Ένα ξύλινο γλυπτό - Losso - Τόγκο (χωρίς τιμή ασφαλείας)
00
ημέρες
21
ώρες
19
λεπτά
52
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 230 - € 270
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145414 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ένα ξύλινο γλυπτό που αποδίδεται στους Losso της περιοχής Νιαμτουγκού στο Τόγκο, σκαλισμένο σε ξύλο και με βάση.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Γλυπτό Losso – Ανθρωπόμορφη προστατευτική ή προγονική μορφή με αφαιρετική απόδοση του σώματος
Προέλευση: Περιοχή Niamtougou, βόρειο Τόγκο
Πολιτισμική απόδοση: Losso (Naoudemba), αποδιδόμενο
Υλικό: Ξύλο, σκαλιστό, με σκούρα καφέ έως ώχρα πατίνα και γεωμετρικά εγχάρακτα διακοσμητικά μοτίβα, συμπεριλαμβανομένης της βάσης.
Χρονολόγηση: Αβέβαιη
Περιγραφή
Αυτό το ανθρωπόμορφο ξύλινο γλυπτό από την περιοχή Niamtougou του βόρειου Τόγκο χαρακτηρίζεται από το χαμηλό και συμπαγές σώμα του, το ασυνήθιστα μεγάλο κεφάλι που προεξέχει οριζόντια και την αξιοσημείωτα απλοποιημένη φυσιογνωμική απόδοση. Σκαλισμένη από ένα ενιαίο κομμάτι ξύλου, η μορφή έχει σχεδόν κλειστή, κιονοειδή διάπλαση. Το δυσανάλογα μεγάλο κεφάλι διαμορφώνεται ως πλατύς, αμφίκυρτος όγκος με θολωτή κορυφή και πηγούνι που στενεύει προς τα κάτω. Η οριζόντια προέκτασή του υπερβαίνει κατά πολύ το πλάτος του κορμού, προσδίδοντας στο γλυπτό μια χαρακτηριστική, σχεδόν μανιταρόμορφη σιλουέτα. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου περιορίζονται σε ελάχιστα στοιχεία. Δύο μικρές, βυθισμένες κουκκίδες σηματοδοτούν τα μάτια, ενώ ένα επίπεδο, προεξέχον σχήμα υποδηλώνει τη μύτη. Το στόμα αποδίδεται ως στενή οριζόντια εγκοπή. Στην κορυφή του κεφαλιού διακρίνονται αρκετές διαγώνια διατεταγμένες εγχάρακτες γραμμές, οι οποίες ενδέχεται να αναπαριστούν ένα σχηματοποιημένο χτένισμα ή διακοσμητικά σημάδια. Ο κοντός, έντονα τονισμένος λαιμός σχηματίζει σαφή μετάβαση προς τον συμπαγή κορμό. Οι ώμοι είναι πλατιοί και στρογγυλεμένοι, ενώ τα χέρια βρίσκονται κοντά στο σώμα. Ιδιαίτερα στη δεξιά πλευρά, που είναι ορατή, διακρίνεται το ένα χέρι ως επίπεδο στοιχείο με κατεύθυνση προς τα κάτω, του οποίου η παλάμη καταλήγει στην περιοχή της κάτω κοιλιακής χώρας. Στην περιοχή του στήθους υπάρχουν δύο μικρές, τρισδιάστατες προεξοχές, οι οποίες θα μπορούσαν να υποδηλώνουν γυναικεία μορφή. Στο μπροστινό μέρος του άνω κορμού υπάρχουν αρκετές τεμνόμενες εγχάρακτες γραμμές που σχηματίζουν ένα ακανόνιστο γεωμετρικό μοτίβο. Το κάτω μέρος του σώματος είναι ως επί το πλείστον συμπαγές και καταλήγει σε μια πλατιά, δισκοειδή βάση. Μεμονωμένες εγκοπές κατά μήκος του κάτω άκρου θα μπορούσαν να αναπαριστούν εξαιρετικά απλοποιημένα δάχτυλα των ποδιών ή διακοσμητικές λεπτομέρειες. Η επιφάνεια παρουσιάζει σκούρα καφέ έως γκριζοκάστανη πατίνα, με ανοιχτόχρωμες, ώχρινες αποτριβές, λεπτές ρωγμές και μερική απώλεια υλικού. Τα σημάδια γήρανσης του ξύλου είναι ιδιαίτερα εμφανή στο κεφάλι και στην κάτω βάση. Η μαύρη βάση έκθεσης αποτελεί σύγχρονη προσθήκη.
Πολιτισμικό και γεωγραφικό πλαίσιο
Οι Losso, γνωστοί και ως Naoudemba, είναι μία από τις εθνοτικές ομάδες του βόρειου Τόγκο. Οι ιστορικές περιοχές εγκατάστασής τους συγκεντρώνονται κυρίως στις περιοχές γύρω από το Niamtougou, στη σημερινή περιφέρεια Kara. Η περιοχή αυτή αποτελεί πολιτισμική μεταβατική ζώνη ανάμεσα στις βόρειες περιοχές της σαβάνας και στις ορεινές περιοχές νοτιότερα στο Τόγκο. Η ιστορία των Losso χαρακτηρίζεται από στενές σχέσεις με γειτονικές κοινότητες, μεταξύ των οποίων οι Lamba, Kabiyè και άλλες εθνοτικές ομάδες, των οποίων οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και οι υλικοί πολιτισμοί αλληλεπικαλύπτονται με διάφορους τρόπους. Οι παραδοσιακές θρησκευτικές πρακτικές περιλαμβάνουν τη σχέση με τους προγόνους, τις τοπικές πνευματικές δυνάμεις και τις θεότητες-προστάτιδες, οι οποίες μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στο πλαίσιο της οικογένειας και της κοινότητας. Στο ευρύτερο πολιτισμικό πλαίσιο του βόρειου Τόγκο είναι γνωστά ξύλινα παραστατικά γλυπτά με ποικίλες λειτουργίες. Μπορούν να χρησιμεύουν ως υλικές αναπαραστάσεις πνευματικών δυνάμεων, ως μνημεία για τους νεκρούς ή ως στοιχεία οικιακών και κοινοτικών χώρων λατρείας. Ωστόσο, η ειδική σημασία τέτοιων αντικειμένων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την αρχική χρήση τους, την τελετουργική τους ένταξη και το κοινωνικό τους πλαίσιο. Με βάση την τεκμηριωμένη προέλευσή του και την εξαιρετικά αφαιρετική μορφολογική του γλώσσα, το παρόν γλυπτό μπορεί να ενταχθεί σε αυτό το περιφερειακό πλαίσιο. Δεν είναι δυνατή η οριστική απόδοσή του σε συγκεκριμένο εργαστήριο Losso ή σε συγκεκριμένη τοπική γλυπτική παράδοση χωρίς συμπληρωματική εθνογραφική τεκμηρίωση.
Συμβολισμός και πιθανή τελετουργική λειτουργία
Η έντονη έμφαση στο κεφάλι αποτελεί το κεντρικό εικονογραφικό χαρακτηριστικό της μορφής. Σε πολλές κοινωνίες της Δυτικής Αφρικής, το κεφάλι έχει ιδιαίτερη σημασία ως έδρα της ατομικής ταυτότητας, της προσωπικής ζωτικότητας ή της πνευματικής παρουσίας. Επομένως, η δυσανάλογη μεγέθυνσή του θα μπορούσε να υποδηλώνει σκόπιμη έμφαση σε αυτές τις ιδέες. Ωστόσο, θα ήταν μεθοδολογικά προβληματικό να εφαρμοστούν άμεσα αυτές οι γενικές πολιτισμικές ερμηνείες στο συγκεκριμένο γλυπτό. Τα εξαιρετικά απλοποιημένα χαρακτηριστικά του προσώπου προσδίδουν στη μορφή υπερατομική όψη. Μοιάζει λιγότερο με προσωπογραφία συγκεκριμένου προσώπου και περισσότερο με αναπαράσταση μιας
γενικής ανθρώπινης ή πνευματικής παρουσίας. Τα χέρια που κρατούνται κοντά στο σώμα και η κλειστή μορφή ενισχύουν αυτή την εντύπωση. Οι μικρές, σμιλεμένες προεξοχές στην περιοχή του στήθους θα μπορούσαν να αναπαριστούν γυναικεία σεξουαλικά χαρακτηριστικά και, συνεπώς, να παραπέμπουν ενδεχομένως σε έννοιες όπως η μητρότητα, η γονιμότητα ή η γυναικεία προστατευτική δύναμη. Ωστόσο, από τη φωτογραφία δεν μπορεί να προσδιοριστεί με βεβαιότητα το φύλο της μορφής. Οι γεωμετρικές εγχάρακτες γραμμές στο κεφάλι και στον κορμό θα μπορούσαν επίσης να έχουν συμβολική σημασία. Θυμίζουν σχηματοποιημένα σημάδια στο σώμα ή διακοσμητικά σύμβολα, η ακριβής λειτουργία των οποίων παραμένει ασαφής χωρίς εθνογραφικές συγκρίσεις. Στο πολιτισμικό πλαίσιο του βόρειου Τόγκο, είναι πιθανό το γλυπτό να χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως προγονική μορφή ή ως προστατευτικό ομοίωμα. Θα μπορούσε επίσης να αποτελούσε μέρος ενός ατομικού ή οικογενειακού χώρου λατρείας. Ωστόσο, δεν έχει τεκμηριωθεί κανένα συγκεκριμένο στοιχείο που να αποδεικνύει τελετουργική ενεργοποίηση ή ειδική λατρευτική λειτουργία.
Ιστορική της τέχνης ανάλυση
Από την οπτική της ιστορίας της τέχνης, το γλυπτό ενσαρκώνει μια ιδιαίτερα συνεπή μορφή ανθρωπόμορφης αφαίρεσης. Η σύνθεσή του βασίζεται σε λίγους, σαφώς προσδιορισμένους γλυπτικούς όγκους: το πλατύ, φακοειδές κεφάλι, τον κοντό λαιμό, τον συμπαγή κορμό και την επίπεδη βάση. Τα στοιχεία αυτά συνδέονται μεταξύ τους έτσι ώστε να δημιουργούν μια ενιαία, σχεδόν αρχιτεκτονική μορφή. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η σχέση ανάμεσα στην οριζόντια έκταση του κεφαλιού και στον κατακόρυφο προσανατολισμό του σώματος. Ενώ το κεφάλι σχηματίζει έναν πλατύ, γαλήνιο όγκο, ο κορμός εμφανίζεται ως συμπαγές σώμα που στενεύει ελαφρώς προς τα κάτω. Αυτή η αντίθετη κατεύθυνση δημιουργεί μια διακριτική ένταση μέσα στην κατά τα άλλα στατική σύνθεση. Τα χέρια δεν αποδίδονται ως ελεύθερα κινούμενα άκρα, αλλά μάλλον ως επίπεδα, στενά προσκολλημένα ανάγλυφα τμήματα. Έτσι διατηρείται η αίσθηση ενότητας του σώματος. Οι γεωμετρικές εγχάρακτες γραμμές δημιουργούν έντονη αντίθεση με τις απαλά στρογγυλεμένες επιφάνειες. Διαρθρώνουν τον γλυπτικό όγκο και του προσδίδουν επιπλέον οπτική διαφοροποίηση. Παρόμοιες αρχές ανατομικής απλοποίησης και σκόπιμης υπερβολής μεμονωμένων μερών του σώματος απαντούν στο ευρύτερο πλαίσιο της παραστατικής ξυλογλυπτικής του βόρειου Τόγκο. Οι γλυπτικές παραδόσεις των Moba, Lamba και γειτονικών κοινοτήτων προσφέρουν ένα σημαντικό σημείο σύγκρισης για την ιστορική της τέχνης ανάλυση. Ωστόσο, η παρούσα μορφή, με το πλατύ, φακοειδές κεφάλι και το συμπαγές σώμα της, διαφέρει σημαντικά από τα συχνά επιμήκη, κιονοειδή tchitcheri των Moba. Επομένως, μια άμεση υφολογική σύγκριση δεν θα ήταν δικαιολογημένη. Αντίθετα, το γλυπτό έχει μια ξεχωριστή μορφολογική εμφάνιση, η οποία θα πρέπει να εξεταστεί στο πλαίσιο της περιφερειακής ποικιλομορφίας της ξυλογλυπτικής του βόρειου Τόγκο.
Ιστορικοτεχνική αξιολόγηση
Η ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία αυτού του γλυπτού, που αποδίδεται στους Losso, έγκειται στη ριζική απλοποίηση της ανθρώπινης μορφής και στην εντυπωσιακή συγκέντρωσή του σε λίγα χαρακτηριστικά μορφολογικά στοιχεία. Το μεγάλο κεφάλι που προεξέχει οριζόντια προσδίδει στη μορφή μια μοναδική σιλουέτα, ενώ το συμπαγές σώμα και τα χέρια που κρατούνται κοντά του δημιουργούν μια ήρεμη, συγκροτημένη παρουσία. Τα λιγοστά σκαλισμένα χαρακτηριστικά του προσώπου και τα γεωμετρικά εγχάρακτα διακοσμητικά μοτίβα ενισχύουν την εντύπωση μιας σκόπιμα περιορισμένης αλλά εκφραστικής οπτικής γλώσσας. Η σκουρόχρωμη, μερικώς φθαρμένη ξύλινη επιφάνεια με την πατίνα της προσδίδει στο αντικείμενο πρόσθετο υλικό βάθος και αποκαλύπτει ίχνη από τη λάξευσή του και τις μεταγενέστερες αλλοιώσεις του. Στο πλαίσιο της τέχνης της σαβάνας της Δυτικής Αφρικής, η μορφή αποτελεί αξιοσημείωτο παράδειγμα των καλλιτεχνικών δυνατοτήτων της ανθρωπόμορφης αφαίρεσης. Η αισθητική της επίδραση δεν προκύπτει από την ανατομική ακρίβεια ή την αφθονία των διακοσμητικών στοιχείων, αλλά από τη συνειδητή εστίαση στις αναλογίες, τον όγκο και τη γλυπτική παρουσία. Η πολιτισμική απόδοση στους Losso φαίνεται εύλογη, δεδομένης της παραδοσιακής προέλευσής του από την περιοχή Niamtougou, αλλά θα πρέπει να θεωρείται προσωρινή, λαμβάνοντας υπόψη τις υφολογικές αλληλεπικαλύψεις με γειτονικές παραδόσεις. Η ακριβής χρονολόγηση και η αρχική τελετουργική λειτουργία παραμένουν ασαφείς χωρίς περαιτέρω τεκμηρίωση.
Βιβλιογραφία
Christopher D. Roy: Art and Life in Africa. University of Iowa, Iowa City, 1992.
Piet Meyer: Art and Religion of the Lobi. Museum Rietberg, Zurich, 1981. Συγκριτική βιβλιογραφία για τη θρησκευτική γλυπτική και τις πνευματικές αντιλήψεις στη σαβάνα της Δυτικής Αφρικής.
Οι αναφερόμενες δημοσιεύσεις χρησιμεύουν ως γενικό πλαίσιο ιστορίας της τέχνης και πολιτισμικής ιστορίας. Δεν αποτελούν άμεση τεκμηρίωση.
Αυτό δεν τεκμηριώνει την ταυτότητα του συγκεκριμένου γλυπτού ούτε επιτρέπει οριστικό προσδιορισμό της αρχικής λειτουργίας του.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Επιφυλάσσονται όλα τα δικαιώματα των αντίστοιχων δικαιούχων.
Αρ. ευρετηρίου MAZ32913
Πληροφοριοδότης: Ouro
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΓλυπτό Losso – Ανθρωπόμορφη προστατευτική ή προγονική μορφή με αφαιρετική απόδοση του σώματος
Προέλευση: Περιοχή Niamtougou, βόρειο Τόγκο
Πολιτισμική απόδοση: Losso (Naoudemba), αποδιδόμενο
Υλικό: Ξύλο, σκαλιστό, με σκούρα καφέ έως ώχρα πατίνα και γεωμετρικά εγχάρακτα διακοσμητικά μοτίβα, συμπεριλαμβανομένης της βάσης.
Χρονολόγηση: Αβέβαιη
Περιγραφή
Αυτό το ανθρωπόμορφο ξύλινο γλυπτό από την περιοχή Niamtougou του βόρειου Τόγκο χαρακτηρίζεται από το χαμηλό και συμπαγές σώμα του, το ασυνήθιστα μεγάλο κεφάλι που προεξέχει οριζόντια και την αξιοσημείωτα απλοποιημένη φυσιογνωμική απόδοση. Σκαλισμένη από ένα ενιαίο κομμάτι ξύλου, η μορφή έχει σχεδόν κλειστή, κιονοειδή διάπλαση. Το δυσανάλογα μεγάλο κεφάλι διαμορφώνεται ως πλατύς, αμφίκυρτος όγκος με θολωτή κορυφή και πηγούνι που στενεύει προς τα κάτω. Η οριζόντια προέκτασή του υπερβαίνει κατά πολύ το πλάτος του κορμού, προσδίδοντας στο γλυπτό μια χαρακτηριστική, σχεδόν μανιταρόμορφη σιλουέτα. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου περιορίζονται σε ελάχιστα στοιχεία. Δύο μικρές, βυθισμένες κουκκίδες σηματοδοτούν τα μάτια, ενώ ένα επίπεδο, προεξέχον σχήμα υποδηλώνει τη μύτη. Το στόμα αποδίδεται ως στενή οριζόντια εγκοπή. Στην κορυφή του κεφαλιού διακρίνονται αρκετές διαγώνια διατεταγμένες εγχάρακτες γραμμές, οι οποίες ενδέχεται να αναπαριστούν ένα σχηματοποιημένο χτένισμα ή διακοσμητικά σημάδια. Ο κοντός, έντονα τονισμένος λαιμός σχηματίζει σαφή μετάβαση προς τον συμπαγή κορμό. Οι ώμοι είναι πλατιοί και στρογγυλεμένοι, ενώ τα χέρια βρίσκονται κοντά στο σώμα. Ιδιαίτερα στη δεξιά πλευρά, που είναι ορατή, διακρίνεται το ένα χέρι ως επίπεδο στοιχείο με κατεύθυνση προς τα κάτω, του οποίου η παλάμη καταλήγει στην περιοχή της κάτω κοιλιακής χώρας. Στην περιοχή του στήθους υπάρχουν δύο μικρές, τρισδιάστατες προεξοχές, οι οποίες θα μπορούσαν να υποδηλώνουν γυναικεία μορφή. Στο μπροστινό μέρος του άνω κορμού υπάρχουν αρκετές τεμνόμενες εγχάρακτες γραμμές που σχηματίζουν ένα ακανόνιστο γεωμετρικό μοτίβο. Το κάτω μέρος του σώματος είναι ως επί το πλείστον συμπαγές και καταλήγει σε μια πλατιά, δισκοειδή βάση. Μεμονωμένες εγκοπές κατά μήκος του κάτω άκρου θα μπορούσαν να αναπαριστούν εξαιρετικά απλοποιημένα δάχτυλα των ποδιών ή διακοσμητικές λεπτομέρειες. Η επιφάνεια παρουσιάζει σκούρα καφέ έως γκριζοκάστανη πατίνα, με ανοιχτόχρωμες, ώχρινες αποτριβές, λεπτές ρωγμές και μερική απώλεια υλικού. Τα σημάδια γήρανσης του ξύλου είναι ιδιαίτερα εμφανή στο κεφάλι και στην κάτω βάση. Η μαύρη βάση έκθεσης αποτελεί σύγχρονη προσθήκη.
Πολιτισμικό και γεωγραφικό πλαίσιο
Οι Losso, γνωστοί και ως Naoudemba, είναι μία από τις εθνοτικές ομάδες του βόρειου Τόγκο. Οι ιστορικές περιοχές εγκατάστασής τους συγκεντρώνονται κυρίως στις περιοχές γύρω από το Niamtougou, στη σημερινή περιφέρεια Kara. Η περιοχή αυτή αποτελεί πολιτισμική μεταβατική ζώνη ανάμεσα στις βόρειες περιοχές της σαβάνας και στις ορεινές περιοχές νοτιότερα στο Τόγκο. Η ιστορία των Losso χαρακτηρίζεται από στενές σχέσεις με γειτονικές κοινότητες, μεταξύ των οποίων οι Lamba, Kabiyè και άλλες εθνοτικές ομάδες, των οποίων οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και οι υλικοί πολιτισμοί αλληλεπικαλύπτονται με διάφορους τρόπους. Οι παραδοσιακές θρησκευτικές πρακτικές περιλαμβάνουν τη σχέση με τους προγόνους, τις τοπικές πνευματικές δυνάμεις και τις θεότητες-προστάτιδες, οι οποίες μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στο πλαίσιο της οικογένειας και της κοινότητας. Στο ευρύτερο πολιτισμικό πλαίσιο του βόρειου Τόγκο είναι γνωστά ξύλινα παραστατικά γλυπτά με ποικίλες λειτουργίες. Μπορούν να χρησιμεύουν ως υλικές αναπαραστάσεις πνευματικών δυνάμεων, ως μνημεία για τους νεκρούς ή ως στοιχεία οικιακών και κοινοτικών χώρων λατρείας. Ωστόσο, η ειδική σημασία τέτοιων αντικειμένων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την αρχική χρήση τους, την τελετουργική τους ένταξη και το κοινωνικό τους πλαίσιο. Με βάση την τεκμηριωμένη προέλευσή του και την εξαιρετικά αφαιρετική μορφολογική του γλώσσα, το παρόν γλυπτό μπορεί να ενταχθεί σε αυτό το περιφερειακό πλαίσιο. Δεν είναι δυνατή η οριστική απόδοσή του σε συγκεκριμένο εργαστήριο Losso ή σε συγκεκριμένη τοπική γλυπτική παράδοση χωρίς συμπληρωματική εθνογραφική τεκμηρίωση.
Συμβολισμός και πιθανή τελετουργική λειτουργία
Η έντονη έμφαση στο κεφάλι αποτελεί το κεντρικό εικονογραφικό χαρακτηριστικό της μορφής. Σε πολλές κοινωνίες της Δυτικής Αφρικής, το κεφάλι έχει ιδιαίτερη σημασία ως έδρα της ατομικής ταυτότητας, της προσωπικής ζωτικότητας ή της πνευματικής παρουσίας. Επομένως, η δυσανάλογη μεγέθυνσή του θα μπορούσε να υποδηλώνει σκόπιμη έμφαση σε αυτές τις ιδέες. Ωστόσο, θα ήταν μεθοδολογικά προβληματικό να εφαρμοστούν άμεσα αυτές οι γενικές πολιτισμικές ερμηνείες στο συγκεκριμένο γλυπτό. Τα εξαιρετικά απλοποιημένα χαρακτηριστικά του προσώπου προσδίδουν στη μορφή υπερατομική όψη. Μοιάζει λιγότερο με προσωπογραφία συγκεκριμένου προσώπου και περισσότερο με αναπαράσταση μιας
γενικής ανθρώπινης ή πνευματικής παρουσίας. Τα χέρια που κρατούνται κοντά στο σώμα και η κλειστή μορφή ενισχύουν αυτή την εντύπωση. Οι μικρές, σμιλεμένες προεξοχές στην περιοχή του στήθους θα μπορούσαν να αναπαριστούν γυναικεία σεξουαλικά χαρακτηριστικά και, συνεπώς, να παραπέμπουν ενδεχομένως σε έννοιες όπως η μητρότητα, η γονιμότητα ή η γυναικεία προστατευτική δύναμη. Ωστόσο, από τη φωτογραφία δεν μπορεί να προσδιοριστεί με βεβαιότητα το φύλο της μορφής. Οι γεωμετρικές εγχάρακτες γραμμές στο κεφάλι και στον κορμό θα μπορούσαν επίσης να έχουν συμβολική σημασία. Θυμίζουν σχηματοποιημένα σημάδια στο σώμα ή διακοσμητικά σύμβολα, η ακριβής λειτουργία των οποίων παραμένει ασαφής χωρίς εθνογραφικές συγκρίσεις. Στο πολιτισμικό πλαίσιο του βόρειου Τόγκο, είναι πιθανό το γλυπτό να χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως προγονική μορφή ή ως προστατευτικό ομοίωμα. Θα μπορούσε επίσης να αποτελούσε μέρος ενός ατομικού ή οικογενειακού χώρου λατρείας. Ωστόσο, δεν έχει τεκμηριωθεί κανένα συγκεκριμένο στοιχείο που να αποδεικνύει τελετουργική ενεργοποίηση ή ειδική λατρευτική λειτουργία.
Ιστορική της τέχνης ανάλυση
Από την οπτική της ιστορίας της τέχνης, το γλυπτό ενσαρκώνει μια ιδιαίτερα συνεπή μορφή ανθρωπόμορφης αφαίρεσης. Η σύνθεσή του βασίζεται σε λίγους, σαφώς προσδιορισμένους γλυπτικούς όγκους: το πλατύ, φακοειδές κεφάλι, τον κοντό λαιμό, τον συμπαγή κορμό και την επίπεδη βάση. Τα στοιχεία αυτά συνδέονται μεταξύ τους έτσι ώστε να δημιουργούν μια ενιαία, σχεδόν αρχιτεκτονική μορφή. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η σχέση ανάμεσα στην οριζόντια έκταση του κεφαλιού και στον κατακόρυφο προσανατολισμό του σώματος. Ενώ το κεφάλι σχηματίζει έναν πλατύ, γαλήνιο όγκο, ο κορμός εμφανίζεται ως συμπαγές σώμα που στενεύει ελαφρώς προς τα κάτω. Αυτή η αντίθετη κατεύθυνση δημιουργεί μια διακριτική ένταση μέσα στην κατά τα άλλα στατική σύνθεση. Τα χέρια δεν αποδίδονται ως ελεύθερα κινούμενα άκρα, αλλά μάλλον ως επίπεδα, στενά προσκολλημένα ανάγλυφα τμήματα. Έτσι διατηρείται η αίσθηση ενότητας του σώματος. Οι γεωμετρικές εγχάρακτες γραμμές δημιουργούν έντονη αντίθεση με τις απαλά στρογγυλεμένες επιφάνειες. Διαρθρώνουν τον γλυπτικό όγκο και του προσδίδουν επιπλέον οπτική διαφοροποίηση. Παρόμοιες αρχές ανατομικής απλοποίησης και σκόπιμης υπερβολής μεμονωμένων μερών του σώματος απαντούν στο ευρύτερο πλαίσιο της παραστατικής ξυλογλυπτικής του βόρειου Τόγκο. Οι γλυπτικές παραδόσεις των Moba, Lamba και γειτονικών κοινοτήτων προσφέρουν ένα σημαντικό σημείο σύγκρισης για την ιστορική της τέχνης ανάλυση. Ωστόσο, η παρούσα μορφή, με το πλατύ, φακοειδές κεφάλι και το συμπαγές σώμα της, διαφέρει σημαντικά από τα συχνά επιμήκη, κιονοειδή tchitcheri των Moba. Επομένως, μια άμεση υφολογική σύγκριση δεν θα ήταν δικαιολογημένη. Αντίθετα, το γλυπτό έχει μια ξεχωριστή μορφολογική εμφάνιση, η οποία θα πρέπει να εξεταστεί στο πλαίσιο της περιφερειακής ποικιλομορφίας της ξυλογλυπτικής του βόρειου Τόγκο.
Ιστορικοτεχνική αξιολόγηση
Η ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία αυτού του γλυπτού, που αποδίδεται στους Losso, έγκειται στη ριζική απλοποίηση της ανθρώπινης μορφής και στην εντυπωσιακή συγκέντρωσή του σε λίγα χαρακτηριστικά μορφολογικά στοιχεία. Το μεγάλο κεφάλι που προεξέχει οριζόντια προσδίδει στη μορφή μια μοναδική σιλουέτα, ενώ το συμπαγές σώμα και τα χέρια που κρατούνται κοντά του δημιουργούν μια ήρεμη, συγκροτημένη παρουσία. Τα λιγοστά σκαλισμένα χαρακτηριστικά του προσώπου και τα γεωμετρικά εγχάρακτα διακοσμητικά μοτίβα ενισχύουν την εντύπωση μιας σκόπιμα περιορισμένης αλλά εκφραστικής οπτικής γλώσσας. Η σκουρόχρωμη, μερικώς φθαρμένη ξύλινη επιφάνεια με την πατίνα της προσδίδει στο αντικείμενο πρόσθετο υλικό βάθος και αποκαλύπτει ίχνη από τη λάξευσή του και τις μεταγενέστερες αλλοιώσεις του. Στο πλαίσιο της τέχνης της σαβάνας της Δυτικής Αφρικής, η μορφή αποτελεί αξιοσημείωτο παράδειγμα των καλλιτεχνικών δυνατοτήτων της ανθρωπόμορφης αφαίρεσης. Η αισθητική της επίδραση δεν προκύπτει από την ανατομική ακρίβεια ή την αφθονία των διακοσμητικών στοιχείων, αλλά από τη συνειδητή εστίαση στις αναλογίες, τον όγκο και τη γλυπτική παρουσία. Η πολιτισμική απόδοση στους Losso φαίνεται εύλογη, δεδομένης της παραδοσιακής προέλευσής του από την περιοχή Niamtougou, αλλά θα πρέπει να θεωρείται προσωρινή, λαμβάνοντας υπόψη τις υφολογικές αλληλεπικαλύψεις με γειτονικές παραδόσεις. Η ακριβής χρονολόγηση και η αρχική τελετουργική λειτουργία παραμένουν ασαφείς χωρίς περαιτέρω τεκμηρίωση.
Βιβλιογραφία
Christopher D. Roy: Art and Life in Africa. University of Iowa, Iowa City, 1992.
Piet Meyer: Art and Religion of the Lobi. Museum Rietberg, Zurich, 1981. Συγκριτική βιβλιογραφία για τη θρησκευτική γλυπτική και τις πνευματικές αντιλήψεις στη σαβάνα της Δυτικής Αφρικής.
Οι αναφερόμενες δημοσιεύσεις χρησιμεύουν ως γενικό πλαίσιο ιστορίας της τέχνης και πολιτισμικής ιστορίας. Δεν αποτελούν άμεση τεκμηρίωση.
Αυτό δεν τεκμηριώνει την ταυτότητα του συγκεκριμένου γλυπτού ούτε επιτρέπει οριστικό προσδιορισμό της αρχικής λειτουργίας του.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Επιφυλάσσονται όλα τα δικαιώματα των αντίστοιχων δικαιούχων.
Αρ. ευρετηρίου MAZ32913
Πληροφοριοδότης: Ouro
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Losso
Χώρα προέλευσης
Τόγκο
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
18 cm
Βάρος
490 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
