Ένα ξύλινο γλυπτό - Γεια Kafi Gida - Χάουσα - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)

02
ημέρες
14
ώρες
41
λεπτά
09
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 55
χωρίς τιμή ασφαλείας
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 280 - € 350
ES
55 €
ES
52 €
ES
49 €

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 145217 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Το ξύλινο γλυπτό των Χάουσα με τίτλο «A wooden sculpture», γνωστό ως «Allo Kafi Gida», προέρχεται από την περιοχή του Κάνο στη Νιγηρία.

Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Περιγραφή από τον πωλητή

Πινακίδα γραφής των Χάουσα «Allo Kafi Gida» - Περιοχή Κάνο, Νιγηρία

Πολιτισμός: Χάουσα
Προέλευση: Περιοχή Κάνο, Βόρεια Νιγηρία

Υλικό: Ξύλο, εγχάρακτα και χρωματισμένα γεωμετρικά σύμβολα, κόκκινες πινελιές, μεταλλικά εξαρτήματα και δερμάτινη επένδυση
Τύπος αντικειμένου: Διακοσμημένη ξύλινη πινακίδα, γνωστή ως «Allo Kafi Gida», πιθανότατα με προστατευτική ή αποτρεπτική λειτουργία

Πολιτισμικό πλαίσιο: Γραφή των Χάουσα υπό ισλαμική επιρροή, φυλαχτά και προστατευτικές παραδόσεις

Περιγραφή

Αυτή η εξαιρετική ξύλινη πινακίδα από την περιοχή Κάνο της Βόρειας Νιγηρίας χαρακτηρίζεται από το αυστηρά ορθογώνιο σχήμα της, την περίπλοκη γεωμετρική διακόσμηση της επιφάνειας και την εντυπωσιακή κορυφαία απόληξη. Το ψηλό ορθογώνιο σώμα, κατασκευασμένο από επίπεδη ξύλινη σανίδα, έχει ελαφρώς κυρτό περίγραμμα στο επάνω μέρος, ενώ η κάτω ακμή ακολουθεί μια πλατιά κοίλη γραμμή. Οι δύο κάτω γωνίες είναι αιχμηρές, προσδίδοντας στο αντικείμενο μια ασυνήθιστη, σχεδόν ασπιδοειδή σιλουέτα. Η ξύλινη επιφάνεια έχει θερμή απόχρωση από ανοιχτό καφέ έως γκριζοκάστανο, με εμφανή σημάδια φθοράς, λεπτές ρωγμές και ακανόνιστη υφή, αλλοιωμένη από τον χρόνο και την τριβή. Μια κοντή, κυλινδρική προεξοχή υψώνεται στο επάνω κέντρο και περιβάλλεται από σκούρο, φαινομενικά δερμάτινο τύλιγμα. Πάνω της στηρίζεται ένα εγκάρσια τοποθετημένο, ελαφρώς κυρτό στοιχείο με στενεμένα άκρα, του οποίου η σκούρα, εν μέρει φθαρμένη επιφάνεια αντιπαραβάλλεται έντονα με το ανοιχτόχρωμο ξύλο. Η κατασκευή θυμίζει αμυδρά μια σχηματοποιημένη λαβή ή ένα συμβολικό επιστέγασμα. Η αρχική λειτουργία της δεν μπορεί να προσδιοριστεί με βεβαιότητα από τη φωτογραφία. Η μπροστινή όψη της πινακίδας καλύπτεται από μια σύνθεση πολλών στρωμάτων, με εγχάρακτα, σχεδιασμένα και εν μέρει χρωματισμένα σύμβολα. Στο κέντρο βρίσκεται ένα μεγάλο κυκλικό μοτίβο, το εσωτερικό του οποίου χωρίζεται σε αρκετά γεωμετρικά πεδία από γραμμές που τέμνονται. Ορισμένα τμήματα είναι γεμάτα με ζωηρή κόκκινη χρωστική. Κάτω από τον κύκλο ξεδιπλώνεται μια ακολουθία από ομόκεντρα ρόμβους, τρίγωνα και επιμήκεις δέσμες γραμμών, σχηματίζοντας μια σύνθετη κατακόρυφη διάταξη. Στα πλάγια και πάνω από αυτή την κεντρική σύνθεση εμφανίζονται και άλλα γραμμικά σύμβολα, μεταξύ των οποίων γωνιώδη, αγκιστροειδή και σχεδόν γραμματοειδή στοιχεία. Ιδιαίτερα εντυπωσιακά είναι τα επαναλαμβανόμενα τριγωνικά σχήματα και τα κόκκινα πεδία που έχουν τοποθετηθεί σκόπιμα και δημιουργούν ρυθμικές πινελιές στο κατά κύριο λόγο καφέ και μαύρο σχέδιο. Οι γραμμές ποικίλλουν σε πάχος και σε ορισμένα σημεία έχουν ελαφρώς ακανόνιστο, ελεύθερο σχεδιαστικό ύφος. Σήμερα, η πινακίδα στηρίζεται σε έναν σύγχρονο μεταλλικό βραχίονα, στερεωμένο σε ορθογώνια ξύλινη βάση, η οποία δεν αποτελεί μέρος του αρχικού σχεδιασμού.

Ιστορία της τέχνης

Οι Χάουσα συγκαταλέγονται στις εθνοτικές ομάδες της Δυτικής Αφρικής με τη μεγαλύτερη ιστορική σημασία. Η πολιτισμική τους κοιτίδα εκτείνεται στη βόρεια Νιγηρία και τον νότιο Νίγηρα. Ειδικότερα, η πόλη Κάνο αναπτύχθηκε από τον Μεσαίωνα και έπειτα σε σημαντικό κέντρο του διασαχάριου εμπορίου, της ισλαμικής παιδείας και της χειροτεχνικής παραγωγής. Η εξάπλωση του Ισλάμ επηρέασε βαθιά τις θρησκευτικές, κοινωνικές και καλλιτεχνικές εκφράσεις των Χάουσα. Παράλληλα με την αρχιτεκτονική, την τέχνη της υφαντουργίας, την κατεργασία του δέρματος και τη μεταλλοτεχνία, αναπτύχθηκαν ποικίλες παραδόσεις γραφής και κατασκευής αντικειμένων στα οποία αποδίδονταν προστατευτικές ή ευεργετικές ιδιότητες. Η αραβική γραφή διαδραμάτισε ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο, καθώς χρησιμοποιούνταν όχι μόνο για τη μετάδοση θρησκευτικού και λογοτεχνικού περιεχομένου, αλλά και σε πλαίσια που σχετίζονταν με φυλαχτά και αποτροπαϊκές πρακτικές. Οι ξύλινες πινακίδες που είναι γνωστές ως allo είναι ιδιαίτερα γνωστές από τα ισλαμικά εκπαιδευτικά συστήματα της Δυτικής Αφρικής. Παραδοσιακά χρησίμευαν ως επιφάνειες γραφής, πάνω στις οποίες έγραφαν με μελάνι αποσπάσματα από το Κοράνι και άλλα θρησκευτικά κείμενα, τα οποία στη συνέχεια έσβηναν με νερό μετά τη μελέτη. Επιπλέον, σε όλη την ευρύτερη πολιτισμική περιοχή της Δυτικής Αφρικής υπάρχουν διακοσμημένες πινακίδες και αντικείμενα με επιγραφές, τα οποία μπορούσαν να χρησιμοποιούνται σε προστατευτικά ή τελετουργικά πλαίσια. Ο όρος «Allo Kafi Gida» υποδηλώνει σύνδεση με τη γλώσσα των Χάουσα και με έννοιες οικιακής προστασίας. Η λέξη gida στα Χάουσα σημαίνει σπίτι ή νοικοκυριό. Ωστόσο, η ακριβής σημασία της πλήρους ονομασίας του αντικειμένου και η χρήση της ως καθιερωμένου ιστορικού τεχνικού όρου απαιτούν γλωσσολογική και εθνογραφική επαλήθευση. Η συγκεκριμένη πινακίδα διαφέρει σημαντικά από τις απλές πινακίδες γραφής του Κορανίου, λόγω του γεωμετρικού σχεδίου και του ασυνήθιστου επιστεγάσματός της. Ενδέχεται, επομένως, να ανήκει σε κάποια εξειδικευμένη παράδοση διακοσμημένων ή προστατευτικών ξύλινων αντικειμένων. Οριστική ταυτοποίηση δεν είναι δυνατή χωρίς τεκμηριωμένη προέλευση και συγκριτικά παραδείγματα.

Συμβολισμός και γεωμετρικές απεικονίσεις

Το γεωμετρικό σχέδιο της πινακίδας αποτελεί τον πραγματικό εικονογραφικό πυρήνα του αντικειμένου. Το μεγάλο κυκλικό μοτίβο είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό, καθώς οργανώνεται σε σύνθετη εσωτερική διάταξη από αρκετές γραμμές που τέμνονται. Ο κύκλος είναι ένα από τα θεμελιώδη γεωμετρικά σχήματα σε πολλές θρησκευτικές και διακοσμητικές παραδόσεις και μπορεί να συνδέεται με έννοιες πληρότητας, περίκλεισης και κοσμικής τάξης. Ωστόσο, δεν μπορεί να αποδοθεί άμεσα τέτοια συμβολική σημασία στη συγκεκριμένη πινακίδα. Οι γραμμές που είναι διατεταγμένες στο εσωτερικό του θυμίζουν γεωμετρικά διαγράμματα που απαντούν σε διάφορες ισλαμικές παραδόσεις γραφής και κατασκευής φυλαχτών. Κάτω από τον κύκλο εμφανίζονται ομόκεντροι ρόμβοι και τρίγωνα, η επαναλαμβανόμενη διάταξη των οποίων σχηματίζει έναν εντυπωσιακό κατακόρυφο άξονα. Τα πεδία με κόκκινη χρωστική τονίζουν τη δομή και κατευθύνουν το βλέμμα σε συγκεκριμένα τμήματα της σύνθεσης. Παραμένει ασαφές αν αυτές οι χρωματικές πινελιές έχουν σταθερή συμβολική σημασία ή αν χρησιμεύουν κυρίως για οπτική έμφαση. Τα γραμμικά σύμβολα που βρίσκονται στις πλευρές θυμίζουν εξαιρετικά απλοποιημένες γραφές. Ωστόσο, με βάση τη φωτογραφία δεν είναι δυνατή η οριστική ταύτισή τους με αραβικά γράμματα, γραφή Ajami των Χάουσα ή αποτροπαϊκά σύμβολα. Ακριβώς αυτός ο συνδυασμός γεωμετρικής διακόσμησης και γραμματοειδούς σχεδίου καθιστά την πινακίδα ενδιαφέρουσα από την άποψη της ιστορίας της τέχνης. Στους ισλαμικούς πολιτισμούς της Δυτικής Αφρικής, η γραφή, οι αριθμοί, τα γεωμετρικά σχήματα και οι θρησκευτικές επικλήσεις μπορούσαν να συνδυάζονται σε συγκεκριμένες προστατευτικές πρακτικές. Η αποδιδόμενη αποτελεσματικότητα τέτοιων αντικειμένων βασιζόταν όχι μόνο στην εξωτερική τους εμφάνιση, αλλά και στη γνώση και τις πράξεις των ανθρώπων που τα κατασκεύαζαν ή τα χρησιμοποιούσαν.

Πιθανή τελετουργική και προστατευτική λειτουργία

Στο πολιτισμικό πλαίσιο των Χάουσα, οι έννοιες της προστασίας, της ευλογίας και της αποτροπής επιβλαβών επιρροών έχουν μακρά ιστορία. Ισλαμιστές λόγιοι και θρησκευτικοί ειδικοί μπορούσαν να συντάσσουν κείμενα και προσευχές, καθώς και να κατασκευάζουν αντικείμενα με επιγραφές, στα οποία αποδίδονταν προστατευτικές δυνάμεις στο πλαίσιο ορισμένων τοπικών παραδόσεων. Τέτοιες πρακτικές καταγράφονται με διάφορες μορφές στο Ισλάμ της Δυτικής Αφρικής και περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, φυλαχτά, γραπτές προσευχές και ειδικά γεωμετρικά διαγράμματα. Η παραδοσιακή ονομασία «Allo Kafi Gida» υποδηλώνει ότι θεωρούσαν πως η πινακίδα χρησίμευε για την προστασία ενός σπιτιού ή νοικοκυριού. Ωστόσο, η ακριβής γλωσσική προέλευση της ονομασίας αυτής είναι αβέβαιη. Αν η πινακίδα είχε πράγματι τέτοια λειτουργία, είναι πιθανό να τοποθετούνταν ή να αναρτιόταν σε οικιακό ή κοινοτικό χώρο. Η εντυπωσιακή απόληξη στην κορυφή θα μπορούσε να εξυπηρετεί τόσο πρακτικό όσο και συμβολικό σκοπό. Η κατασκευή της υποδηλώνει ότι σχεδιάστηκε σκόπιμα ως ξεχωριστό στοιχείο. Παραμένει ασαφές αν αρχικά χρησίμευε για στερέωση, μεταφορά ή για να δηλώνει κάποια συγκεκριμένη λειτουργία. Τα γεωμετρικά σύμβολα ενδέχεται επίσης να είχαν προστατευτική σημασία, ωστόσο, χωρίς τοπική τεκμηρίωση, δεν θα ήταν επιστημονικά δικαιολογημένο να τους αποδοθεί συγκεκριμένο μαγικό ή θρησκευτικό νόημα. Τα ορατά σημάδια φθοράς και το σχέδιο που έχει ξεθωριάσει εν μέρει μαρτυρούν μακρά υλική ιστορία, αλλά δεν επιτρέπουν ασφαλή συμπεράσματα για την ηλικία ή την πραγματική χρήση του αντικειμένου.

Αισθητική αποτίμηση από την άποψη της ιστορίας της τέχνης

Η εξαιρετική καλλιτεχνική ποιότητα αυτής της πινακίδας των Χάουσα έγκειται στον συνδυασμό μιας σαφούς, αρχιτεκτονικής μορφής με ένα σύνθετο, σχεδόν διαγραμματικό σχέδιο επιφάνειας. Η ψηλή, ορθογώνια ξύλινη σανίδα αποτελεί ένα ήρεμο, ενιαίο υπόβαθρο, του οποίου η όψη ζωντανεύει αποτελεσματικά χάρη στην ασυνήθιστα κυρτή κάτω ακμή και στο εγκάρσιο επάνω επιστέγασμα. Το γεωμετρικό σχέδιο αναπτύσσει έναν αυτόνομο ρυθμικό κανόνα, που διαμορφώνεται από την επανάληψη κύκλων, ρόμβων, τριγώνων και γραμμικών συμβόλων. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η σχέση ανάμεσα στην κεντρική, κατακόρυφα οργανωμένη σύνθεση και στα μικρότερα μοτίβα που είναι διάσπαρτα ελεύθερα στην επιφάνεια. Έτσι δημιουργείται μια δυναμική ισορροπία ανάμεσα στην τυπική τάξη και τον αυθορμητισμό του σχεδίου. Η συγκρατημένη απόχρωση του ξύλου ζωντανεύει σκόπιμα με τις κόκκινες πινελιές χρωστικής, ενώ οι σκούρες γραμμές δημιουργούν μια γραφιστική δομή αξιοσημείωτης πυκνότητας. Το έργο τεκμηριώνει μια καλλιτεχνική μορφή έκφρασης στην οποία η γραφή και ο γεωμετρικός σχεδιασμός συνδέονται, ενδεχομένως, με θρησκευτικές αντιλήψεις περί προστασίας. Στην υλική κουλτούρα των Χάουσα, η πινακίδα έχει, επομένως, ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο ως χειροποίητο αντικείμενο, αλλά και ως πιθανή μαρτυρία μιας ιστορικά διαμορφωμένης σύνδεσης ανάμεσα στην ισλαμική παιδεία και τις τοπικές εικαστικές παραδόσεις.

Βιβλιογραφία

Last, Murray: The Sokoto Caliphate. Λονδίνο: Longmans, Green and Co., 1967.
Hunwick, John O.: Arabic Literature of Africa. Τόμος II: The Writings of Central Sudanic Africa. Λέιντεν: Brill, 1995.
Insoll, Timothy: The Archaeology of Islam in Sub-Saharan Africa. Κέιμπριτζ: Cambridge University Press, 2003.
Paden, John N.: Religion and Political Culture in Kano. Μπέρκλεϊ: University of California Press, 1973.

Οι παραπάνω δημοσιεύσεις παρέχουν θεμελιώδεις ιστορικές, θρησκειολογικές και πολιτισμικοϊστορικές πληροφορίες για το Ισλάμ στη βόρεια Νιγηρία, την παράδοση της γραφής και τη θρησκευτική κουλτούρα των Χάουσα. Ιδιαίτερα σημαντικά για την κατανόηση της ισλαμικής παιδείας και των θρησκευτικών πρακτικών στην περιοχή Κάνο είναι τα έργα των Hunwick και Paden. Ωστόσο, δεν παρέχουν άμεσες αποδείξεις για την ειδική ονομασία «Allo Kafi Gida» ή για την αρχική λειτουργία της συγκεκριμένης πινακίδας. Η οριστική ταυτοποίηση θα απαιτούσε περαιτέρω εθνογραφική και γλωσσολογική έρευνα, καθώς και σύγκριση με τεκμηριωμένες πινακίδες των Χάουσα και προστατευτικά αντικείμενα.

Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση

Ορισμένες από τις πληροφορίες και τις φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Με την επιφύλαξη όλων των δικαιωμάτων των αντίστοιχων δικαιούχων.

Αρ. ευρετηρίου MAZ33887

Πληροφοριοδότης: Amadou Dogo

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Πινακίδα γραφής των Χάουσα «Allo Kafi Gida» - Περιοχή Κάνο, Νιγηρία

Πολιτισμός: Χάουσα
Προέλευση: Περιοχή Κάνο, Βόρεια Νιγηρία

Υλικό: Ξύλο, εγχάρακτα και χρωματισμένα γεωμετρικά σύμβολα, κόκκινες πινελιές, μεταλλικά εξαρτήματα και δερμάτινη επένδυση
Τύπος αντικειμένου: Διακοσμημένη ξύλινη πινακίδα, γνωστή ως «Allo Kafi Gida», πιθανότατα με προστατευτική ή αποτρεπτική λειτουργία

Πολιτισμικό πλαίσιο: Γραφή των Χάουσα υπό ισλαμική επιρροή, φυλαχτά και προστατευτικές παραδόσεις

Περιγραφή

Αυτή η εξαιρετική ξύλινη πινακίδα από την περιοχή Κάνο της Βόρειας Νιγηρίας χαρακτηρίζεται από το αυστηρά ορθογώνιο σχήμα της, την περίπλοκη γεωμετρική διακόσμηση της επιφάνειας και την εντυπωσιακή κορυφαία απόληξη. Το ψηλό ορθογώνιο σώμα, κατασκευασμένο από επίπεδη ξύλινη σανίδα, έχει ελαφρώς κυρτό περίγραμμα στο επάνω μέρος, ενώ η κάτω ακμή ακολουθεί μια πλατιά κοίλη γραμμή. Οι δύο κάτω γωνίες είναι αιχμηρές, προσδίδοντας στο αντικείμενο μια ασυνήθιστη, σχεδόν ασπιδοειδή σιλουέτα. Η ξύλινη επιφάνεια έχει θερμή απόχρωση από ανοιχτό καφέ έως γκριζοκάστανο, με εμφανή σημάδια φθοράς, λεπτές ρωγμές και ακανόνιστη υφή, αλλοιωμένη από τον χρόνο και την τριβή. Μια κοντή, κυλινδρική προεξοχή υψώνεται στο επάνω κέντρο και περιβάλλεται από σκούρο, φαινομενικά δερμάτινο τύλιγμα. Πάνω της στηρίζεται ένα εγκάρσια τοποθετημένο, ελαφρώς κυρτό στοιχείο με στενεμένα άκρα, του οποίου η σκούρα, εν μέρει φθαρμένη επιφάνεια αντιπαραβάλλεται έντονα με το ανοιχτόχρωμο ξύλο. Η κατασκευή θυμίζει αμυδρά μια σχηματοποιημένη λαβή ή ένα συμβολικό επιστέγασμα. Η αρχική λειτουργία της δεν μπορεί να προσδιοριστεί με βεβαιότητα από τη φωτογραφία. Η μπροστινή όψη της πινακίδας καλύπτεται από μια σύνθεση πολλών στρωμάτων, με εγχάρακτα, σχεδιασμένα και εν μέρει χρωματισμένα σύμβολα. Στο κέντρο βρίσκεται ένα μεγάλο κυκλικό μοτίβο, το εσωτερικό του οποίου χωρίζεται σε αρκετά γεωμετρικά πεδία από γραμμές που τέμνονται. Ορισμένα τμήματα είναι γεμάτα με ζωηρή κόκκινη χρωστική. Κάτω από τον κύκλο ξεδιπλώνεται μια ακολουθία από ομόκεντρα ρόμβους, τρίγωνα και επιμήκεις δέσμες γραμμών, σχηματίζοντας μια σύνθετη κατακόρυφη διάταξη. Στα πλάγια και πάνω από αυτή την κεντρική σύνθεση εμφανίζονται και άλλα γραμμικά σύμβολα, μεταξύ των οποίων γωνιώδη, αγκιστροειδή και σχεδόν γραμματοειδή στοιχεία. Ιδιαίτερα εντυπωσιακά είναι τα επαναλαμβανόμενα τριγωνικά σχήματα και τα κόκκινα πεδία που έχουν τοποθετηθεί σκόπιμα και δημιουργούν ρυθμικές πινελιές στο κατά κύριο λόγο καφέ και μαύρο σχέδιο. Οι γραμμές ποικίλλουν σε πάχος και σε ορισμένα σημεία έχουν ελαφρώς ακανόνιστο, ελεύθερο σχεδιαστικό ύφος. Σήμερα, η πινακίδα στηρίζεται σε έναν σύγχρονο μεταλλικό βραχίονα, στερεωμένο σε ορθογώνια ξύλινη βάση, η οποία δεν αποτελεί μέρος του αρχικού σχεδιασμού.

Ιστορία της τέχνης

Οι Χάουσα συγκαταλέγονται στις εθνοτικές ομάδες της Δυτικής Αφρικής με τη μεγαλύτερη ιστορική σημασία. Η πολιτισμική τους κοιτίδα εκτείνεται στη βόρεια Νιγηρία και τον νότιο Νίγηρα. Ειδικότερα, η πόλη Κάνο αναπτύχθηκε από τον Μεσαίωνα και έπειτα σε σημαντικό κέντρο του διασαχάριου εμπορίου, της ισλαμικής παιδείας και της χειροτεχνικής παραγωγής. Η εξάπλωση του Ισλάμ επηρέασε βαθιά τις θρησκευτικές, κοινωνικές και καλλιτεχνικές εκφράσεις των Χάουσα. Παράλληλα με την αρχιτεκτονική, την τέχνη της υφαντουργίας, την κατεργασία του δέρματος και τη μεταλλοτεχνία, αναπτύχθηκαν ποικίλες παραδόσεις γραφής και κατασκευής αντικειμένων στα οποία αποδίδονταν προστατευτικές ή ευεργετικές ιδιότητες. Η αραβική γραφή διαδραμάτισε ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο, καθώς χρησιμοποιούνταν όχι μόνο για τη μετάδοση θρησκευτικού και λογοτεχνικού περιεχομένου, αλλά και σε πλαίσια που σχετίζονταν με φυλαχτά και αποτροπαϊκές πρακτικές. Οι ξύλινες πινακίδες που είναι γνωστές ως allo είναι ιδιαίτερα γνωστές από τα ισλαμικά εκπαιδευτικά συστήματα της Δυτικής Αφρικής. Παραδοσιακά χρησίμευαν ως επιφάνειες γραφής, πάνω στις οποίες έγραφαν με μελάνι αποσπάσματα από το Κοράνι και άλλα θρησκευτικά κείμενα, τα οποία στη συνέχεια έσβηναν με νερό μετά τη μελέτη. Επιπλέον, σε όλη την ευρύτερη πολιτισμική περιοχή της Δυτικής Αφρικής υπάρχουν διακοσμημένες πινακίδες και αντικείμενα με επιγραφές, τα οποία μπορούσαν να χρησιμοποιούνται σε προστατευτικά ή τελετουργικά πλαίσια. Ο όρος «Allo Kafi Gida» υποδηλώνει σύνδεση με τη γλώσσα των Χάουσα και με έννοιες οικιακής προστασίας. Η λέξη gida στα Χάουσα σημαίνει σπίτι ή νοικοκυριό. Ωστόσο, η ακριβής σημασία της πλήρους ονομασίας του αντικειμένου και η χρήση της ως καθιερωμένου ιστορικού τεχνικού όρου απαιτούν γλωσσολογική και εθνογραφική επαλήθευση. Η συγκεκριμένη πινακίδα διαφέρει σημαντικά από τις απλές πινακίδες γραφής του Κορανίου, λόγω του γεωμετρικού σχεδίου και του ασυνήθιστου επιστεγάσματός της. Ενδέχεται, επομένως, να ανήκει σε κάποια εξειδικευμένη παράδοση διακοσμημένων ή προστατευτικών ξύλινων αντικειμένων. Οριστική ταυτοποίηση δεν είναι δυνατή χωρίς τεκμηριωμένη προέλευση και συγκριτικά παραδείγματα.

Συμβολισμός και γεωμετρικές απεικονίσεις

Το γεωμετρικό σχέδιο της πινακίδας αποτελεί τον πραγματικό εικονογραφικό πυρήνα του αντικειμένου. Το μεγάλο κυκλικό μοτίβο είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό, καθώς οργανώνεται σε σύνθετη εσωτερική διάταξη από αρκετές γραμμές που τέμνονται. Ο κύκλος είναι ένα από τα θεμελιώδη γεωμετρικά σχήματα σε πολλές θρησκευτικές και διακοσμητικές παραδόσεις και μπορεί να συνδέεται με έννοιες πληρότητας, περίκλεισης και κοσμικής τάξης. Ωστόσο, δεν μπορεί να αποδοθεί άμεσα τέτοια συμβολική σημασία στη συγκεκριμένη πινακίδα. Οι γραμμές που είναι διατεταγμένες στο εσωτερικό του θυμίζουν γεωμετρικά διαγράμματα που απαντούν σε διάφορες ισλαμικές παραδόσεις γραφής και κατασκευής φυλαχτών. Κάτω από τον κύκλο εμφανίζονται ομόκεντροι ρόμβοι και τρίγωνα, η επαναλαμβανόμενη διάταξη των οποίων σχηματίζει έναν εντυπωσιακό κατακόρυφο άξονα. Τα πεδία με κόκκινη χρωστική τονίζουν τη δομή και κατευθύνουν το βλέμμα σε συγκεκριμένα τμήματα της σύνθεσης. Παραμένει ασαφές αν αυτές οι χρωματικές πινελιές έχουν σταθερή συμβολική σημασία ή αν χρησιμεύουν κυρίως για οπτική έμφαση. Τα γραμμικά σύμβολα που βρίσκονται στις πλευρές θυμίζουν εξαιρετικά απλοποιημένες γραφές. Ωστόσο, με βάση τη φωτογραφία δεν είναι δυνατή η οριστική ταύτισή τους με αραβικά γράμματα, γραφή Ajami των Χάουσα ή αποτροπαϊκά σύμβολα. Ακριβώς αυτός ο συνδυασμός γεωμετρικής διακόσμησης και γραμματοειδούς σχεδίου καθιστά την πινακίδα ενδιαφέρουσα από την άποψη της ιστορίας της τέχνης. Στους ισλαμικούς πολιτισμούς της Δυτικής Αφρικής, η γραφή, οι αριθμοί, τα γεωμετρικά σχήματα και οι θρησκευτικές επικλήσεις μπορούσαν να συνδυάζονται σε συγκεκριμένες προστατευτικές πρακτικές. Η αποδιδόμενη αποτελεσματικότητα τέτοιων αντικειμένων βασιζόταν όχι μόνο στην εξωτερική τους εμφάνιση, αλλά και στη γνώση και τις πράξεις των ανθρώπων που τα κατασκεύαζαν ή τα χρησιμοποιούσαν.

Πιθανή τελετουργική και προστατευτική λειτουργία

Στο πολιτισμικό πλαίσιο των Χάουσα, οι έννοιες της προστασίας, της ευλογίας και της αποτροπής επιβλαβών επιρροών έχουν μακρά ιστορία. Ισλαμιστές λόγιοι και θρησκευτικοί ειδικοί μπορούσαν να συντάσσουν κείμενα και προσευχές, καθώς και να κατασκευάζουν αντικείμενα με επιγραφές, στα οποία αποδίδονταν προστατευτικές δυνάμεις στο πλαίσιο ορισμένων τοπικών παραδόσεων. Τέτοιες πρακτικές καταγράφονται με διάφορες μορφές στο Ισλάμ της Δυτικής Αφρικής και περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, φυλαχτά, γραπτές προσευχές και ειδικά γεωμετρικά διαγράμματα. Η παραδοσιακή ονομασία «Allo Kafi Gida» υποδηλώνει ότι θεωρούσαν πως η πινακίδα χρησίμευε για την προστασία ενός σπιτιού ή νοικοκυριού. Ωστόσο, η ακριβής γλωσσική προέλευση της ονομασίας αυτής είναι αβέβαιη. Αν η πινακίδα είχε πράγματι τέτοια λειτουργία, είναι πιθανό να τοποθετούνταν ή να αναρτιόταν σε οικιακό ή κοινοτικό χώρο. Η εντυπωσιακή απόληξη στην κορυφή θα μπορούσε να εξυπηρετεί τόσο πρακτικό όσο και συμβολικό σκοπό. Η κατασκευή της υποδηλώνει ότι σχεδιάστηκε σκόπιμα ως ξεχωριστό στοιχείο. Παραμένει ασαφές αν αρχικά χρησίμευε για στερέωση, μεταφορά ή για να δηλώνει κάποια συγκεκριμένη λειτουργία. Τα γεωμετρικά σύμβολα ενδέχεται επίσης να είχαν προστατευτική σημασία, ωστόσο, χωρίς τοπική τεκμηρίωση, δεν θα ήταν επιστημονικά δικαιολογημένο να τους αποδοθεί συγκεκριμένο μαγικό ή θρησκευτικό νόημα. Τα ορατά σημάδια φθοράς και το σχέδιο που έχει ξεθωριάσει εν μέρει μαρτυρούν μακρά υλική ιστορία, αλλά δεν επιτρέπουν ασφαλή συμπεράσματα για την ηλικία ή την πραγματική χρήση του αντικειμένου.

Αισθητική αποτίμηση από την άποψη της ιστορίας της τέχνης

Η εξαιρετική καλλιτεχνική ποιότητα αυτής της πινακίδας των Χάουσα έγκειται στον συνδυασμό μιας σαφούς, αρχιτεκτονικής μορφής με ένα σύνθετο, σχεδόν διαγραμματικό σχέδιο επιφάνειας. Η ψηλή, ορθογώνια ξύλινη σανίδα αποτελεί ένα ήρεμο, ενιαίο υπόβαθρο, του οποίου η όψη ζωντανεύει αποτελεσματικά χάρη στην ασυνήθιστα κυρτή κάτω ακμή και στο εγκάρσιο επάνω επιστέγασμα. Το γεωμετρικό σχέδιο αναπτύσσει έναν αυτόνομο ρυθμικό κανόνα, που διαμορφώνεται από την επανάληψη κύκλων, ρόμβων, τριγώνων και γραμμικών συμβόλων. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η σχέση ανάμεσα στην κεντρική, κατακόρυφα οργανωμένη σύνθεση και στα μικρότερα μοτίβα που είναι διάσπαρτα ελεύθερα στην επιφάνεια. Έτσι δημιουργείται μια δυναμική ισορροπία ανάμεσα στην τυπική τάξη και τον αυθορμητισμό του σχεδίου. Η συγκρατημένη απόχρωση του ξύλου ζωντανεύει σκόπιμα με τις κόκκινες πινελιές χρωστικής, ενώ οι σκούρες γραμμές δημιουργούν μια γραφιστική δομή αξιοσημείωτης πυκνότητας. Το έργο τεκμηριώνει μια καλλιτεχνική μορφή έκφρασης στην οποία η γραφή και ο γεωμετρικός σχεδιασμός συνδέονται, ενδεχομένως, με θρησκευτικές αντιλήψεις περί προστασίας. Στην υλική κουλτούρα των Χάουσα, η πινακίδα έχει, επομένως, ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο ως χειροποίητο αντικείμενο, αλλά και ως πιθανή μαρτυρία μιας ιστορικά διαμορφωμένης σύνδεσης ανάμεσα στην ισλαμική παιδεία και τις τοπικές εικαστικές παραδόσεις.

Βιβλιογραφία

Last, Murray: The Sokoto Caliphate. Λονδίνο: Longmans, Green and Co., 1967.
Hunwick, John O.: Arabic Literature of Africa. Τόμος II: The Writings of Central Sudanic Africa. Λέιντεν: Brill, 1995.
Insoll, Timothy: The Archaeology of Islam in Sub-Saharan Africa. Κέιμπριτζ: Cambridge University Press, 2003.
Paden, John N.: Religion and Political Culture in Kano. Μπέρκλεϊ: University of California Press, 1973.

Οι παραπάνω δημοσιεύσεις παρέχουν θεμελιώδεις ιστορικές, θρησκειολογικές και πολιτισμικοϊστορικές πληροφορίες για το Ισλάμ στη βόρεια Νιγηρία, την παράδοση της γραφής και τη θρησκευτική κουλτούρα των Χάουσα. Ιδιαίτερα σημαντικά για την κατανόηση της ισλαμικής παιδείας και των θρησκευτικών πρακτικών στην περιοχή Κάνο είναι τα έργα των Hunwick και Paden. Ωστόσο, δεν παρέχουν άμεσες αποδείξεις για την ειδική ονομασία «Allo Kafi Gida» ή για την αρχική λειτουργία της συγκεκριμένης πινακίδας. Η οριστική ταυτοποίηση θα απαιτούσε περαιτέρω εθνογραφική και γλωσσολογική έρευνα, καθώς και σύγκριση με τεκμηριωμένες πινακίδες των Χάουσα και προστατευτικά αντικείμενα.

Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση

Ορισμένες από τις πληροφορίες και τις φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Με την επιφύλαξη όλων των δικαιωμάτων των αντίστοιχων δικαιούχων.

Αρ. ευρετηρίου MAZ33887

Πληροφοριοδότης: Amadou Dogo

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Indigenous object name
Allo Kafi Gida
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Hausa
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
72 cm
Depth
32 cm
Βάρος
2.2 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6993
Πουλημένα αντικείμενα
99.22%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​