Ένα ξύλινο γλυπτό - Losso - Τόγκο (χωρίς τιμή ασφαλείας)
00
ημέρες
21
ώρες
16
λεπτά
55
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 3
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 230 - € 270
 | 3 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145414 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ξύλινο γλυπτό ύψους 40 εκ. που απεικονίζει γυναικεία μορφή με γεωμετρικές εγχαράξεις και αποδίδεται στους Losso του Alou, στη βόρεια Τόγκο.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Ανθρωπόμορφο ξύλινο γλυπτό των Losso – Γυναικεία μορφή με γεωμετρικά μοτίβα στο σώμα
Προέλευση: χωριό Alou, Νομός Doufelgou, Περιφέρεια Kara, βόρειο Τόγκο
Πολιτισμική απόδοση: Losso (Naoudemba), αποδιδόμενο
Υλικό: Ξύλο, σκαλισμένο, με γκριζοκάστανη έως σκούρα καστανή πατίνα, εγχάρακτα διακοσμητικά μοτίβα και τοπικές επικαθίσεις στην επιφάνεια
Χρονολόγηση: Αβέβαιη
Περιγραφή
Αυτό το ανθρωπόμορφο ξύλινο γλυπτό από το χωριό Alou, στον Νομό Doufelgou του βόρειου Τόγκο, χαρακτηρίζεται από μια ισχυρή, αρχαϊκή μορφοπλαστική γλώσσα και έναν αξιοσημείωτο συνδυασμό γεωμετρικής αφαίρεσης και σωματικής εκφραστικότητας. Η όρθια μορφή έχει ένα δυσανάλογα μεγάλο κεφάλι, σχεδόν σφαιρικό ή κυβοειδές, του οποίου η πλατιά, ελαφρώς πεπλατυσμένη κορυφή περνά σε στρογγυλεμένες πλευρές. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου περιορίζονται σε ελάχιστες ενδείξεις και διακρίνονται μόνο εν μέρει από τη συγκεκριμένη οπτική γωνία. Ιδιαίτερα εντυπωσιακές είναι οι πολυάριθμες παράλληλες, διαγώνιες εγχάρακτες γραμμές που χωρίζουν το κεφάλι σε αρκετές διακοσμητικές ζώνες. Κάτω από το μεγάλο κεφάλι διαμορφώνεται ένας κοντός, ελάχιστα καθορισμένος λαιμός, ο οποίος καταλήγει απευθείας στον στιβαρό κορμό που γέρνει ελαφρώς προς τα εμπρός. Οι ώμοι είναι πλατιοί και στρογγυλεμένοι, ενώ τα χέρια κρέμονται κοντά στο σώμα. Το δεξί χέρι αποδίδεται ως επίπεδο, ελαφρώς πλατύτερο στοιχείο, με το κάτω άκρο του να διαμορφώνεται από μικρές εγκοπές. Στον κορμό διακρίνονται δύο ανάγλυφα σμιλεμένα στήθη, που υποδηλώνουν γυναικεία μορφή. Η κοιλιά είναι έντονα στρογγυλεμένη και, μαζί με τους ισχυρούς γοφούς, αποτελεί σημαντικό σημείο εστίασης. Αρκετές ομάδες διαγώνιων εγχάρακτων γραμμών καλύπτουν το στήθος, τα πλευρά και την κοιλιά. Αυτά τα προσεκτικά τοποθετημένα σημάδια θυμίζουν παραδοσιακά διακοσμητικά σημάδια στο σώμα ή ουλές. Τα πόδια έχουν έντονη πλαστικότητα και είναι ελαφρώς λυγισμένα. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά είναι τα ασυνήθιστα μεγάλα, ογκώδη πέλματα, που προσδίδουν στη μορφή αξιοσημείωτη σταθερότητα. Η επιφάνεια φέρει ανομοιόμορφη γκριζοκάστανη έως σκούρα καστανή πατίνα, με ανοιχτόχρωμα σημεία φθοράς, μικρές ρωγμές και τοπικές απώλειες υλικού. Οι ορατές αλλοιώσεις υποδηλώνουν ότι το αντικείμενο έχει μακρά ιστορία, δεν επιτρέπουν όμως την ασφαλή χρονολόγησή του.
Πολιτισμικό και γεωγραφικό πλαίσιο
Οι Losso, γνωστοί και ως Naoudemba, αποτελούν μία από τις εθνοτικές ομάδες του βόρειου Τόγκο. Οι ιστορικές περιοχές εγκατάστασής τους συγκεντρώνονται κυρίως στα τοπία του σημερινού Νομού Doufelgou και στην περιοχή γύρω από το Niamtougou, στην Περιφέρεια Kara. Το χωριό Alou βρίσκεται εντός αυτής της πολιτισμικής περιοχής, η οποία χαρακτηρίζεται από μακρά ιστορία τοπικών θρησκευτικών παραδόσεων και στενές σχέσεις μεταξύ γειτονικών κοινοτήτων. Σε αυτές περιλαμβάνονται οι Lamba, οι Kabiyè και άλλες εθνοτικές ομάδες του βόρειου Τόγκο. Οι παραδοσιακές θρησκευτικές πεποιθήσεις της περιοχής περιλαμβάνουν τις σχέσεις μεταξύ ζωντανών, προγόνων και διαφόρων πνευματικών δυνάμεων. Σε οικογενειακά και κοινοτικά πλαίσια, υλικά αντικείμενα μπορούν να λειτουργούν ως μεσολαβητές μεταξύ του ορατού και του αόρατου κόσμου. Ξύλινα ανθρωπόμορφα γλυπτά είναι γνωστά σε διάφορες παραδόσεις του βόρειου Τόγκο και μπορεί να συνδέονται με προστατευτικές πεποιθήσεις, σχέσεις με τους προγόνους ή συγκεκριμένες κοινωνικές και θρησκευτικές λειτουργίες. Ωστόσο, το συγκεκριμένο νόημα τέτοιων μορφών εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον αρχικό τρόπο κατασκευής τους, την τελετουργική τους ένταξη και τον τόπο όπου βρίσκονταν. Με βάση την καταγεγραμμένη προέλευσή του από το Alou και τη χαρακτηριστική, έντονα αφαιρετική απόδοση του σώματος, το παρόν γλυπτό μπορεί να αποδοθεί στο πολιτισμικό πλαίσιο των Losso. Δεν είναι δυνατός ο οριστικός προσδιορισμός της αρχικής λειτουργίας του ή η σύνδεσή του με συγκεκριμένο τοπικό εργαστήριο χωρίς πρόσθετη εθνογραφική τεκμηρίωση.
Εικονογραφία και συμβολισμός
Ο εικονογραφικός σχεδιασμός της μορφής καθορίζεται από τρία βασικά στοιχεία: το δυσανάλογα μεγάλο κεφάλι, το έντονα γυναικείο σώμα και τα πολυάριθμα γεωμετρικά εγχάρακτα διακοσμητικά μοτίβα. Η έντονη έμφαση στο κεφάλι θα μπορούσε να υποδηλώνει την ιδιαίτερη σημασία του ως φορέα ταυτότητας, προσωπικότητας ή πνευματικής παρουσίας. Η σχεδόν πλήρης απουσία εξατομικευμένων χαρακτηριστικών του προσώπου προσδίδει στη μορφή υπερπροσωπική όψη. Μοιάζει λιγότερο με πορτρέτο μιας συγκεκριμένης γυναίκας και περισσότερο με αναπαράσταση ενός εξιδανικευμένου ανθρώπου ή, ενδεχομένως, μιας πνευματικής μορφής. Τα σμιλεμένα στήθη και η στρογγυλεμένη κοιλιά θα μπορούσαν να εκφράζουν αντιλήψεις περί θηλυκότητας, μητρότητας και γονιμότητας. Η ερμηνεία αυτή φαίνεται εύλογη με βάση τα μορφολογικά χαρακτηριστικά, αλλά δεν μπορεί να θεωρηθεί αρχική χωρίς εθνογραφικά τεκμήρια. Το νόημα επιβεβαιώνεται. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτες είναι οι διαγώνια τοποθετημένες εγχάρακτες γραμμές στο κεφάλι και στο σώμα. Η τακτική χάραξή τους θυμίζει παραδοσιακές ουλές, οι οποίες σε διάφορες κοινωνίες της Δυτικής Αφρικής μπορούν να αποτελούν ένδειξη κοινωνικής ένταξης, σωματικής ομορφιάς ή προσωπικής ταυτότητας. Τα μοτίβα ενδέχεται επίσης να είχαν συμβολική ή προστατευτική λειτουργία. Τα ασυνήθιστα μεγάλα πέλματα προσδίδουν στη μορφή ισχυρή σύνδεση με το έδαφος. Θα μπορούσαν να ερμηνευτούν ως γλυπτική έκφραση σταθερότητας και ακλόνητου χαρακτήρα, αν και δεν μπορεί να συναχθεί από αυτά κάποιος οριστικός θρησκευτικός συμβολισμός.
Πιθανή τελετουργική λειτουργία
Ανθρωπόμορφες ξύλινες μορφές από το βόρειο Τόγκο ενδέχεται να χρησιμοποιούνταν σε ποικίλα θρησκευτικά και κοινωνικά πλαίσια. Σε διάφορες κοινότητες της περιοχής, η λατρεία των προγόνων, οι προστατευτικές τελετουργίες και η σχέση με τις τοπικές πνευματικές δυνάμεις έχουν σημαντικό ρόλο. Λόγω των έντονων γυναικείων χαρακτηριστικών της και της μνημειακής απόδοσης του σώματος, η παρούσα μορφή μπορεί αρχικά να χρησίμευε ως προστατευτική μορφή, αναπαράσταση προγόνου ή εικαστική έκφραση της γυναικείας ζωτικότητας. Φαίνεται επίσης εύλογη η σύνδεσή της με αντιλήψεις περί γονιμότητας και οικογενειακής συνέχειας. Τα επιμελώς εκτελεσμένα σημάδια στο σώμα ενδέχεται να είχαν ιδιαίτερη σημασία σε ένα τέτοιο πλαίσιο. Ωστόσο, δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία για την αρχική θέση του αντικειμένου, πιθανές θυσιαστικές πράξεις ή τελετουργική ενεργοποίησή του. Η ορατή πατίνα και οι τοπικές αλλοιώσεις της επιφάνειας μπορεί να συνάδουν με παρατεταμένη χρήση, δεν αποτελούν όμως αδιάσειστη απόδειξη λατρευτικής χρήσης. Επομένως, πρέπει να παραμείνει ανοιχτό το ενδεχόμενο συγκεκριμένης απόδοσής του σε τελετουργία γονιμότητας, προγόνων ή προστασίας.
Ιστορικοτεχνική ανάλυση
Από ιστορικοτεχνική άποψη, το γλυπτό παρουσιάζει αξιοσημείωτη αυτονομία στο πλαίσιο της παραστατικής ξυλογλυπτικής του βόρειου Τόγκο. Ο σχεδιασμός του βασίζεται σε μια συνεπή απλοποίηση της ανθρώπινης ανατομίας, με επιλεκτική και σκόπιμη έμφαση σε επιμέρους μέρη του σώματος. Το μεγάλο, σχεδόν γεωμετρικά σχεδιασμένο κεφάλι αποτελεί το ανώτερο σημείο εστίασης της σύνθεσης. Ο στιβαρός κορμός, με τα χέρια κοντά στο σώμα, προσδίδει μια συμπαγή, κλειστή όψη, ενώ τα ελαφρώς λοξά πόδια εισάγουν μια διακριτική κίνηση στην κατά τα άλλα αυστηρά κατακόρυφη στάση. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η σχέση ανάμεσα στον ογκώδη κορμό και τα κυβοειδή πέλματα. Αυτά τα γνωρίσματα προσδίδουν στη μορφή αρχιτεκτονικό χαρακτήρα, που απορρέει από την έντονη σταθερότητά της και την καθαρή διάρθρωση του όγκου της. Οι γεωμετρικές εγχάρακτες γραμμές δημιουργούν εντυπωσιακή αντίθεση με τις απαλές, στρογγυλεμένες φόρμες του σώματος. Διαρθρώνουν την επιφάνεια και δημιουργούν έναν ρυθμικό καταμερισμό που τονίζει περαιτέρω τη γλυπτική σύνθεση. Παρόμοιες αρχές ανατομικής απλοποίησης και σκόπιμης υπερβολής επιμέρους χαρακτηριστικών του σώματος απαντούν στο ευρύτερο πλαίσιο της τέχνης της σαβάνας της Δυτικής Αφρικής. Παρ’ όλα αυτά, η παρούσα μορφή, με το συμπαγές σώμα, το ασυνήθιστα μεγάλο κεφάλι και τα ογκώδη πέλματα, διαφέρει από τα συχνά επιμήκη, κιονόμορφα γλυπτά των γειτονικών παραδόσεων των Moba. Επομένως, δεν δικαιολογείται άμεση υφολογική σύγκριση. Αντίθετα, το γλυπτό διαθέτει τη δική του διακριτή μορφοπλαστική γλώσσα, το αποτέλεσμα της οποίας προκύπτει κυρίως από την αλληλεπίδραση όγκου, αναλογιών και διακοσμητικής επεξεργασίας της επιφάνειας.
Ιστορικοτεχνική εκτίμηση
Η εξαιρετική καλλιτεχνική ποιότητα αυτού του ξύλινου γλυπτού, που αποδίδεται στους Losso, έγκειται στον εντυπωσιακό συνδυασμό μορφολογικής απλοποίησης, σωματικής παρουσίας και διαφοροποιημένης επεξεργασίας της επιφάνειας. Το δυσανάλογα μεγάλο κεφάλι, το στιβαρό γυναικείο σώμα και τα μνημειακά πέλματα προσδίδουν στη μορφή ασυνήθιστη γλυπτική εκφραστικότητα. Τα προσεκτικά σκαλισμένα γεωμετρικά μοτίβα συμπληρώνουν τον τρισδιάστατο σχεδιασμό με ένα διακοσμητικό επίπεδο, που ενδεχομένως παραπέμπει σε παραδοσιακά σημάδια στο σώμα και σε αντιλήψεις περί κοινωνικής ταυτότητας. Η ανομοιόμορφη, κατά τόπους έντονα φθαρμένη πατίνα υπογραμμίζει τον υλικό χαρακτήρα του ξύλου και αποκαλύπτει ίχνη της κατεργασίας του και μεταγενέστερων αλλοιώσεων. Στο πλαίσιο της παραστατικής γλυπτικής του βόρειου Τόγκο, το αντικείμενο αποτελεί αξιοσημείωτο παράδειγμα μιας καλλιτεχνικής προσέγγισης όπου η ανθρώπινη μορφή δεν αποδίδεται νατουραλιστικά, αλλά επικεντρώνεται σε ουσιώδη τρισδιάστατα και, ενδεχομένως, συμβολικά χαρακτηριστικά. Η τεκμηριωμένη προέλευσή του από το χωριό Alou, στον Νομό Doufelgou, προσφέρει ένα σημαντικό γεωγραφικό σημείο αναφοράς. Η ακριβής χρονολόγηση και η αρχική τελετουργική λειτουργία του παραμένουν αδιευκρίνιστες, ελλείψει περαιτέρω τεκμηρίωσης.
Βιβλιογραφία
Christopher D. Roy: Art and Life in Africa. University of Iowa, Iowa City, 1992.
Piet Meyer: Art and Religion of the Lobi. Museum Rietberg, Zurich, 1981. Συγκριτική βιβλιογραφία σχετικά με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και την παραστατική ξυλογλυπτική της σαβάνας της Δυτικής Αφρικής.
Οι αναφερόμενες εκδόσεις παρέχουν ένα γενικό ιστορικοτεχνικό και πολιτισμικό πλαίσιο. Δεν αποτελούν άμεση τεκμηρίωση του συγκεκριμένου γλυπτού ούτε οριστικό προσδιορισμό της αρχικής του λειτουργίας.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες από τις πληροφορίες και τις φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Επιφυλάσσονται όλα τα δικαιώματα των αντίστοιχων δικαιούχων.
Αρ. ευρετηρίου MAZ33133
Πληροφοριοδότης: Ouro
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΑνθρωπόμορφο ξύλινο γλυπτό των Losso – Γυναικεία μορφή με γεωμετρικά μοτίβα στο σώμα
Προέλευση: χωριό Alou, Νομός Doufelgou, Περιφέρεια Kara, βόρειο Τόγκο
Πολιτισμική απόδοση: Losso (Naoudemba), αποδιδόμενο
Υλικό: Ξύλο, σκαλισμένο, με γκριζοκάστανη έως σκούρα καστανή πατίνα, εγχάρακτα διακοσμητικά μοτίβα και τοπικές επικαθίσεις στην επιφάνεια
Χρονολόγηση: Αβέβαιη
Περιγραφή
Αυτό το ανθρωπόμορφο ξύλινο γλυπτό από το χωριό Alou, στον Νομό Doufelgou του βόρειου Τόγκο, χαρακτηρίζεται από μια ισχυρή, αρχαϊκή μορφοπλαστική γλώσσα και έναν αξιοσημείωτο συνδυασμό γεωμετρικής αφαίρεσης και σωματικής εκφραστικότητας. Η όρθια μορφή έχει ένα δυσανάλογα μεγάλο κεφάλι, σχεδόν σφαιρικό ή κυβοειδές, του οποίου η πλατιά, ελαφρώς πεπλατυσμένη κορυφή περνά σε στρογγυλεμένες πλευρές. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου περιορίζονται σε ελάχιστες ενδείξεις και διακρίνονται μόνο εν μέρει από τη συγκεκριμένη οπτική γωνία. Ιδιαίτερα εντυπωσιακές είναι οι πολυάριθμες παράλληλες, διαγώνιες εγχάρακτες γραμμές που χωρίζουν το κεφάλι σε αρκετές διακοσμητικές ζώνες. Κάτω από το μεγάλο κεφάλι διαμορφώνεται ένας κοντός, ελάχιστα καθορισμένος λαιμός, ο οποίος καταλήγει απευθείας στον στιβαρό κορμό που γέρνει ελαφρώς προς τα εμπρός. Οι ώμοι είναι πλατιοί και στρογγυλεμένοι, ενώ τα χέρια κρέμονται κοντά στο σώμα. Το δεξί χέρι αποδίδεται ως επίπεδο, ελαφρώς πλατύτερο στοιχείο, με το κάτω άκρο του να διαμορφώνεται από μικρές εγκοπές. Στον κορμό διακρίνονται δύο ανάγλυφα σμιλεμένα στήθη, που υποδηλώνουν γυναικεία μορφή. Η κοιλιά είναι έντονα στρογγυλεμένη και, μαζί με τους ισχυρούς γοφούς, αποτελεί σημαντικό σημείο εστίασης. Αρκετές ομάδες διαγώνιων εγχάρακτων γραμμών καλύπτουν το στήθος, τα πλευρά και την κοιλιά. Αυτά τα προσεκτικά τοποθετημένα σημάδια θυμίζουν παραδοσιακά διακοσμητικά σημάδια στο σώμα ή ουλές. Τα πόδια έχουν έντονη πλαστικότητα και είναι ελαφρώς λυγισμένα. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά είναι τα ασυνήθιστα μεγάλα, ογκώδη πέλματα, που προσδίδουν στη μορφή αξιοσημείωτη σταθερότητα. Η επιφάνεια φέρει ανομοιόμορφη γκριζοκάστανη έως σκούρα καστανή πατίνα, με ανοιχτόχρωμα σημεία φθοράς, μικρές ρωγμές και τοπικές απώλειες υλικού. Οι ορατές αλλοιώσεις υποδηλώνουν ότι το αντικείμενο έχει μακρά ιστορία, δεν επιτρέπουν όμως την ασφαλή χρονολόγησή του.
Πολιτισμικό και γεωγραφικό πλαίσιο
Οι Losso, γνωστοί και ως Naoudemba, αποτελούν μία από τις εθνοτικές ομάδες του βόρειου Τόγκο. Οι ιστορικές περιοχές εγκατάστασής τους συγκεντρώνονται κυρίως στα τοπία του σημερινού Νομού Doufelgou και στην περιοχή γύρω από το Niamtougou, στην Περιφέρεια Kara. Το χωριό Alou βρίσκεται εντός αυτής της πολιτισμικής περιοχής, η οποία χαρακτηρίζεται από μακρά ιστορία τοπικών θρησκευτικών παραδόσεων και στενές σχέσεις μεταξύ γειτονικών κοινοτήτων. Σε αυτές περιλαμβάνονται οι Lamba, οι Kabiyè και άλλες εθνοτικές ομάδες του βόρειου Τόγκο. Οι παραδοσιακές θρησκευτικές πεποιθήσεις της περιοχής περιλαμβάνουν τις σχέσεις μεταξύ ζωντανών, προγόνων και διαφόρων πνευματικών δυνάμεων. Σε οικογενειακά και κοινοτικά πλαίσια, υλικά αντικείμενα μπορούν να λειτουργούν ως μεσολαβητές μεταξύ του ορατού και του αόρατου κόσμου. Ξύλινα ανθρωπόμορφα γλυπτά είναι γνωστά σε διάφορες παραδόσεις του βόρειου Τόγκο και μπορεί να συνδέονται με προστατευτικές πεποιθήσεις, σχέσεις με τους προγόνους ή συγκεκριμένες κοινωνικές και θρησκευτικές λειτουργίες. Ωστόσο, το συγκεκριμένο νόημα τέτοιων μορφών εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον αρχικό τρόπο κατασκευής τους, την τελετουργική τους ένταξη και τον τόπο όπου βρίσκονταν. Με βάση την καταγεγραμμένη προέλευσή του από το Alou και τη χαρακτηριστική, έντονα αφαιρετική απόδοση του σώματος, το παρόν γλυπτό μπορεί να αποδοθεί στο πολιτισμικό πλαίσιο των Losso. Δεν είναι δυνατός ο οριστικός προσδιορισμός της αρχικής λειτουργίας του ή η σύνδεσή του με συγκεκριμένο τοπικό εργαστήριο χωρίς πρόσθετη εθνογραφική τεκμηρίωση.
Εικονογραφία και συμβολισμός
Ο εικονογραφικός σχεδιασμός της μορφής καθορίζεται από τρία βασικά στοιχεία: το δυσανάλογα μεγάλο κεφάλι, το έντονα γυναικείο σώμα και τα πολυάριθμα γεωμετρικά εγχάρακτα διακοσμητικά μοτίβα. Η έντονη έμφαση στο κεφάλι θα μπορούσε να υποδηλώνει την ιδιαίτερη σημασία του ως φορέα ταυτότητας, προσωπικότητας ή πνευματικής παρουσίας. Η σχεδόν πλήρης απουσία εξατομικευμένων χαρακτηριστικών του προσώπου προσδίδει στη μορφή υπερπροσωπική όψη. Μοιάζει λιγότερο με πορτρέτο μιας συγκεκριμένης γυναίκας και περισσότερο με αναπαράσταση ενός εξιδανικευμένου ανθρώπου ή, ενδεχομένως, μιας πνευματικής μορφής. Τα σμιλεμένα στήθη και η στρογγυλεμένη κοιλιά θα μπορούσαν να εκφράζουν αντιλήψεις περί θηλυκότητας, μητρότητας και γονιμότητας. Η ερμηνεία αυτή φαίνεται εύλογη με βάση τα μορφολογικά χαρακτηριστικά, αλλά δεν μπορεί να θεωρηθεί αρχική χωρίς εθνογραφικά τεκμήρια. Το νόημα επιβεβαιώνεται. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτες είναι οι διαγώνια τοποθετημένες εγχάρακτες γραμμές στο κεφάλι και στο σώμα. Η τακτική χάραξή τους θυμίζει παραδοσιακές ουλές, οι οποίες σε διάφορες κοινωνίες της Δυτικής Αφρικής μπορούν να αποτελούν ένδειξη κοινωνικής ένταξης, σωματικής ομορφιάς ή προσωπικής ταυτότητας. Τα μοτίβα ενδέχεται επίσης να είχαν συμβολική ή προστατευτική λειτουργία. Τα ασυνήθιστα μεγάλα πέλματα προσδίδουν στη μορφή ισχυρή σύνδεση με το έδαφος. Θα μπορούσαν να ερμηνευτούν ως γλυπτική έκφραση σταθερότητας και ακλόνητου χαρακτήρα, αν και δεν μπορεί να συναχθεί από αυτά κάποιος οριστικός θρησκευτικός συμβολισμός.
Πιθανή τελετουργική λειτουργία
Ανθρωπόμορφες ξύλινες μορφές από το βόρειο Τόγκο ενδέχεται να χρησιμοποιούνταν σε ποικίλα θρησκευτικά και κοινωνικά πλαίσια. Σε διάφορες κοινότητες της περιοχής, η λατρεία των προγόνων, οι προστατευτικές τελετουργίες και η σχέση με τις τοπικές πνευματικές δυνάμεις έχουν σημαντικό ρόλο. Λόγω των έντονων γυναικείων χαρακτηριστικών της και της μνημειακής απόδοσης του σώματος, η παρούσα μορφή μπορεί αρχικά να χρησίμευε ως προστατευτική μορφή, αναπαράσταση προγόνου ή εικαστική έκφραση της γυναικείας ζωτικότητας. Φαίνεται επίσης εύλογη η σύνδεσή της με αντιλήψεις περί γονιμότητας και οικογενειακής συνέχειας. Τα επιμελώς εκτελεσμένα σημάδια στο σώμα ενδέχεται να είχαν ιδιαίτερη σημασία σε ένα τέτοιο πλαίσιο. Ωστόσο, δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία για την αρχική θέση του αντικειμένου, πιθανές θυσιαστικές πράξεις ή τελετουργική ενεργοποίησή του. Η ορατή πατίνα και οι τοπικές αλλοιώσεις της επιφάνειας μπορεί να συνάδουν με παρατεταμένη χρήση, δεν αποτελούν όμως αδιάσειστη απόδειξη λατρευτικής χρήσης. Επομένως, πρέπει να παραμείνει ανοιχτό το ενδεχόμενο συγκεκριμένης απόδοσής του σε τελετουργία γονιμότητας, προγόνων ή προστασίας.
Ιστορικοτεχνική ανάλυση
Από ιστορικοτεχνική άποψη, το γλυπτό παρουσιάζει αξιοσημείωτη αυτονομία στο πλαίσιο της παραστατικής ξυλογλυπτικής του βόρειου Τόγκο. Ο σχεδιασμός του βασίζεται σε μια συνεπή απλοποίηση της ανθρώπινης ανατομίας, με επιλεκτική και σκόπιμη έμφαση σε επιμέρους μέρη του σώματος. Το μεγάλο, σχεδόν γεωμετρικά σχεδιασμένο κεφάλι αποτελεί το ανώτερο σημείο εστίασης της σύνθεσης. Ο στιβαρός κορμός, με τα χέρια κοντά στο σώμα, προσδίδει μια συμπαγή, κλειστή όψη, ενώ τα ελαφρώς λοξά πόδια εισάγουν μια διακριτική κίνηση στην κατά τα άλλα αυστηρά κατακόρυφη στάση. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η σχέση ανάμεσα στον ογκώδη κορμό και τα κυβοειδή πέλματα. Αυτά τα γνωρίσματα προσδίδουν στη μορφή αρχιτεκτονικό χαρακτήρα, που απορρέει από την έντονη σταθερότητά της και την καθαρή διάρθρωση του όγκου της. Οι γεωμετρικές εγχάρακτες γραμμές δημιουργούν εντυπωσιακή αντίθεση με τις απαλές, στρογγυλεμένες φόρμες του σώματος. Διαρθρώνουν την επιφάνεια και δημιουργούν έναν ρυθμικό καταμερισμό που τονίζει περαιτέρω τη γλυπτική σύνθεση. Παρόμοιες αρχές ανατομικής απλοποίησης και σκόπιμης υπερβολής επιμέρους χαρακτηριστικών του σώματος απαντούν στο ευρύτερο πλαίσιο της τέχνης της σαβάνας της Δυτικής Αφρικής. Παρ’ όλα αυτά, η παρούσα μορφή, με το συμπαγές σώμα, το ασυνήθιστα μεγάλο κεφάλι και τα ογκώδη πέλματα, διαφέρει από τα συχνά επιμήκη, κιονόμορφα γλυπτά των γειτονικών παραδόσεων των Moba. Επομένως, δεν δικαιολογείται άμεση υφολογική σύγκριση. Αντίθετα, το γλυπτό διαθέτει τη δική του διακριτή μορφοπλαστική γλώσσα, το αποτέλεσμα της οποίας προκύπτει κυρίως από την αλληλεπίδραση όγκου, αναλογιών και διακοσμητικής επεξεργασίας της επιφάνειας.
Ιστορικοτεχνική εκτίμηση
Η εξαιρετική καλλιτεχνική ποιότητα αυτού του ξύλινου γλυπτού, που αποδίδεται στους Losso, έγκειται στον εντυπωσιακό συνδυασμό μορφολογικής απλοποίησης, σωματικής παρουσίας και διαφοροποιημένης επεξεργασίας της επιφάνειας. Το δυσανάλογα μεγάλο κεφάλι, το στιβαρό γυναικείο σώμα και τα μνημειακά πέλματα προσδίδουν στη μορφή ασυνήθιστη γλυπτική εκφραστικότητα. Τα προσεκτικά σκαλισμένα γεωμετρικά μοτίβα συμπληρώνουν τον τρισδιάστατο σχεδιασμό με ένα διακοσμητικό επίπεδο, που ενδεχομένως παραπέμπει σε παραδοσιακά σημάδια στο σώμα και σε αντιλήψεις περί κοινωνικής ταυτότητας. Η ανομοιόμορφη, κατά τόπους έντονα φθαρμένη πατίνα υπογραμμίζει τον υλικό χαρακτήρα του ξύλου και αποκαλύπτει ίχνη της κατεργασίας του και μεταγενέστερων αλλοιώσεων. Στο πλαίσιο της παραστατικής γλυπτικής του βόρειου Τόγκο, το αντικείμενο αποτελεί αξιοσημείωτο παράδειγμα μιας καλλιτεχνικής προσέγγισης όπου η ανθρώπινη μορφή δεν αποδίδεται νατουραλιστικά, αλλά επικεντρώνεται σε ουσιώδη τρισδιάστατα και, ενδεχομένως, συμβολικά χαρακτηριστικά. Η τεκμηριωμένη προέλευσή του από το χωριό Alou, στον Νομό Doufelgou, προσφέρει ένα σημαντικό γεωγραφικό σημείο αναφοράς. Η ακριβής χρονολόγηση και η αρχική τελετουργική λειτουργία του παραμένουν αδιευκρίνιστες, ελλείψει περαιτέρω τεκμηρίωσης.
Βιβλιογραφία
Christopher D. Roy: Art and Life in Africa. University of Iowa, Iowa City, 1992.
Piet Meyer: Art and Religion of the Lobi. Museum Rietberg, Zurich, 1981. Συγκριτική βιβλιογραφία σχετικά με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και την παραστατική ξυλογλυπτική της σαβάνας της Δυτικής Αφρικής.
Οι αναφερόμενες εκδόσεις παρέχουν ένα γενικό ιστορικοτεχνικό και πολιτισμικό πλαίσιο. Δεν αποτελούν άμεση τεκμηρίωση του συγκεκριμένου γλυπτού ούτε οριστικό προσδιορισμό της αρχικής του λειτουργίας.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες από τις πληροφορίες και τις φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Επιφυλάσσονται όλα τα δικαιώματα των αντίστοιχων δικαιούχων.
Αρ. ευρετηρίου MAZ33133
Πληροφοριοδότης: Ouro
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Losso
Χώρα προέλευσης
Τόγκο
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
40 cm
Βάρος
1.2 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
