René Magritte (1898-1967), after - Homesickness

05
ημέρες
17
ώρες
50
λεπτά
33
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Juan Antonio Rodríguez
Ειδικός
Επιλεγμένο από Juan Antonio Rodríguez

Οκτώ χρόνια εμπειρίας ως εκτιμητής στην Balclis, Βαρκελώνη, ειδικός σε αφίσες.

Εκτιμήστε  € 150 - € 200
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 145553 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Περιγραφή από τον πωλητή

René Magritte - Homesickness - Εκτύπωση όφσετ/αφίσα - 70 x 50 cm

Όνομα: René Magritte
Τίτλος: Homesickness
Τύπος: Αυθεντική αφίσα τέχνης - Εκτύπωση όφσετ/αφίσα υψηλής ποιότητας, βασισμένη σε πρωτότυπο έργο του 1941
Εκδόσεις: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Στυλ: Μοντέρνο - Σουρεαλισμός

Χαρακτηριστικά:
- Άριστη κατάσταση: A+
- 70 x 50 cm
- Υπογεγραμμένη στην εκτύπωση
- Βασισμένη σε πρωτότυπο έργο του Magritte από το 1941

ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ:
Ο René François Ghislain Magritte (Λεσίν, 21 Νοεμβρίου 1898 – Σχααρμπέκ, 15 Αυγούστου 1967) ήταν Βέλγος σουρεαλιστής ζωγράφος.

Ο René Magritte εργάστηκε αρχικά ως σχεδιαστής σε εργοστάσιο ταπετσαριών και αργότερα φιλοτέχνησε επίσης πολλές αφίσες.

Το ντεμπούτο του Magritte στη ζωγραφική ήταν με κυβιστικά, φουτουριστικά και αφηρημένα έργα, υπό την επιρροή του προϊσταμένου του Victor Servranckx στο εργοστάσιο ταπετσαριών UPL (les Usines Peters-Lacroix, στο Machelen). Μετά τη γνωριμία του με το έργο του Giorgio de Chirico, το 1925, ο Magritte άρχισε να ενσωματώνει σουρεαλιστικά στοιχεία στα έργα του. Ο De Chirico απεικονίζει αντικείμενα με πολύ ρεαλιστικό τρόπο, αλλά τα τοποθετεί σε εντελώς διαφορετικά αιτιακά και χρονικά πλαίσια. Έτσι, τονίζει τον αινιγματικό χαρακτήρα του κόσμου των αντικειμένων. Με αυτόν τον τρόπο ειρωνεύεται επίσης τη συμβατική τάξη και την τοποθέτηση των πραγμάτων.

Ο Magritte φιλοτέχνησε κυρίως πίνακες (λάδι σε καμβά), αλλά και γκουάς, αντικείμενα και κολάζ.

Υπό τη διεύθυνση του E.L.T. Mesens συνεργάστηκε με το περιοδικό Oesophage και το 1927 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική του έκθεση στην γκαλερί «Le Centaure», στις Βρυξέλλες.

Από το 1927 έως το 1930 ο Magritte έζησε σε προάστιο του Παρισιού, όπου η σουρεαλιστική του θεώρηση επισφραγίστηκε από τη φιλία του με τον Paul Eluard και τον André Breton, ο οποίος είχε ήδη γράψει το Σουρεαλιστικό Μανιφέστο το 1924. Όταν ο Breton απαίτησε κάποτε από τη σύζυγο του Magritte να βγάλει ένα κολιέ με σταυρουδάκι, εκείνος αποφάσισε να επιστρέψει στις Βρυξέλλες.[1]

Όταν το 1930 χρεοκόπησε η «Galerie Le Centaure», με την οποία ο Magritte είχε συμβόλαιο, ο E.L.T. Mesens μπόρεσε να αγοράσει όλα τα έργα του, περίπου 200 εκείνη την εποχή.

Το 1934 ο Magritte και ο κύκλος του χρησιμοποίησαν την τεχνική του εξαίσιου πτώματος και με εικόνες, ακολουθώντας τα γλωσσικά πειράματα στα οποία ένα ποίημα γράφεται από πολλούς ποιητές.

Από το 1934 έως το 1937 ο Magritte φιλοτέχνησε κινηματογραφικές αφίσες με το ψευδώνυμο «Emair» για τη γερμανική εταιρεία διανομής ομιλουσών ταινιών Tobis Klangfilm. Τα Δημοτικά Αρχεία του Leuven διατηρούν επτά αφίσες που σχεδίασε ο Magritte.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Magritte εργάστηκε και έζησε στη γαλλική πόλη Carcassonne. Πλαστογραφούσε έργα τέχνης για να εξασφαλίζει τα προς το ζην. Επρόκειτο κυρίως για έργα των De Chirico, Picasso και Braque.[1] Για ένα σύντομο διάστημα, από το 1940 έως το 1946, ο Magritte εμπλούτισε κάπως την παλέτα του, κατόπιν συμβουλής του ατζέντη του, με ιμπρεσιονιστικές πινελιές (η λεγόμενη «περίοδος Renoir»). Ένα τέτοιο ύφος θα πουλούσε καλύτερα.

Το 1945, μετά την επιστροφή του στο Βέλγιο, έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βελγίου. Το 1948 άρχισε για λίγο να ζωγραφίζει σε ύφος που παρέπεμπε σε κόμικς, αλλά και πάλι χωρίς επιτυχία.[1] Σύντομα, ωστόσο, ο Magritte επέστρεψε στο παλαιότερο, σχεδόν φωτορεαλιστικό ύφος του, κάπως πιο επιθετικό, εξαιτίας της τεταμένης πλέον σχέσης του με το προηγούμενο σουρεαλιστικό περιβάλλον του (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Το μαύρο χιούμορ του Magritte τον οδηγούσε συχνά σε νοσηρές απεικονίσεις, που γίνονταν ακόμη πιο «σουρεαλιστικές» από τους ενίοτε απίθανους τίτλους που έδινε στα έργα του.

Το 1953 ο Magritte δημιούργησε τις τοιχογραφίες στο Καζίνο του Knokke, στις βελγικές ακτές, κατόπιν παραγγελίας της οικογένειας Nellens. Έκτοτε έχουν κηρυχθεί προστατευόμενο μνημείο από τη Βασιλική Επιτροπή Μνημείων και Τοπίων. Το 1960 τιμήθηκε για το σύνολο του έργου του με το Κρατικό Βραβείο του Βελγίου. Ήταν η πρώτη φορά που το Κρατικό Βραβείο απονεμήθηκε σε ζωγράφο.

Τη δεκαετία του 1950 το έργο του Magritte ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στους συλλέκτες της Νέας Υόρκης. Αυτό εξηγεί τη μεγάλη παρουσία σήμερα έργων του Magritte σε αμερικανικές συλλογές. Εκεί βρίσκεται επίσης το πιο γνωστό εμβληματικό έργο του, La Trahison des Images.

Ο Magritte πέθανε το 1967 στο Σχααρμπέκ από καρκίνο του παγκρέατος και ενταφιάστηκε εκεί, στο δημοτικό κοιμητήριο.

Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Magritte ανήκει υφολογικά στον σουρεαλισμό, ένα από τα σημαντικά καλλιτεχνικά κινήματα του 20ού αιώνα. Σε πολλά από τα έργα του εμφανίζονται γυμνές γυναίκες και ψάρια ζωγραφισμένα με πιστότητα στη φύση. Αυτό πιθανότατα αποτελεί αναφορά στο γεγονός ότι ο Magritte βρήκε τη μητέρα του γυμνή στον ποταμό Sambre, αφού είχε αυτοκτονήσει.

Το έργο του Magritte, όπως και εκείνο, για παράδειγμα, του Salvador Dali και του Carel Willink, είναι ζωγραφισμένο με μεγάλη λεπτομέρεια, γεγονός που τονίζει το ρεαλιστικό αποτέλεσμα των παραστάσεων που είναι ανύπαρκτες στην πραγματικότητα.

Το πιο γνωστό έργο του Magritte είναι αναμφίβολα το La Trahison des Images (1928-29) ή «Η προδοσία της εικόνας», με τη ζωγραφισμένη επιγραφή: Ceci n'est pas une pipe κάτω από την πολύ ρεαλιστική απεικόνιση μιας πίπας. Σε αυτό το έργο ο René Magritte ζωγραφίζει μια πίπα και ακριβώς από κάτω τη φράση: «Αυτό εδώ δεν είναι πίπα» (Ceci n'est pas une pipe). Θέλει να υπενθυμίσει στον εαυτό του και στον θεατή ότι πρόκειται για έναν καμβά ζωγραφισμένο με ελαιοχρώματα, δηλαδή για έναν πίνακα, και όχι για μια πραγματική πίπα. Κάθε αναφορά σε μια πραγματική πίπα προδίδει το γεγονός ότι η πίπα είναι στην ουσία μια ιδέα και, επομένως, έχει την πηγή της στο πνεύμα.

Θέτοντας διαρκώς ερωτήματα και παραπλανώντας μας, τρόπον τινά, ο Magritte μάς αναγκάζει να σκεφτούμε την τέχνη. Υπό αυτό το πρίσμα μπορούν να ιδωθούν και οι τίτλοι των έργων του Magritte. Συνήθως δεν έχουν καμία σχέση με το θέμα του πίνακα. Οι μεταγενέστεροι εννοιολογικοί καλλιτέχνες προχώρησαν αυτή την ιδέα στα άκρα, με εγκαταστάσεις, περφόρμανς ή χάπενινγκ, ανάγοντας το έργο τέχνης σε ιδέα. Πρόκειται επίσης για κριτική στους καλλιτέχνες που θεωρούν ότι πρέπει να αποδίδουν την πραγματικότητα όσο το δυνατόν πιο πιστά, όπως έκαναν αργότερα οι υπερρεαλιστές. Ο René Magritte πίστευε ότι αποστολή του ζωγράφου είναι να τοποθετεί την πραγματικότητα σε ένα διαφορετικό πλαίσιο. Η τέχνη του εγείρει πάντα περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα μπορεί να απαντήσει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο πίνακας μιας γοργόνας, που απεικονίζεται με κεφάλι ψαριού και ανθρώπινα πόδια. Χαρακτηριστικός είναι επίσης ο πίνακας ενός ψαριού, ζωγραφισμένου με εξαιρετική πιστότητα στη φύση, το οποίο στο σημείο της ουράς μεταμορφώνεται σε αναμμένο πούρο με μια καπνιστή, σπειροειδή ουρά καπνού (πίνακας «l'Exception», 1963). Το έργο του Magritte μαρτυρά επίσης την εξαιρετικά μεγάλη δεξιοτεχνία του στην τεχνική της ελαιογραφίας σε καμβά.

Πολλά από τα έργα του Magritte παρουσιάζουν μια μεταμόρφωση, μια μετατροπή ενός αντικειμένου σε ένα άλλο. Άλλα έργα είναι αδύνατα από άλλες απόψεις, όπως η σειρά με σπίτια τη νύχτα και έναν φωτεινό, ημερήσιο ουρανό από πάνω τους. Ή ένα φεγγάρι που αιωρείται μπροστά από τα φύλλα ενός δέντρου. Κουκουβάγιες ή άλλα πουλιά που φυτρώνουν από τη γη σαν φυτά.

Συγγενεύει καλλιτεχνικά με τους εξής καλλιτέχνες: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki

René Magritte - Homesickness - Εκτύπωση όφσετ/αφίσα - 70 x 50 cm

Όνομα: René Magritte
Τίτλος: Homesickness
Τύπος: Αυθεντική αφίσα τέχνης - Εκτύπωση όφσετ/αφίσα υψηλής ποιότητας, βασισμένη σε πρωτότυπο έργο του 1941
Εκδόσεις: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Στυλ: Μοντέρνο - Σουρεαλισμός

Χαρακτηριστικά:
- Άριστη κατάσταση: A+
- 70 x 50 cm
- Υπογεγραμμένη στην εκτύπωση
- Βασισμένη σε πρωτότυπο έργο του Magritte από το 1941

ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ:
Ο René François Ghislain Magritte (Λεσίν, 21 Νοεμβρίου 1898 – Σχααρμπέκ, 15 Αυγούστου 1967) ήταν Βέλγος σουρεαλιστής ζωγράφος.

Ο René Magritte εργάστηκε αρχικά ως σχεδιαστής σε εργοστάσιο ταπετσαριών και αργότερα φιλοτέχνησε επίσης πολλές αφίσες.

Το ντεμπούτο του Magritte στη ζωγραφική ήταν με κυβιστικά, φουτουριστικά και αφηρημένα έργα, υπό την επιρροή του προϊσταμένου του Victor Servranckx στο εργοστάσιο ταπετσαριών UPL (les Usines Peters-Lacroix, στο Machelen). Μετά τη γνωριμία του με το έργο του Giorgio de Chirico, το 1925, ο Magritte άρχισε να ενσωματώνει σουρεαλιστικά στοιχεία στα έργα του. Ο De Chirico απεικονίζει αντικείμενα με πολύ ρεαλιστικό τρόπο, αλλά τα τοποθετεί σε εντελώς διαφορετικά αιτιακά και χρονικά πλαίσια. Έτσι, τονίζει τον αινιγματικό χαρακτήρα του κόσμου των αντικειμένων. Με αυτόν τον τρόπο ειρωνεύεται επίσης τη συμβατική τάξη και την τοποθέτηση των πραγμάτων.

Ο Magritte φιλοτέχνησε κυρίως πίνακες (λάδι σε καμβά), αλλά και γκουάς, αντικείμενα και κολάζ.

Υπό τη διεύθυνση του E.L.T. Mesens συνεργάστηκε με το περιοδικό Oesophage και το 1927 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική του έκθεση στην γκαλερί «Le Centaure», στις Βρυξέλλες.

Από το 1927 έως το 1930 ο Magritte έζησε σε προάστιο του Παρισιού, όπου η σουρεαλιστική του θεώρηση επισφραγίστηκε από τη φιλία του με τον Paul Eluard και τον André Breton, ο οποίος είχε ήδη γράψει το Σουρεαλιστικό Μανιφέστο το 1924. Όταν ο Breton απαίτησε κάποτε από τη σύζυγο του Magritte να βγάλει ένα κολιέ με σταυρουδάκι, εκείνος αποφάσισε να επιστρέψει στις Βρυξέλλες.[1]

Όταν το 1930 χρεοκόπησε η «Galerie Le Centaure», με την οποία ο Magritte είχε συμβόλαιο, ο E.L.T. Mesens μπόρεσε να αγοράσει όλα τα έργα του, περίπου 200 εκείνη την εποχή.

Το 1934 ο Magritte και ο κύκλος του χρησιμοποίησαν την τεχνική του εξαίσιου πτώματος και με εικόνες, ακολουθώντας τα γλωσσικά πειράματα στα οποία ένα ποίημα γράφεται από πολλούς ποιητές.

Από το 1934 έως το 1937 ο Magritte φιλοτέχνησε κινηματογραφικές αφίσες με το ψευδώνυμο «Emair» για τη γερμανική εταιρεία διανομής ομιλουσών ταινιών Tobis Klangfilm. Τα Δημοτικά Αρχεία του Leuven διατηρούν επτά αφίσες που σχεδίασε ο Magritte.

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Magritte εργάστηκε και έζησε στη γαλλική πόλη Carcassonne. Πλαστογραφούσε έργα τέχνης για να εξασφαλίζει τα προς το ζην. Επρόκειτο κυρίως για έργα των De Chirico, Picasso και Braque.[1] Για ένα σύντομο διάστημα, από το 1940 έως το 1946, ο Magritte εμπλούτισε κάπως την παλέτα του, κατόπιν συμβουλής του ατζέντη του, με ιμπρεσιονιστικές πινελιές (η λεγόμενη «περίοδος Renoir»). Ένα τέτοιο ύφος θα πουλούσε καλύτερα.

Το 1945, μετά την επιστροφή του στο Βέλγιο, έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βελγίου. Το 1948 άρχισε για λίγο να ζωγραφίζει σε ύφος που παρέπεμπε σε κόμικς, αλλά και πάλι χωρίς επιτυχία.[1] Σύντομα, ωστόσο, ο Magritte επέστρεψε στο παλαιότερο, σχεδόν φωτορεαλιστικό ύφος του, κάπως πιο επιθετικό, εξαιτίας της τεταμένης πλέον σχέσης του με το προηγούμενο σουρεαλιστικό περιβάλλον του (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Το μαύρο χιούμορ του Magritte τον οδηγούσε συχνά σε νοσηρές απεικονίσεις, που γίνονταν ακόμη πιο «σουρεαλιστικές» από τους ενίοτε απίθανους τίτλους που έδινε στα έργα του.

Το 1953 ο Magritte δημιούργησε τις τοιχογραφίες στο Καζίνο του Knokke, στις βελγικές ακτές, κατόπιν παραγγελίας της οικογένειας Nellens. Έκτοτε έχουν κηρυχθεί προστατευόμενο μνημείο από τη Βασιλική Επιτροπή Μνημείων και Τοπίων. Το 1960 τιμήθηκε για το σύνολο του έργου του με το Κρατικό Βραβείο του Βελγίου. Ήταν η πρώτη φορά που το Κρατικό Βραβείο απονεμήθηκε σε ζωγράφο.

Τη δεκαετία του 1950 το έργο του Magritte ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στους συλλέκτες της Νέας Υόρκης. Αυτό εξηγεί τη μεγάλη παρουσία σήμερα έργων του Magritte σε αμερικανικές συλλογές. Εκεί βρίσκεται επίσης το πιο γνωστό εμβληματικό έργο του, La Trahison des Images.

Ο Magritte πέθανε το 1967 στο Σχααρμπέκ από καρκίνο του παγκρέατος και ενταφιάστηκε εκεί, στο δημοτικό κοιμητήριο.

Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Magritte ανήκει υφολογικά στον σουρεαλισμό, ένα από τα σημαντικά καλλιτεχνικά κινήματα του 20ού αιώνα. Σε πολλά από τα έργα του εμφανίζονται γυμνές γυναίκες και ψάρια ζωγραφισμένα με πιστότητα στη φύση. Αυτό πιθανότατα αποτελεί αναφορά στο γεγονός ότι ο Magritte βρήκε τη μητέρα του γυμνή στον ποταμό Sambre, αφού είχε αυτοκτονήσει.

Το έργο του Magritte, όπως και εκείνο, για παράδειγμα, του Salvador Dali και του Carel Willink, είναι ζωγραφισμένο με μεγάλη λεπτομέρεια, γεγονός που τονίζει το ρεαλιστικό αποτέλεσμα των παραστάσεων που είναι ανύπαρκτες στην πραγματικότητα.

Το πιο γνωστό έργο του Magritte είναι αναμφίβολα το La Trahison des Images (1928-29) ή «Η προδοσία της εικόνας», με τη ζωγραφισμένη επιγραφή: Ceci n'est pas une pipe κάτω από την πολύ ρεαλιστική απεικόνιση μιας πίπας. Σε αυτό το έργο ο René Magritte ζωγραφίζει μια πίπα και ακριβώς από κάτω τη φράση: «Αυτό εδώ δεν είναι πίπα» (Ceci n'est pas une pipe). Θέλει να υπενθυμίσει στον εαυτό του και στον θεατή ότι πρόκειται για έναν καμβά ζωγραφισμένο με ελαιοχρώματα, δηλαδή για έναν πίνακα, και όχι για μια πραγματική πίπα. Κάθε αναφορά σε μια πραγματική πίπα προδίδει το γεγονός ότι η πίπα είναι στην ουσία μια ιδέα και, επομένως, έχει την πηγή της στο πνεύμα.

Θέτοντας διαρκώς ερωτήματα και παραπλανώντας μας, τρόπον τινά, ο Magritte μάς αναγκάζει να σκεφτούμε την τέχνη. Υπό αυτό το πρίσμα μπορούν να ιδωθούν και οι τίτλοι των έργων του Magritte. Συνήθως δεν έχουν καμία σχέση με το θέμα του πίνακα. Οι μεταγενέστεροι εννοιολογικοί καλλιτέχνες προχώρησαν αυτή την ιδέα στα άκρα, με εγκαταστάσεις, περφόρμανς ή χάπενινγκ, ανάγοντας το έργο τέχνης σε ιδέα. Πρόκειται επίσης για κριτική στους καλλιτέχνες που θεωρούν ότι πρέπει να αποδίδουν την πραγματικότητα όσο το δυνατόν πιο πιστά, όπως έκαναν αργότερα οι υπερρεαλιστές. Ο René Magritte πίστευε ότι αποστολή του ζωγράφου είναι να τοποθετεί την πραγματικότητα σε ένα διαφορετικό πλαίσιο. Η τέχνη του εγείρει πάντα περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα μπορεί να απαντήσει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο πίνακας μιας γοργόνας, που απεικονίζεται με κεφάλι ψαριού και ανθρώπινα πόδια. Χαρακτηριστικός είναι επίσης ο πίνακας ενός ψαριού, ζωγραφισμένου με εξαιρετική πιστότητα στη φύση, το οποίο στο σημείο της ουράς μεταμορφώνεται σε αναμμένο πούρο με μια καπνιστή, σπειροειδή ουρά καπνού (πίνακας «l'Exception», 1963). Το έργο του Magritte μαρτυρά επίσης την εξαιρετικά μεγάλη δεξιοτεχνία του στην τεχνική της ελαιογραφίας σε καμβά.

Πολλά από τα έργα του Magritte παρουσιάζουν μια μεταμόρφωση, μια μετατροπή ενός αντικειμένου σε ένα άλλο. Άλλα έργα είναι αδύνατα από άλλες απόψεις, όπως η σειρά με σπίτια τη νύχτα και έναν φωτεινό, ημερήσιο ουρανό από πάνω τους. Ή ένα φεγγάρι που αιωρείται μπροστά από τα φύλλα ενός δέντρου. Κουκουβάγιες ή άλλα πουλιά που φυτρώνουν από τη γη σαν φυτά.

Συγγενεύει καλλιτεχνικά με τους εξής καλλιτέχνες: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki

Λεπτομέρειες

Πωλείται από
Ιδιοκτήτης ή μεταπωλητής
Έκδοση
Περιορισμένη έκδοση
Καλλιτέχνης
René Magritte (1898-1967), after
Τίτλος έργου τέχνης
Homesickness
Τεχνική
Εκτύπωση Offset
Υπογραφή
Με επιχαραγμένη υπογραφή
Χώρα
Βέλγιο
Χρώμα
Γκρι, Κίτρινο, Κόκκινο, Λευκό, Μαύρο, Μπεζ, Μπλε
Κατάσταση
Άριστη κατάσταση
Height
70 cm
Width
50 cm
Βάρος
0.4 kg
Απεικόνιση/θέμα
Ζώα
Style
Σουρεαλισμός
Πωλήθηκε με κορνίζα
Όχι
Περίοδος
2020+
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΒέλγιοΕπαληθεύτηκε
313
Πουλημένα αντικείμενα
93.55%
pro

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Αφίσες και διακόσμηση τοίχου

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​