχνική του cadavre exquis και με εικόνες, ακολουθώντας τα γλωσσικά πειράματα στα οποία ένα ποίημα γράφεται από πολλούς ποιητές.

Από το 1934 έως το 1937, ο Magritte σχεδίαζε κινηματογραφικές αφίσες με το ψευδώνυμο «Emair» για τη γερμανική εταιρεία διανομής ομιλουσών ταινιών Tobis Klangfilm. Τα Δημοτικά Αρχεία του Leuven διατηρούν επτά αφίσες σχεδιασμένες από τον Magritte.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Magritte εργάστηκε και έζησε στη γαλλική πόλη Καρκασόν. Πλαστογραφούσε έργα τέχνης για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Επρόκειτο κυρίως για έργα των De Chirico, Picasso και Braque.[1] Για ένα σύντομο διάστημα, από το 1940 έως το 1946, ο Magritte εμπλούτισε κάπως την παλέτα του, κατόπιν συμβουλής του ατζέντη του, με ιμπρεσιονιστικές πινελιές (η λεγόμενη «περίοδος Renoir»). Αυτό το ύφος θα είχε μεγαλύτερη εμπορική απήχηση.

Το 1945, μετά την επιστροφή του στο Βέλγιο, έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βελγίου. Το 1948 άρχισε για σύντομο διάστημα να ζωγραφίζει σε ύφος που θύμιζε κόμικς, αλλά ούτε αυτό είχε επιτυχία.[1] Λίγο αργότερα, όμως, ο Magritte επέστρεψε στο παλαιότερο, σχεδόν φωτορεαλιστικό ύφος του, με πιο επιθετική διάθεση, εξαιτίας της τεταμένης πλέον σχέσης του με τον προηγούμενο σουρεαλιστικό του κύκλο (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Το μαύρο χιούμορ του Magritte τον οδηγούσε συχνά σε μια μακάβρια εικονογραφία, η οποία γινόταν ακόμη πιο «σουρεαλιστική» από τους ενίοτε απίθανους και παράδοξους τίτλους που έδινε στα έργα του.

Το 1953 ο Magritte δημιούργησε τις τοιχογραφίες στο Καζίνο του Knokke, στις βελγικές ακτές, κατόπιν παραγγελίας της οικογένειας Nellens. Έκτοτε έχουν χαρακτηριστεί προστατευόμενα μνημεία από τη Βασιλική Επιτροπή Μνημείων και Τοπίων. Το 1960 τιμήθηκε για το σύνολο του έργου του με το Βελγικό Κρατικό Βραβείο. Ήταν η πρώτη φορά που το Κρατικό Βραβείο απονεμήθηκε σε ζωγράφο.

Τη δεκαετία του 1950 το έργο του Magritte ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στους συλλέκτες της Νέας Υόρκης. Αυτό εξηγεί τη μεγάλη παρουσία έργων του Magritte σήμερα σε αμερικανικές συλλογές. Εκεί βρίσκεται επίσης το πιο γνωστό εικονικό έργο του, La Trahison des Images.

Ο Magritte πέθανε το 1967 στο Σχάαρμπεκ από καρκίνο του παγκρέατος και είναι επίσης θαμμένος εκεί, στο δημοτικό κοιμητήριο.

Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Magritte ανήκει, ως προς το ύφος, στον σουρεαλισμό, ένα από τα σημαντικότερα καλλιτεχνικά κινήματα του 20ού αιώνα. Σε πολλά έργα του εμφανίζονται γυμνές γυναίκες και ψάρια ζωγραφισμένα με πιστότητα στη φύση. Αυτό πιθανότατα αποτελεί αναφορά στο γεγονός ότι ο Magritte βρήκε τη μητέρα του γυμνή στον ποταμό Σαμπρ, αφού εκείνη είχε αυτοκτονήσει.

Το έργο του Magritte, όπως και εκείνο, για παράδειγμα, του Salvador Dalí και του Carel Willink, είναι ζωγραφισμένο με εξαιρετική λεπτομέρεια, κάτι που τονίζει το ρεαλιστικό αποτέλεσμα παραστάσεων που στην πραγματικότητα δεν μπορούν να υπάρξουν.

Το πιο γνωστό έργο του Magritte είναι αναμφίβολα το La Trahison des Images (1928-29), ή «Η προδοσία της αναπαράστασης», με τη ζωγραφισμένη φράση: Ceci n'est pas une pipe κάτω από την εξαιρετικά ρεαλιστική απεικόνιση μιας πίπας. Σε αυτό το έργο, ο René Magritte ζωγραφίζει μια πίπα και ακριβώς από κάτω γράφει: «Αυτό εδώ δεν είναι πίπα» (Ceci n'est pas une pipe). Θέλει να υπενθυμίσει στον εαυτό του και στον θεατή ότι πρόκειται για έναν καμβά ζωγραφισμένο με ελαιοχρώματα, δηλαδή για έναν πίνακα, και όχι για μια αληθινή πίπα. Κάθε αναφορά σε μια αληθινή πίπα προδίδει το γεγονός ότι η πίπα είναι στην πραγματικότητα μια ιδέα και, επομένως, έχει την προέλευσή της στον νου.

Βάζοντάς μας διαρκώς να αμφισβητούμε και, θα έλεγε κανείς, παραπλανώντας μας, ο Magritte μάς αναγκάζει να σκεφτούμε την τέχνη. Υπό αυτό το πρίσμα μπορούν να ιδωθούν και οι τίτλοι των έργων του Magritte. Συνήθως δεν έχουν καμία σχέση με το θέμα του πίνακα. Οι μεταγενέστεροι εννοιολογικοί καλλιτέχνες έφτασαν αυτή τη λογική στα άκρα με μια εγκατάσταση, μια περφόρμανς ή ένα χάπενινγκ, ανάγοντας το έργο τέχνης σε ιδέα. Πρόκειται επίσης για κριτική προς τους καλλιτέχνες που πιστεύουν ότι πρέπει να αναπαριστούν την πραγματικότητα όσο πιο πιστά γίνεται, όπως έκαναν αργότερα οι υπερρεαλιστές. Ο René Magritte πίστευε ότι αποστολή του ζωγράφου είναι να τοποθετεί την πραγματικότητα σε ένα διαφορετικό πλαίσιο. Η τέχνη του θέτει πάντα περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα μπορεί να απαντήσει. Μαρτυρία αυτού αποτελεί ο πίνακας μιας γοργόνας, που απεικονίζεται με κεφάλι ψαριού και ανθρώπινα πόδια. Χαρακτηριστικός είναι επίσης ο πίνακας ενός ψαριού, απεικονισμένου με μεγάλη πιστότητα στη φύση, το οποίο στο σημείο της ουράς μετατρέπεται σε αναμμένο πούρο με στροβιλιζόμενο καπνό (πίνακας «l'Exception», 1963). Το έργο του Magritte μαρτυρεί επίσης εξαιρετικά μεγάλη δεξιοτεχνία στην τεχνική της ελαιογραφίας σε καμβά.

Πολλά έργα του Magritte παρουσιάζουν μια μεταμόρφωση, τη μεταβολή ενός αντικειμένου σε κάποιο άλλο. Άλλα είναι αδύνατα από διαφορετικές απόψεις, όπως η σειρά με σπίτια τη νύχτα και έναν φωτεινό ουρανό στο φως της ημέρας από πάνω τους. Ή ένα φεγγάρι που κρέμεται μπροστά από τα φύλλα ενός δέντρου. Κουκουβάγιες ή άλλα πουλιά που ξεπροβάλλουν από το έδαφος σαν φυτά.

Έχει συγγένεια με τους ακόλουθους καλλιτέχνες: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki

René Magritte - Ο Υιός του Ανθρώπου (κατόπιν) - Εκτύπωση όφσετ/εκτύπωση αφίσας - 70 x 50 cm

Όνομα: René Magritte
Τίτλος: Ο Υιός του Ανθρώπου
Τύπος: Πρωτότυπη αφίσα τέχνης - Εκτύπωση όφσετ/εκτύπωση αφίσας υψηλής ποιότητας, βασισμένη στο πρωτότυπο έργο του 1964
Εκδότης: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Ύφος: Μοντέρνο - Σουρεαλισμός

Χαρακτηριστικά:
- Άριστη κατάσταση: A+
- 70 x 50 cm
- Υπογεγραμμένο στην εκτύπωση
- Βασισμένο στο πρωτότυπο έργο του Magritte του 1964

ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ:
Ο René François Ghislain Magritte (Λεσσίν, 21 Νοεμβρίου 1898 – Σχάαρμπεκ, 15 Αυγούστου 1967) ήταν Βέλγος σουρεαλιστής ζωγράφος.

Αρχικά ο René Magritte εργάστηκε ως σχεδιαστής σε εργοστάσιο ταπετσαριών και αργότερα δημιούργησε επίσης πολλές αφίσες.

Το ντεμπούτο του Magritte στη ζωγραφική ήταν με κυβιστικά, φουτουριστικά και αφηρημένα έργα, υπό την επιρροή του προϊσταμένου του Victor Servranckx στο εργοστάσιο ταπετσαριών UPL (les Usines Peters-Lacroix, στο Machelen). Αφού γνώρισε το έργο του Giorgio de Chirico, το 1925, το έργο του Magritte άρχισε να αφομοιώνει σουρεαλιστικά στοιχεία. Ο De Chirico απεικονίζει αντικείμενα με πολύ ρεαλιστικό τρόπο, αλλά τα τοποθετεί σε εντελώς διαφορετικά αιτιακά και χρονικά πλαίσια. Με αυτόν τον τρόπο, ο De Chirico τονίζει την αινιγματική φύση του κόσμου των αντικειμένων. Παράλληλα, η συμβατική τάξη και η διάταξη των πραγμάτων γίνονται αντικείμενο ειρωνείας.

Ο Magritte φιλοτέχνησε κυρίως πίνακες (ελαιογραφίες σε καμβά), αλλά δημιούργησε επίσης γκουάς, αντικείμενα και κολάζ.

Υπό την καθοδήγηση του E.L.T. Mesens, συνεργάστηκε με το περιοδικό Oesophage και το 1927 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική του έκθεση στην γκαλερί «Le Centaure», στις Βρυξέλλες.

Από το 1927 έως το 1930, ο Magritte έζησε σε προάστιο του Παρισιού, όπου το σουρεαλιστικό του όραμα επισφραγίστηκε από τη φιλία του με τον Paul Eluard και τον André Breton, ο οποίος είχε ήδη γράψει το Σουρεαλιστικό Μανιφέστο το 1924. Όταν ο Breton απαίτησε κάποτε από τη σύζυγο του Magritte να βγάλει ένα κολιέ με σταυρουδάκι, εκείνος αποφάσισε να επιστρέψει στις Βρυξέλλες.[1]

Όταν η «Galerie Le Centaure», όπου ο Magritte εργαζόταν βάσει συμβολαίου, χρεοκόπησε το 1930, ο E.L.T. Mesens μπόρεσε να αγοράσει όλα τα έργα του, περίπου 200 εκείνη την εποχή.

Το 1934 ο Magritte και ο κύκλος του εφάρμοσαν την τεχνική του cadavre exquis και με εικόνες, ακολουθώντας τα γλωσσικά πειράματα στα οποία ένα ποίημα γράφεται από πολλούς ποιητές.

Από το 1934 έως το 1937, ο Magritte σχεδίαζε κινηματογραφικές αφίσες με το ψευδώνυμο «Emair» για τη γερμανική εταιρεία διανομής ομιλουσών ταινιών Tobis Klangfilm. Τα Δημοτικά Αρχεία του Leuven διατηρούν επτά αφίσες σχεδιασμένες από τον Magritte.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Magritte εργάστηκε και έζησε στη γαλλική πόλη Καρκασόν. Πλαστογραφούσε έργα τέχνης για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Επρόκειτο κυρίως για έργα των De Chirico, Picasso και Braque.[1] Για ένα σύντομο διάστημα, από το 1940 έως το 1946, ο Magritte εμπλούτισε κάπως την παλέτα του, κατόπιν συμβουλής του ατζέντη του, με ιμπρεσιονιστικές πινελιές (η λεγόμενη «περίοδος Renoir»). Αυτό το ύφος θα είχε μεγαλύτερη εμπορική απήχηση.

Το 1945, μετά την επιστροφή του στο Βέλγιο, έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βελγίου. Το 1948 άρχισε για σύντομο διάστημα να ζωγραφίζει σε ύφος που θύμιζε κόμικς, αλλά ούτε αυτό είχε επιτυχία.[1] Λίγο αργότερα, όμως, ο Magritte επέστρεψε στο παλαιότερο, σχεδόν φωτορεαλιστικό ύφος του, με πιο επιθετική διάθεση, εξαιτίας της τεταμένης πλέον σχέσης του με τον προηγούμενο σουρεαλιστικό του κύκλο (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Το μαύρο χιούμορ του Magritte τον οδηγούσε συχνά σε μια μακάβρια εικονογραφία, η οποία γινόταν ακόμη πιο «σουρεαλιστική» από τους ενίοτε απίθανους και παράδοξους τίτλους που έδινε στα έργα του.

Το 1953 ο Magritte δημιούργησε τις τοιχογραφίες στο Καζίνο του Knokke, στις βελγικές ακτές, κατόπιν παραγγελίας της οικογένειας Nellens. Έκτοτε έχουν χαρακτηριστεί προστατευόμενα μνημεία από τη Βασιλική Επιτροπή Μνημείων και Τοπίων. Το 1960 τιμήθηκε για το σύνολο του έργου του με το Βελγικό Κρατικό Βραβείο. Ήταν η πρώτη φορά που το Κρατικό Βραβείο απονεμήθηκε σε ζωγράφο.

Τη δεκαετία του 1950 το έργο του Magritte ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στους συλλέκτες της Νέας Υόρκης. Αυτό εξηγεί τη μεγάλη παρουσία έργων του Magritte σήμερα σε αμερικανικές συλλογές. Εκεί βρίσκεται επίσης το πιο γνωστό εικονικό έργο του, La Trahison des Images.

Ο Magritte πέθανε το 1967 στο Σχάαρμπεκ από καρκίνο του παγκρέατος και είναι επίσης θαμμένος εκεί, στο δημοτικό κοιμητήριο.

Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Magritte ανήκει, ως προς το ύφος, στον σουρεαλισμό, ένα από τα σημαντικότερα καλλιτεχνικά κινήματα του 20ού αιώνα. Σε πολλά έργα του εμφανίζονται γυμνές γυναίκες και ψάρια ζωγραφισμένα με πιστότητα στη φύση. Αυτό πιθανότατα αποτελεί αναφορά στο γεγονός ότι ο Magritte βρήκε τη μητέρα του γυμνή στον ποταμό Σαμπρ, αφού εκείνη είχε αυτοκτονήσει.

Το έργο του Magritte, όπως και εκείνο, για παράδειγμα, του Salvador Dalí και του Carel Willink, είναι ζωγραφισμένο με εξαιρετική λεπτομέρεια, κάτι που τονίζει το ρεαλιστικό αποτέλεσμα παραστάσεων που στην πραγματικότητα δεν μπορούν να υπάρξουν.

Το πιο γνωστό έργο του Magritte είναι αναμφίβολα το La Trahison des Images (1928-29), ή «Η προδοσία της αναπαράστασης», με τη ζωγραφισμένη φράση: Ceci n'est pas une pipe κάτω από την εξαιρετικά ρεαλιστική απεικόνιση μιας πίπας. Σε αυτό το έργο, ο René Magritte ζωγραφίζει μια πίπα και ακριβώς από κάτω γράφει: «Αυτό εδώ δεν είναι πίπα» (Ceci n'est pas une pipe). Θέλει να υπενθυμίσει στον εαυτό του και στον θεατή ότι πρόκειται για έναν καμβά ζωγραφισμένο με ελαιοχρώματα, δηλαδή για έναν πίνακα, και όχι για μια αληθινή πίπα. Κάθε αναφορά σε μια αληθινή πίπα προδίδει το γεγονός ότι η πίπα είναι στην πραγματικότητα μια ιδέα και, επομένως, έχει την προέλευσή της στον νου.

Βάζοντάς μας διαρκώς να αμφισβητούμε και, θα έλεγε κανείς, παραπλανώντας μας, ο Magritte μάς αναγκάζει να σκεφτούμε την τέχνη. Υπό αυτό το πρίσμα μπορούν να ιδωθούν και οι τίτλοι των έργων του Magritte. Συνήθως δεν έχουν καμία σχέση με το θέμα του πίνακα. Οι μεταγενέστεροι εννοιολογικοί καλλιτέχνες έφτασαν αυτή τη λογική στα άκρα με μια εγκατάσταση, μια περφόρμανς ή ένα χάπενινγκ, ανάγοντας το έργο τέχνης σε ιδέα. Πρόκειται επίσης για κριτική προς τους καλλιτέχνες που πιστεύουν ότι πρέπει να αναπαριστούν την πραγματικότητα όσο πιο πιστά γίνεται, όπως έκαναν αργότερα οι υπερρεαλιστές. Ο René Magritte πίστευε ότι αποστολή του ζωγράφου είναι να τοποθετεί την πραγματικότητα σε ένα διαφορετικό πλαίσιο. Η τέχνη του θέτει πάντα περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα μπορεί να απαντήσει. Μαρτυρία αυτού αποτελεί ο πίνακας μιας γοργόνας, που απεικονίζεται με κεφάλι ψαριού και ανθρώπινα πόδια. Χαρακτηριστικός είναι επίσης ο πίνακας ενός ψαριού, απεικονισμένου με μεγάλη πιστότητα στη φύση, το οποίο στο σημείο της ουράς μετατρέπεται σε αναμμένο πούρο με στροβιλιζόμενο καπνό (πίνακας «l'Exception», 1963). Το έργο του Magritte μαρτυρεί επίσης εξαιρετικά μεγάλη δεξιοτεχνία στην τεχνική της ελαιογραφίας σε καμβά.

Πολλά έργα του Magritte παρουσιάζουν μια μεταμόρφωση, τη μεταβολή ενός αντικειμένου σε κάποιο άλλο. Άλλα είναι αδύνατα από διαφορετικές απόψεις, όπως η σειρά με σπίτια τη νύχτα και έναν φωτεινό ουρανό στο φως της ημέρας από πάνω τους. Ή ένα φεγγάρι που κρέμεται μπροστά από τα φύλλα ενός δέντρου. Κουκουβάγιες ή άλλα πουλιά που ξεπροβάλλουν από το έδαφος σαν φυτά.

Έχει συγγένεια με τους ακόλουθους καλλιτέχνες: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki

Λεπτομέρειες

Εποχή
1900-2000
Designer/artist
Rene Magritte
Poster title
Le fil’s de homme
Χώρα
Βέλγιο
Κατάσταση
A (excellent - mint condition)
Height
70 cm
Width
50 cm
Αυτόγραφο από διάσημο πρόσωπο
Όχι
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΟλλανδίαΕπαληθεύτηκε
Ιδιώτης

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Αφίσες και διακόσμηση τοίχου

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​