Ένα ξύλινο γλυπτό - Losso - Τόγκο (χωρίς τιμή ασφαλείας)
00
ημέρες
21
ώρες
15
λεπτά
03
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 13
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 230 - € 270
 | 13 € | |
|---|---|---|
 | 10 € | |
| 7 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145414 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Το αυθεντικό ξύλινο γλυπτό των Losso, με τίτλο «A wooden sculpture», είναι μια ανθρωπόμορφη ανδρική μορφή ύψους 27 εκ. από το Τόγκο.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Ανθρωπόμορφο γλυπτό των Λόσο – Βόρεια Περιφέρεια, Τόγκο
Πολιτισμός: Λόσο (Ναουντμπά), βόρειο Τόγκο
Προέλευση: Βόρεια Περιφέρεια, Τόγκο
Υλικό: Ξύλο, σκούρα πατίνα με μερικές επικαθίσεις, ανοιχτόχρωμα ένθετα γύρω από τα μάτια
Τύπος αντικειμένου: Ανθρωπόμορφη όρθια ανδρική μορφή, πιθανώς με λειτουργία σχετική με τη λατρεία των προγόνων ή την προστασία
Περιγραφή
Αυτό το ανθρωπόμορφο ξύλινο γλυπτό, το οποίο εντάσσεται στο πολιτισμικό πλαίσιο των Λόσο της βόρειας περιοχής του Τόγκο, χαρακτηρίζεται από έναν αξιοσημείωτο συνδυασμό γλυπτικής ενότητας, αρχαϊκών μορφών και διακριτικής εκφραστικής έντασης. Η ανδρική μορφή υψώνεται πάνω σε σχεδόν κυκλική, επίπεδη βάση, ο συμπαγής σχεδιασμός της οποίας τονίζει την κατακόρυφη διάταξη του σώματος. Το κοντόχοντρο, δυναμικά σμιλεμένο σώμα έχει σχετικά κοντό κορμό, φαρδείς ώμους και δύο χέρια που κρέμονται στα πλάγια, με τη ελαφρώς λοξή στάση τους να αποπνέει μια ιδιαίτερη αίσθηση γαλήνης. Τα πόδια είναι σαφώς διαχωρισμένα, στιβαρά διαμορφωμένα και με έντονη έμφαση στα γόνατα. Οι συμπαγείς αναλογίες χαρίζουν στη μορφή σταθερή, σχεδόν μνημειακή στάση. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το δυσανάλογα μεγάλο, σχεδόν σφαιρικό κεφάλι, ο όγκος του οποίου κυριαρχεί σε ολόκληρη τη σύνθεση. Το πρόσωπο χαρακτηρίζεται από μακριά, στενή μύτη, μικρό, σμιλεμένο στόμα και εξαιρετικά μεγάλα αυτιά που προεξέχουν προς τα πλάγια. Τα μάτια έχουν ανοιχτόχρωμα, αμυγδαλωτά ένθετα, τα οποία ξεχωρίζουν έντονα πάνω στη σκούρα καφέ επιφάνεια και προσδίδουν στο πρόσωπο μια άγρυπνη, συγκεντρωμένη έκφραση. Το ελαφρώς ανοιχτό στόμα δημιουργεί την εντύπωση συγκρατημένης εσωτερικής ζωντάνιας. Η επιφάνεια παρουσιάζει ανομοιόμορφη, γήινη πατίνα, με γκριζοκάστανα, ώχρα και πιο σκούρα σημεία. Λεπτές ρωγμές, σημάδια τριβής και ίχνη εργαλείων σε ορισμένα σημεία προσδίδουν στο αντικείμενο έντονη υλική παρουσία. Δεν μπορεί να προσδιοριστεί μόνο από τη φωτογραφία αν οι αλλοιώσεις της επιφάνειας οφείλονται σε παρατεταμένη τελετουργική χρήση, σε φυσικές διεργασίες γήρανσης ή σε μεταγενέστερες επιδράσεις.
Αυτές οι αλλοιώσεις της επιφάνειας οφείλονται σε παρατεταμένη τελετουργική χρήση, σε φυσικές διεργασίες γήρανσης ή σε μεταγενέστερες επιδράσεις. Ιστορικοτεχνική ανάλυση
Οι Λόσο, που αυτοαποκαλούνται Ναουντμπά, ανήκουν στις εθνοτικές ομάδες της βόρειας περιοχής του Τόγκο, ιδιαίτερα στην περιοχή γύρω από το Νιαμτουγκού και την περιοχή Ντουφελγκού. Οι πολιτισμικές παραδόσεις τους συνδέονται ιστορικά με εκείνες γειτονικών κοινοτήτων, μεταξύ των οποίων οι Καμπιέ, οι Λάμπα και άλλες ομάδες στις ορεινές και σαβανικές περιοχές του βόρειου Τόγκο. Στην ευρύτερη αυτή γεωγραφική περιοχή αναπτύχθηκε μια πολυποίκιλη παράδοση ανθρωπόμορφων ξύλινων γλυπτών, από μικρές προσωπικές προστατευτικές μορφές έως μεγαλύτερες αναπαραστάσεις με ιδιαίτερη σημασία για την κοινότητα. Το συγκεκριμένο γλυπτό, με τις συμπαγείς αναλογίες, το τονισμένο σχήμα της κεφαλής και την απλοποιημένη απόδοση του σώματος, μπορεί να ενταχθεί μορφολογικά σε αυτό το περιφερειακό πλαίσιο. Ωστόσο, χωρίς πρόσθετες πληροφορίες για την προέλευσή του, δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστούν με ακρίβεια η αρχική του λειτουργία ή κάποιο συγκεκριμένο τοπικό εργαστήριο. Χαρακτηριστικό του γλυπτού είναι η σκόπιμη απομάκρυνση από τις νατουραλιστικές αναλογίες του σώματος, προς όφελος μιας ιεραρχικά οργανωμένης μορφολογικής γλώσσας. Στο κεφάλι, ως φορέα της αντίληψης, της ταυτότητας και της πνευματικής παρουσίας, αποδίδεται πρωταρχική σημασία, ενώ ο κορμός και τα άκρα περιορίζονται σε λίγα βασικά γλυπτικά στοιχεία. Αυτή η καλλιτεχνική έμφαση δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ένδειξη έλλειψης ανατομικής γνώσης, αλλά μπορεί να γίνει κατανοητή ως αυτοτελής αισθητική αρχή, στο πλαίσιο της οποίας η σωματική μορφή και η δυνητική πνευματική σημασία είναι στενά συνδεδεμένες. Ιδίως τα έντονα μάτια, τα προεξέχοντα αυτιά και η κλειστή σιλουέτα δημιουργούν μια ισχυρή σύνδεση ανάμεσα στο απεικονιζόμενο ον και τον θεατή του.
Συμβολισμός και τελετουργική λειτουργία
Στη θρησκευτική και κοινωνική ζωή διαφόρων κοινοτήτων της βόρειας περιοχής του Τόγκο, οι προγονικές πεποιθήσεις, οι τοπικές προστατευτικές δυνάμεις και η σχέση ανάμεσα στους ζωντανούς και τις αόρατες δυνάμεις έχουν σημαντική θέση. Οι εικονιστικές αναπαραστάσεις μπορούν να λειτουργούν ως υλικά σημεία αναφοράς στο πλαίσιο τέτοιων συστημάτων πεποιθήσεων, για ανάμνηση, προστασία, θυσιαστικές τελετές ή μεσολάβηση ανάμεσα σε διαφορετικά πεδία ύπαρξης. Μια τέτοια ένταξη είναι εύλογο να εξεταστεί για το εν λόγω γλυπτό των Λόσο, αλλά η συγκεκριμένη χρήση του δεν είναι τεκμηριωμένη. Τα ανδρικά γεννητικά χαρακτηριστικά υποδηλώνουν σκόπιμη έμφυλη απόδοση, δεν επιτρέπουν όμως την οριστική ταύτισή του ως μορφής προγόνου, συμβόλου γονιμότητας ή απεικόνισης συγκεκριμένης πνευματικής προσωπικότητας. Τα δυνατά πόδια και η κλειστή στάση θα μπορούσαν να συσχετιστούν συμβολικά με τη σταθερότητα, τις ρίζες και τη σωματική δύναμη. Παρομοίως, η ιδιαίτερη έμφαση στο κεφάλι ως εικονιστικό στοιχείο μπορεί να ερμηνευθεί ως έκφραση πνευματικής εγρήγορσης· ωστόσο, τέτοιες ερμηνείες αποτελούν ιστορικοτεχνικές προσεγγίσεις και δεν θα πρέπει να εξισώνονται με μια οριστική τοπική εικονογραφία. Αξίζει επίσης να δοθεί προσοχή στην εντυπωσιακά φωτεινή απόδοση των ματιών. Προσδίδει στη μορφή εξαιρετική οπτική παρουσία και θα μπορούσε να παραπέμπει στη σημασία της όρασης και της αντίληψης μέσα σε μια πνευματική κοσμοαντίληψη. Το αν αυτό το αποτέλεσμα συνδεόταν αρχικά με συγκεκριμένο τελετουργικό νόημα παραμένει ανοιχτό ερώτημα.
Ιστορικοτεχνική αποτίμηση
Η ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία αυτού του γλυπτού των Λόσο έγκειται στη δυναμική ισορροπία ανάμεσα στη σωματική στιβαρότητα και τη μορφολογική απλοποίηση. Το μεγάλο, στρογγυλεμένο κεφάλι, τα έντονα χαρακτηριστικά του προσώπου και τα δυναμικά αρθρωμένα πόδια προσδίδουν στη μορφή ξεχωριστή ατομικότητα. Η γλυπτική του εντύπωση προκύπτει λιγότερο από διακοσμητικές λεπτομέρειες και περισσότερο από τις ακριβείς αναλογίες των συμπαγών όγκων και τη ρυθμική ακολουθία κεφαλής, ώμων, κορμού και ποδιών. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει η ελαφρά πλάγια κλίση του κεφαλιού, η οποία προσδίδει μια ζωντανή, σχεδόν διαλογική διάσταση στην κατά τα άλλα αυστηρά μετωπική σύνθεση. Η γήινη υφή της επιφάνειας ενισχύει την εντύπωση μιας υλικής ιστορίας που έχει διαμορφωθεί σε βάθος χρόνου, αν και δεν μπορεί να εξαχθεί από αυτήν οριστική χρονολόγηση. Στο πλαίσιο της εικονιστικής τέχνης της βόρειας περιοχής του Τόγκο, το έργο τεκμηριώνει μια ιδιαίτερη γλυπτική έκφραση, στην οποία η απλοποίηση, η σωματική πυκνότητα και η ψυχολογική παρουσία συνενώνονται σε ένα εντυπωσιακό σύνολο. Έτσι, η μορφή έχει αξιοσημείωτη ιστορικοτεχνική σημασία, τόσο ως πιθανή μαρτυρία τοπικών θρησκευτικών εικαστικών παραδόσεων όσο και ως αυτόνομη γλυπτική δημιουργία.
Βιβλιογραφία
Roy, Christopher D. / Wheelock, Thomas G.: Land of the Flying Masks: Art and Culture in Burkina Faso. Μόναχο: Prestel, 2007. (Συγκριτική μελέτη των καλλιτεχνικών παραδόσεων της σαβάνας της Δυτικής Αφρικής.)
Kerchache, Jacques / Paudrat, Jean-Louis / Stéphan, Lucien: L'art africain. Παρίσι: Citadelles & Mazenod, 1988. (Επισκόπηση των παραδοσιακών αφρικανικών μορφών τέχνης και των πολιτισμικών πλαισίων τους.)
Laude, Jean: The Arts of Black Africa. Μπέρκλεϊ / Λος Άντζελες: University of California Press, 1971. (Θεμελιώδης ιστορικοτεχνική μελέτη της αφρικανικής γλυπτικής και των αισθητικών αρχών της.)
Τα έργα αυτά χρησιμεύουν για γενική ιστορικοτεχνική και περιφερειακή συγκριτική πλαισίωση. Δεν αποτελούν ειδικά τεκμήρια για το απεικονιζόμενο γλυπτό των Λόσο ή την τελετουργική του λειτουργία.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες από τις πληροφορίες και τις φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Με την επιφύλαξη όλων των δικαιωμάτων των αντίστοιχων δικαιούχων.
Αρ. ευρετηρίου MAZ33195
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΑνθρωπόμορφο γλυπτό των Λόσο – Βόρεια Περιφέρεια, Τόγκο
Πολιτισμός: Λόσο (Ναουντμπά), βόρειο Τόγκο
Προέλευση: Βόρεια Περιφέρεια, Τόγκο
Υλικό: Ξύλο, σκούρα πατίνα με μερικές επικαθίσεις, ανοιχτόχρωμα ένθετα γύρω από τα μάτια
Τύπος αντικειμένου: Ανθρωπόμορφη όρθια ανδρική μορφή, πιθανώς με λειτουργία σχετική με τη λατρεία των προγόνων ή την προστασία
Περιγραφή
Αυτό το ανθρωπόμορφο ξύλινο γλυπτό, το οποίο εντάσσεται στο πολιτισμικό πλαίσιο των Λόσο της βόρειας περιοχής του Τόγκο, χαρακτηρίζεται από έναν αξιοσημείωτο συνδυασμό γλυπτικής ενότητας, αρχαϊκών μορφών και διακριτικής εκφραστικής έντασης. Η ανδρική μορφή υψώνεται πάνω σε σχεδόν κυκλική, επίπεδη βάση, ο συμπαγής σχεδιασμός της οποίας τονίζει την κατακόρυφη διάταξη του σώματος. Το κοντόχοντρο, δυναμικά σμιλεμένο σώμα έχει σχετικά κοντό κορμό, φαρδείς ώμους και δύο χέρια που κρέμονται στα πλάγια, με τη ελαφρώς λοξή στάση τους να αποπνέει μια ιδιαίτερη αίσθηση γαλήνης. Τα πόδια είναι σαφώς διαχωρισμένα, στιβαρά διαμορφωμένα και με έντονη έμφαση στα γόνατα. Οι συμπαγείς αναλογίες χαρίζουν στη μορφή σταθερή, σχεδόν μνημειακή στάση. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το δυσανάλογα μεγάλο, σχεδόν σφαιρικό κεφάλι, ο όγκος του οποίου κυριαρχεί σε ολόκληρη τη σύνθεση. Το πρόσωπο χαρακτηρίζεται από μακριά, στενή μύτη, μικρό, σμιλεμένο στόμα και εξαιρετικά μεγάλα αυτιά που προεξέχουν προς τα πλάγια. Τα μάτια έχουν ανοιχτόχρωμα, αμυγδαλωτά ένθετα, τα οποία ξεχωρίζουν έντονα πάνω στη σκούρα καφέ επιφάνεια και προσδίδουν στο πρόσωπο μια άγρυπνη, συγκεντρωμένη έκφραση. Το ελαφρώς ανοιχτό στόμα δημιουργεί την εντύπωση συγκρατημένης εσωτερικής ζωντάνιας. Η επιφάνεια παρουσιάζει ανομοιόμορφη, γήινη πατίνα, με γκριζοκάστανα, ώχρα και πιο σκούρα σημεία. Λεπτές ρωγμές, σημάδια τριβής και ίχνη εργαλείων σε ορισμένα σημεία προσδίδουν στο αντικείμενο έντονη υλική παρουσία. Δεν μπορεί να προσδιοριστεί μόνο από τη φωτογραφία αν οι αλλοιώσεις της επιφάνειας οφείλονται σε παρατεταμένη τελετουργική χρήση, σε φυσικές διεργασίες γήρανσης ή σε μεταγενέστερες επιδράσεις.
Αυτές οι αλλοιώσεις της επιφάνειας οφείλονται σε παρατεταμένη τελετουργική χρήση, σε φυσικές διεργασίες γήρανσης ή σε μεταγενέστερες επιδράσεις. Ιστορικοτεχνική ανάλυση
Οι Λόσο, που αυτοαποκαλούνται Ναουντμπά, ανήκουν στις εθνοτικές ομάδες της βόρειας περιοχής του Τόγκο, ιδιαίτερα στην περιοχή γύρω από το Νιαμτουγκού και την περιοχή Ντουφελγκού. Οι πολιτισμικές παραδόσεις τους συνδέονται ιστορικά με εκείνες γειτονικών κοινοτήτων, μεταξύ των οποίων οι Καμπιέ, οι Λάμπα και άλλες ομάδες στις ορεινές και σαβανικές περιοχές του βόρειου Τόγκο. Στην ευρύτερη αυτή γεωγραφική περιοχή αναπτύχθηκε μια πολυποίκιλη παράδοση ανθρωπόμορφων ξύλινων γλυπτών, από μικρές προσωπικές προστατευτικές μορφές έως μεγαλύτερες αναπαραστάσεις με ιδιαίτερη σημασία για την κοινότητα. Το συγκεκριμένο γλυπτό, με τις συμπαγείς αναλογίες, το τονισμένο σχήμα της κεφαλής και την απλοποιημένη απόδοση του σώματος, μπορεί να ενταχθεί μορφολογικά σε αυτό το περιφερειακό πλαίσιο. Ωστόσο, χωρίς πρόσθετες πληροφορίες για την προέλευσή του, δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστούν με ακρίβεια η αρχική του λειτουργία ή κάποιο συγκεκριμένο τοπικό εργαστήριο. Χαρακτηριστικό του γλυπτού είναι η σκόπιμη απομάκρυνση από τις νατουραλιστικές αναλογίες του σώματος, προς όφελος μιας ιεραρχικά οργανωμένης μορφολογικής γλώσσας. Στο κεφάλι, ως φορέα της αντίληψης, της ταυτότητας και της πνευματικής παρουσίας, αποδίδεται πρωταρχική σημασία, ενώ ο κορμός και τα άκρα περιορίζονται σε λίγα βασικά γλυπτικά στοιχεία. Αυτή η καλλιτεχνική έμφαση δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ένδειξη έλλειψης ανατομικής γνώσης, αλλά μπορεί να γίνει κατανοητή ως αυτοτελής αισθητική αρχή, στο πλαίσιο της οποίας η σωματική μορφή και η δυνητική πνευματική σημασία είναι στενά συνδεδεμένες. Ιδίως τα έντονα μάτια, τα προεξέχοντα αυτιά και η κλειστή σιλουέτα δημιουργούν μια ισχυρή σύνδεση ανάμεσα στο απεικονιζόμενο ον και τον θεατή του.
Συμβολισμός και τελετουργική λειτουργία
Στη θρησκευτική και κοινωνική ζωή διαφόρων κοινοτήτων της βόρειας περιοχής του Τόγκο, οι προγονικές πεποιθήσεις, οι τοπικές προστατευτικές δυνάμεις και η σχέση ανάμεσα στους ζωντανούς και τις αόρατες δυνάμεις έχουν σημαντική θέση. Οι εικονιστικές αναπαραστάσεις μπορούν να λειτουργούν ως υλικά σημεία αναφοράς στο πλαίσιο τέτοιων συστημάτων πεποιθήσεων, για ανάμνηση, προστασία, θυσιαστικές τελετές ή μεσολάβηση ανάμεσα σε διαφορετικά πεδία ύπαρξης. Μια τέτοια ένταξη είναι εύλογο να εξεταστεί για το εν λόγω γλυπτό των Λόσο, αλλά η συγκεκριμένη χρήση του δεν είναι τεκμηριωμένη. Τα ανδρικά γεννητικά χαρακτηριστικά υποδηλώνουν σκόπιμη έμφυλη απόδοση, δεν επιτρέπουν όμως την οριστική ταύτισή του ως μορφής προγόνου, συμβόλου γονιμότητας ή απεικόνισης συγκεκριμένης πνευματικής προσωπικότητας. Τα δυνατά πόδια και η κλειστή στάση θα μπορούσαν να συσχετιστούν συμβολικά με τη σταθερότητα, τις ρίζες και τη σωματική δύναμη. Παρομοίως, η ιδιαίτερη έμφαση στο κεφάλι ως εικονιστικό στοιχείο μπορεί να ερμηνευθεί ως έκφραση πνευματικής εγρήγορσης· ωστόσο, τέτοιες ερμηνείες αποτελούν ιστορικοτεχνικές προσεγγίσεις και δεν θα πρέπει να εξισώνονται με μια οριστική τοπική εικονογραφία. Αξίζει επίσης να δοθεί προσοχή στην εντυπωσιακά φωτεινή απόδοση των ματιών. Προσδίδει στη μορφή εξαιρετική οπτική παρουσία και θα μπορούσε να παραπέμπει στη σημασία της όρασης και της αντίληψης μέσα σε μια πνευματική κοσμοαντίληψη. Το αν αυτό το αποτέλεσμα συνδεόταν αρχικά με συγκεκριμένο τελετουργικό νόημα παραμένει ανοιχτό ερώτημα.
Ιστορικοτεχνική αποτίμηση
Η ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία αυτού του γλυπτού των Λόσο έγκειται στη δυναμική ισορροπία ανάμεσα στη σωματική στιβαρότητα και τη μορφολογική απλοποίηση. Το μεγάλο, στρογγυλεμένο κεφάλι, τα έντονα χαρακτηριστικά του προσώπου και τα δυναμικά αρθρωμένα πόδια προσδίδουν στη μορφή ξεχωριστή ατομικότητα. Η γλυπτική του εντύπωση προκύπτει λιγότερο από διακοσμητικές λεπτομέρειες και περισσότερο από τις ακριβείς αναλογίες των συμπαγών όγκων και τη ρυθμική ακολουθία κεφαλής, ώμων, κορμού και ποδιών. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει η ελαφρά πλάγια κλίση του κεφαλιού, η οποία προσδίδει μια ζωντανή, σχεδόν διαλογική διάσταση στην κατά τα άλλα αυστηρά μετωπική σύνθεση. Η γήινη υφή της επιφάνειας ενισχύει την εντύπωση μιας υλικής ιστορίας που έχει διαμορφωθεί σε βάθος χρόνου, αν και δεν μπορεί να εξαχθεί από αυτήν οριστική χρονολόγηση. Στο πλαίσιο της εικονιστικής τέχνης της βόρειας περιοχής του Τόγκο, το έργο τεκμηριώνει μια ιδιαίτερη γλυπτική έκφραση, στην οποία η απλοποίηση, η σωματική πυκνότητα και η ψυχολογική παρουσία συνενώνονται σε ένα εντυπωσιακό σύνολο. Έτσι, η μορφή έχει αξιοσημείωτη ιστορικοτεχνική σημασία, τόσο ως πιθανή μαρτυρία τοπικών θρησκευτικών εικαστικών παραδόσεων όσο και ως αυτόνομη γλυπτική δημιουργία.
Βιβλιογραφία
Roy, Christopher D. / Wheelock, Thomas G.: Land of the Flying Masks: Art and Culture in Burkina Faso. Μόναχο: Prestel, 2007. (Συγκριτική μελέτη των καλλιτεχνικών παραδόσεων της σαβάνας της Δυτικής Αφρικής.)
Kerchache, Jacques / Paudrat, Jean-Louis / Stéphan, Lucien: L'art africain. Παρίσι: Citadelles & Mazenod, 1988. (Επισκόπηση των παραδοσιακών αφρικανικών μορφών τέχνης και των πολιτισμικών πλαισίων τους.)
Laude, Jean: The Arts of Black Africa. Μπέρκλεϊ / Λος Άντζελες: University of California Press, 1971. (Θεμελιώδης ιστορικοτεχνική μελέτη της αφρικανικής γλυπτικής και των αισθητικών αρχών της.)
Τα έργα αυτά χρησιμεύουν για γενική ιστορικοτεχνική και περιφερειακή συγκριτική πλαισίωση. Δεν αποτελούν ειδικά τεκμήρια για το απεικονιζόμενο γλυπτό των Λόσο ή την τελετουργική του λειτουργία.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες από τις πληροφορίες και τις φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Με την επιφύλαξη όλων των δικαιωμάτων των αντίστοιχων δικαιούχων.
Αρ. ευρετηρίου MAZ33195
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Losso
Χώρα προέλευσης
Τόγκο
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
27 cm
Βάρος
390 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
