Ένα γλυπτό από Τερρακότα - Losso - Τόγκο (χωρίς τιμή ασφαλείας)

00
ημέρες
21
ώρες
54
λεπτά
22
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 18
χωρίς τιμή ασφαλείας
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 280 - € 350
IT
18 €
IT
11 €
IT
10 €

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 145414 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Ένα ζεύγος ανθρωπόμορφων γλυπτών από τερακότα, που αποδίδονται στον λαό Losso και προέρχονται από την περιοχή Niamtougou του Τόγκο.

Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Περιγραφή από τον πωλητή

Ανθρωπόμορφο ζεύγος από τερακότα των Λόσο - Περιοχή Νιαμτουγκού, Τόγκο

Πολιτισμός: Λόσο (Ναουντμπά), αποδιδόμενο

Προέλευση: Περιοχή Νιαμτουγκού, βόρειο Τόγκο

Υλικό: Ψημένος πηλός, σκούρα γκρίζα έως σχεδόν μαύρη επιφάνεια με ανοιχτόχρωμες ορυκτές αποθέσεις και κατάλοιπα χρωστικών σε ορισμένα σημεία

Τύπος αντικειμένου: Δύο ανθρωπόμορφα ειδώλια από τερακότα με γυναικεία σωματικά χαρακτηριστικά, πιθανώς τελετουργικό ζεύγος

Χρονολόγηση: Αβέβαιη

Πολιτισμικό πλαίσιο: Εικονιστική κεραμική και θρησκευτικές παραδόσεις των Λόσο στην περιοχή Ντουφελγκού, βόρειο Τόγκο

Περιγραφή

Αυτό το αξιοσημείωτο ζεύγος από τερακότα, προερχόμενο από την περιοχή Νιαμτουγκού, αποτελείται από δύο όρθιες, σχεδόν πανομοιότυπες ανθρωπόμορφες μορφές. Οι συμπαγείς μορφές των σωμάτων τους και τα ιδιαίτερα σχηματοποιημένα χαρακτηριστικά του προσώπου συνδυάζουν εντυπωσιακά τη γεωμετρική απλοποίηση με την εξατομικευμένη απόδοση. Και τα δύο γλυπτά έχουν επιμήκη, σχεδόν κυλινδρικά σώματα, που καταλήγουν σε επίπεδες βάσεις χωρίς διαμορφωμένα πόδια. Τα χέρια υποδηλώνονται μόνο από μικρές πλευρικές προεξοχές, ενώ η γυναικεία ανατομία τονίζεται σαφώς με ανάγλυφα προεξέχοντα στήθη. Η μορφή στα αριστερά διακρίνεται για την ιδιαίτερα περίτεχνη κεφαλή της. Στη σχετικά μεγάλη, στρογγυλεμένη κεφαλή κυριαρχεί ένα σύνθετο χτένισμα με ανάγλυφη όψη, στην επιφάνεια του οποίου διακρίνονται πολυάριθμες παράλληλες εγχάρακτες γραμμές. Ιδιαίτερα εντυπωσιακές είναι οι σπειροειδώς καμπυλωμένες μορφές που προεξέχουν στα πλάγια· ενδέχεται να απεικονίζουν περίτεχνα πλεγμένες τούφες μαλλιών ή κάποιο ιδιαίτερο κάλυμμα της κεφαλής. Το μέτωπο είναι ψηλό και ελαφρώς θολωτό, ενώ τα μάτια αποδίδονται ως μεγάλες, κυκλικές προεξοχές. Η μύτη φαίνεται στενή και επιμήκης, ενώ το στόμα είναι μικρό και μόλις διαμορφωμένο. Το σώμα έχει στιβαρή, σχεδόν κιονοειδή μορφή, με δύο έντονα προεξέχοντα στήθη. Στην επιφάνεια διακρίνονται πολυάριθμες μικρές κοιλότητες, ακανόνιστα εγχάρακτα σημάδια και μεγαλύτερες ανοιχτόχρωμες αποθέσεις, ιδιαίτερα έντονες στην περιοχή του προσώπου, των ώμων και του κορμού. Η μορφή στα δεξιά είναι πολύ πιο συγκρατημένη ως προς τον σχεδιασμό της. Η κεφαλή της είναι σχεδόν σφαιρική, χωρίς ιδιαίτερα τονισμένο χτένισμα. Τα μάτια εμφανίζονται ως κυκλικές προεξοχές, ενώ η μύτη και το στόμα υποδηλώνονται μόνο από μικρές τρισδιάστατες ή εσώγλυφες μορφές. Τα αυτιά διακρίνονται αμυδρά στα πλάγια. Το επιμήκες σώμα είναι κάπως στενότερο και φέρει δύο μικρά, τρισδιάστατα στήθη. Η επιφάνεια είναι κυρίως σκούρα γκρίζα έως σχεδόν μαύρη, με ακανόνιστες ανοιχτόχρωμες κηλίδες και πολυάριθμες μικρές κοιλότητες. Και οι δύο μορφές παρουσιάζουν παρόμοια βασική δομή, αλλά διαφέρουν σημαντικά στην απόδοση των κεφαλών και των επιφανειών τους. Αυτή η αντιπαράθεση προσδίδει στο ζεύγος ιδιαίτερη οπτική ένταση. Οι διαφορετικές μορφοποιήσεις ενδέχεται να παραπέμπουν σε διαφορετικές ατομικές ή συμβολικές ταυτότητες, αν και δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί με βεβαιότητα μια τέτοια σημασία αποκλειστικά βάσει της εξωτερικής τους εμφάνισης.

Ιστορικοκαλλιτεχνική ανάλυση

Οι Λόσο, που αυτοαποκαλούνται Ναουντμπά, συγκαταλέγονται στις εθνοτικές ομάδες του βόρειου Τόγκο. Η παραδοσιακή περιοχή εγκατάστασής τους βρίσκεται κυρίως στις περιοχές Νιαμτουγκού και Ντουφελγκού, όπου υπάρχουν στενοί ιστορικοί και πολιτισμικοί δεσμοί με γειτονικές κοινότητες, όπως οι Καμπιγιέ, οι Λάμπα και οι Μόμπα. Οι υλικές και καλλιτεχνικές παραδόσεις της περιοχής περιλαμβάνουν διάφορες μορφές ξυλογλυπτικής, κεραμικής και κατασκευής τελετουργικών αντικειμένων. Οι ανθρωπόμορφες μορφές μπορεί να εμφανίζονται σε οικογενειακά, κοινοτικά ή θρησκευτικά συμφραζόμενα. Τα εξεταζόμενα ειδώλια από τερακότα, με τα επιμήκη σώματα, την ιδιαίτερα απλουστευμένη ανατομία και τα τονισμένα γυναικεία χαρακτηριστικά τους, εντάσσονται στο ευρύτερο πλαίσιο της εικονιστικής κεραμικής του βόρειου Τόγκο. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτος είναι ο συνδυασμός ενός σχεδόν πλήρως αφαιρετικού σχεδιασμού του σώματος με τη σχετικά διαφοροποιημένη απόδοση των κεφαλών. Ενώ τα σώματα και των δύο μορφών περιορίζονται σε συμπαγείς, κυλινδρικούς όγκους, τα πρόσωπα και ιδίως το χτένισμα της μορφής στα αριστερά παρουσιάζουν ανεξάρτητες γλυπτικές λεπτομέρειες. Αυτή η διαφορετική έμφαση σε επιμέρους μέρη του σώματος υποδεικνύει μια γλυπτική προσέγγιση που αναδεικνύει την κεφαλή ως κεντρικό εκφραστικό στοιχείο. Η αριστερή μορφή έχει ιδιαίτερα σύνθετο περίγραμμα χάρη στα σπειροειδή μαλλιά της, ενώ η δεξιά χαρακτηρίζεται από τη σφαιρική κεφαλή και την εκτεταμένη απουσία διακοσμητικών λεπτομερειών. Η κοινή παρουσίαση των δύο μορφών υποδηλώνει πιθανή λειτουργική ή συμβολική σύνδεση. Παραμένει ασαφές αν δημιουργήθηκαν αρχικά ως ταιριαστό ζεύγος. Είναι αδύνατο να προσδιοριστεί η προέλευση των ειδωλίων από τερακότα χωρίς τεκμηριωμένη προέλευση. Παρομοίως, παραμένει αδιευκρίνιστο αν οι διαφορές στον σχεδιασμό τους οφείλονται σε διαφορετικά εργαστήρια, σε ατομικές καλλιτεχνικές επιλογές ή σε διαφορετικές εικονογραφικές αντιλήψεις.

Συμβολισμός και γυναικεία εικονογραφία

Τα έντονα τονισμένα στήθη και των δύο μορφών υποδηλώνουν γυναικεία απεικόνιση. Σε πολλές καλλιτεχνικές παραδόσεις της Δυτικής Αφρικής, οι γυναικείες μορφές μπορεί να συνδέονται με έννοιες όπως η γονιμότητα, η μητρότητα, η κοινωνική συνέχεια και η μετάδοση της ζωής. Ωστόσο, τέτοιες σημασίες είναι πολιτισμικά προσδιορισμένες και δεν μπορούν να αποδοθούν αυτομάτως στα συγκεκριμένα ειδώλια από τερακότα. Τα γυναικεία σωματικά χαρακτηριστικά ενδέχεται να υποδηλώνουν ιδιαίτερη κοινωνική ή θρησκευτική σημασία των μορφών που απεικονίζονται. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διαφορετικοί σχεδιασμοί των κεφαλών. Το περίτεχνο χτένισμα της αριστερής μορφής θα μπορούσε να παραπέμπει σε συγκεκριμένη ταυτότητα, κοινωνική θέση ή τελετουργική ιδιότητα. Τα χτενίσματα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο σε πολλές αφρικανικές κοινωνίες ως έκφραση της ηλικίας, της κοινωνικής θέσης, του φύλου και της προσωπικής ταυτότητας. Επομένως, οι σπειροειδείς μορφές μπορεί να αποτελούν κάτι περισσότερο από απλώς διακοσμητικά στοιχεία. Δεν είναι δυνατή μια οριστική ερμηνεία χωρίς τοπικά εθνογραφικά παραδείγματα προς σύγκριση. Η δεξιά μορφή δεν διαθέτει σε μεγάλο βαθμό ανάλογο διάκοσμο. Η σφαιρική κεφαλή της και τα απλοποιημένα χαρακτηριστικά του προσώπου τής προσδίδουν μια πιο ήρεμη, αφαιρετική όψη. Η αντιπαράθεση των δύο μορφών θα μπορούσε να υποδηλώνει διαφορετικά στάδια ζωής, κοινωνικούς ρόλους ή συμπληρωματικά συμβολικά γνωρίσματα. Είναι επίσης πιθανό οι διαφορές να αποτελούν απλώς έκφραση της προσωπικής καλλιτεχνικής δημιουργίας. Οι πολυάριθμες μικρές κοιλότητες στις επιφάνειες των σωμάτων θα μπορούσαν να σχετίζονται με την τεχνική κατασκευής, με σκόπιμη υφή της επιφάνειας ή με μεταγενέστερες αλλοιώσεις. Ερμηνεία τους ως ουλές σώματος ή τελετουργικά σημάδια δεν θα ήταν βέβαιη χωρίς περαιτέρω διερεύνηση.

Πιθανή τελετουργική λειτουργία

Στις παραδοσιακές θρησκευτικές πεποιθήσεις διαφόρων κοινοτήτων του βόρειου Τόγκο, οι πρόγονοι, οι τοπικές προστατευτικές δυνάμεις και η σχέση ανάμεσα στους ζωντανούς και τις πνευματικές δυνάμεις έχουν σημαντική θέση. Σε τέτοια συμφραζόμενα, οι ανθρωπόμορφες μορφές μπορούν να λειτουργούν ως υλικά σημεία αναφοράς για τη μνήμη, την προστασία, τις θυσιαστικές τελετές ή την οικογενειακή συνέχεια. Μια αντίστοιχη λειτουργία για τα συγκεκριμένα ειδώλια από τερακότα των Λόσο φαίνεται κατ’ αρχήν εύλογη. Τα γυναικεία χαρακτηριστικά τους ενδέχεται να υποδηλώνουν σύνδεση με έννοιες γονιμότητας ή οικογενειακής συνέχειας, αλλά μια τέτοια ερμηνεία δεν μπορεί να θεωρηθεί βέβαιη. Τα σχεδόν κυλινδρικά σώματα και οι επίπεδες βάσεις υποδεικνύουν ότι τοποθετούνταν όρθια. Παραμένει άγνωστο αν τα ειδώλια χρησιμοποιούνταν αρχικά σε οικιακό βωμό, σε κοινοτικό ιερό ή σε κάποιο άλλο πλαίσιο. Παραμένει επίσης ανοιχτό το ερώτημα αν δημιουργήθηκαν ως ζεύγος ή ανεξάρτητα. Οι σκούρες γκρίζες επιφάνειες και οι ανοιχτόχρωμες αποθέσεις μπορεί να οφείλονται σε διαφορετικές διαδικασίες κατασκευής και παλαίωσης. Ο σκούρος χρωματισμός, για παράδειγμα, θα μπορούσε να σχετίζεται με συνθήκες όπτησης σε αναγωγική ατμόσφαιρα, με μεταγενέστερη επεξεργασία της επιφάνειας ή με παρατεταμένη χρήση. Για οριστικό προσδιορισμό θα απαιτούνταν ανάλυση των υλικών. Τα ορατά ίχνη φθοράς δεν επιτρέπουν ασφαλή συμπεράσματα σχετικά με επαναλαμβανόμενες τελετουργικές επεξεργασίες ή την αρχική λειτουργία των αντικειμένων.

Ιστορικοκαλλιτεχνική αποτίμηση

Η εξαιρετική καλλιτεχνική ποιότητα αυτού του ζεύγους από τερακότα έγκειται στον εντυπωσιακό συνδυασμό μορφολογικής ενότητας, γλυπτικής απλοποίησης και εξατομικευμένης διαφοροποίησης. Και οι δύο μορφές έχουν σχεδόν μνημειακή παρουσία, η οποία, ανεξάρτητα από τις πραγματικές διαστάσεις τους, προκύπτει από τη συνεπή αναγωγή της ανθρώπινης μορφής σε λίγους βασικούς όγκους. Τα επιμήκη σώματα δημιουργούν ήρεμους κάθετους άξονες, ενώ οι μεγάλες κεφαλές ολοκληρώνουν αποτελεσματικά τις συνθέσεις. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η διαφορετική απόδοση των κρανίων. Η αριστερή μορφή, με τα σπειροειδή μαλλιά της, αναπτύσσει ένα δυναμικό, πλαστικά σύνθετο περίγραμμα, ενώ η δεξιά μορφή, με τη συμπαγή, σφαιρική κεφαλή της, αποπνέει σχεδόν διαλογιστική γαλήνη. Τα ανάγλυφα τονισμένα στήθη δημιουργούν σαφή σύνδεση ανάμεσα στις δύο μορφές και υπογραμμίζουν την κοινή ανθρωπόμορφη βάση τους. Οι σκούρες γκρίζες επιφάνειες, οι ανοιχτόχρωμες αποθέσεις και οι ακανόνιστες κοιλότητες προσδίδουν στα γλυπτά έντονη υλική ζωντάνια. Στο πλαίσιο της ποικιλόμορφης εικονιστικής κεραμικής του βόρειου Τόγκο, τα δύο αυτά έργα επιδεικνύουν αξιοσημείωτη ικανότητα γλυπτικής συμπύκνωσης. Η ιστορικοκαλλιτεχνική σημασία τους έγκειται κυρίως στον συνδυασμό της γυναικείας εικονογραφίας, της γεωμετρικής αφαίρεσης και μιας αντίληψης της εικόνας που ενδέχεται να έχει επηρεαστεί από τελετουργικές πρακτικές. Όταν παρουσιάζονται μαζί, οι μορφές δημιουργούν έναν μοναδικό διαλογικό χαρακτήρα, του οποίου όμως η αρχική πολιτισμική σημασία απαιτεί περαιτέρω έρευνα.

Βιβλιογραφία

Kerchache, Jacques / Paudrat, Jean-Louis / Stéphan, Lucien: L'art africain. Παρίσι: Citadelles & Mazenod, 1988.
Laude, Jean: The Arts of Black Africa. Μπέρκλεϊ / Λος Άντζελες: University of California Press, 1971.
Roy, Christopher D. / Wheelock, Thomas G.: Land of the Flying Masks: Art and Culture in Burkina Faso. Μόναχο: Prestel, 2007.

Οι αναφερόμενες δημοσιεύσεις παρέχουν γενικά ιστορικοκαλλιτεχνικά θεμέλια για την αφρικανική γλυπτική και τις καλλιτεχνικές παραδόσεις της σαβάνας της Δυτικής Αφρικής. Ωστόσο, δεν εξετάζουν άμεσα τα ειδώλια από τερακότα των Λόσο από τη Νιαμτουγκού. Ειδικότερα, η μελέτη των Roy και Wheelock αφορά κυρίως γειτονικές πολιτισμικές περιοχές και χρησιμεύει αποκλειστικά για περιφερειακή σύγκριση. Μια πληρέστερη επιστημονική ανάλυση θα απαιτούσε ειδικές εθνογραφικές μελέτες για τους Ναουντμπά, καθώς και τεκμηριωμένα συγκριτικά αντικείμενα από τις περιοχές Νιαμτουγκού και Ντουφελγκού.

Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση

Ορισμένες πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος των αντίστοιχων δικαιούχων.

Αρ. ευρ. MAZ34353

Πληροφοριοδότης: Petit Coulibaly

Ύψος: 34 cm / 33 cm
Βάρος: 2,2 kg / 1,9 kg

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Ανθρωπόμορφο ζεύγος από τερακότα των Λόσο - Περιοχή Νιαμτουγκού, Τόγκο

Πολιτισμός: Λόσο (Ναουντμπά), αποδιδόμενο

Προέλευση: Περιοχή Νιαμτουγκού, βόρειο Τόγκο

Υλικό: Ψημένος πηλός, σκούρα γκρίζα έως σχεδόν μαύρη επιφάνεια με ανοιχτόχρωμες ορυκτές αποθέσεις και κατάλοιπα χρωστικών σε ορισμένα σημεία

Τύπος αντικειμένου: Δύο ανθρωπόμορφα ειδώλια από τερακότα με γυναικεία σωματικά χαρακτηριστικά, πιθανώς τελετουργικό ζεύγος

Χρονολόγηση: Αβέβαιη

Πολιτισμικό πλαίσιο: Εικονιστική κεραμική και θρησκευτικές παραδόσεις των Λόσο στην περιοχή Ντουφελγκού, βόρειο Τόγκο

Περιγραφή

Αυτό το αξιοσημείωτο ζεύγος από τερακότα, προερχόμενο από την περιοχή Νιαμτουγκού, αποτελείται από δύο όρθιες, σχεδόν πανομοιότυπες ανθρωπόμορφες μορφές. Οι συμπαγείς μορφές των σωμάτων τους και τα ιδιαίτερα σχηματοποιημένα χαρακτηριστικά του προσώπου συνδυάζουν εντυπωσιακά τη γεωμετρική απλοποίηση με την εξατομικευμένη απόδοση. Και τα δύο γλυπτά έχουν επιμήκη, σχεδόν κυλινδρικά σώματα, που καταλήγουν σε επίπεδες βάσεις χωρίς διαμορφωμένα πόδια. Τα χέρια υποδηλώνονται μόνο από μικρές πλευρικές προεξοχές, ενώ η γυναικεία ανατομία τονίζεται σαφώς με ανάγλυφα προεξέχοντα στήθη. Η μορφή στα αριστερά διακρίνεται για την ιδιαίτερα περίτεχνη κεφαλή της. Στη σχετικά μεγάλη, στρογγυλεμένη κεφαλή κυριαρχεί ένα σύνθετο χτένισμα με ανάγλυφη όψη, στην επιφάνεια του οποίου διακρίνονται πολυάριθμες παράλληλες εγχάρακτες γραμμές. Ιδιαίτερα εντυπωσιακές είναι οι σπειροειδώς καμπυλωμένες μορφές που προεξέχουν στα πλάγια· ενδέχεται να απεικονίζουν περίτεχνα πλεγμένες τούφες μαλλιών ή κάποιο ιδιαίτερο κάλυμμα της κεφαλής. Το μέτωπο είναι ψηλό και ελαφρώς θολωτό, ενώ τα μάτια αποδίδονται ως μεγάλες, κυκλικές προεξοχές. Η μύτη φαίνεται στενή και επιμήκης, ενώ το στόμα είναι μικρό και μόλις διαμορφωμένο. Το σώμα έχει στιβαρή, σχεδόν κιονοειδή μορφή, με δύο έντονα προεξέχοντα στήθη. Στην επιφάνεια διακρίνονται πολυάριθμες μικρές κοιλότητες, ακανόνιστα εγχάρακτα σημάδια και μεγαλύτερες ανοιχτόχρωμες αποθέσεις, ιδιαίτερα έντονες στην περιοχή του προσώπου, των ώμων και του κορμού. Η μορφή στα δεξιά είναι πολύ πιο συγκρατημένη ως προς τον σχεδιασμό της. Η κεφαλή της είναι σχεδόν σφαιρική, χωρίς ιδιαίτερα τονισμένο χτένισμα. Τα μάτια εμφανίζονται ως κυκλικές προεξοχές, ενώ η μύτη και το στόμα υποδηλώνονται μόνο από μικρές τρισδιάστατες ή εσώγλυφες μορφές. Τα αυτιά διακρίνονται αμυδρά στα πλάγια. Το επιμήκες σώμα είναι κάπως στενότερο και φέρει δύο μικρά, τρισδιάστατα στήθη. Η επιφάνεια είναι κυρίως σκούρα γκρίζα έως σχεδόν μαύρη, με ακανόνιστες ανοιχτόχρωμες κηλίδες και πολυάριθμες μικρές κοιλότητες. Και οι δύο μορφές παρουσιάζουν παρόμοια βασική δομή, αλλά διαφέρουν σημαντικά στην απόδοση των κεφαλών και των επιφανειών τους. Αυτή η αντιπαράθεση προσδίδει στο ζεύγος ιδιαίτερη οπτική ένταση. Οι διαφορετικές μορφοποιήσεις ενδέχεται να παραπέμπουν σε διαφορετικές ατομικές ή συμβολικές ταυτότητες, αν και δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστεί με βεβαιότητα μια τέτοια σημασία αποκλειστικά βάσει της εξωτερικής τους εμφάνισης.

Ιστορικοκαλλιτεχνική ανάλυση

Οι Λόσο, που αυτοαποκαλούνται Ναουντμπά, συγκαταλέγονται στις εθνοτικές ομάδες του βόρειου Τόγκο. Η παραδοσιακή περιοχή εγκατάστασής τους βρίσκεται κυρίως στις περιοχές Νιαμτουγκού και Ντουφελγκού, όπου υπάρχουν στενοί ιστορικοί και πολιτισμικοί δεσμοί με γειτονικές κοινότητες, όπως οι Καμπιγιέ, οι Λάμπα και οι Μόμπα. Οι υλικές και καλλιτεχνικές παραδόσεις της περιοχής περιλαμβάνουν διάφορες μορφές ξυλογλυπτικής, κεραμικής και κατασκευής τελετουργικών αντικειμένων. Οι ανθρωπόμορφες μορφές μπορεί να εμφανίζονται σε οικογενειακά, κοινοτικά ή θρησκευτικά συμφραζόμενα. Τα εξεταζόμενα ειδώλια από τερακότα, με τα επιμήκη σώματα, την ιδιαίτερα απλουστευμένη ανατομία και τα τονισμένα γυναικεία χαρακτηριστικά τους, εντάσσονται στο ευρύτερο πλαίσιο της εικονιστικής κεραμικής του βόρειου Τόγκο. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτος είναι ο συνδυασμός ενός σχεδόν πλήρως αφαιρετικού σχεδιασμού του σώματος με τη σχετικά διαφοροποιημένη απόδοση των κεφαλών. Ενώ τα σώματα και των δύο μορφών περιορίζονται σε συμπαγείς, κυλινδρικούς όγκους, τα πρόσωπα και ιδίως το χτένισμα της μορφής στα αριστερά παρουσιάζουν ανεξάρτητες γλυπτικές λεπτομέρειες. Αυτή η διαφορετική έμφαση σε επιμέρους μέρη του σώματος υποδεικνύει μια γλυπτική προσέγγιση που αναδεικνύει την κεφαλή ως κεντρικό εκφραστικό στοιχείο. Η αριστερή μορφή έχει ιδιαίτερα σύνθετο περίγραμμα χάρη στα σπειροειδή μαλλιά της, ενώ η δεξιά χαρακτηρίζεται από τη σφαιρική κεφαλή και την εκτεταμένη απουσία διακοσμητικών λεπτομερειών. Η κοινή παρουσίαση των δύο μορφών υποδηλώνει πιθανή λειτουργική ή συμβολική σύνδεση. Παραμένει ασαφές αν δημιουργήθηκαν αρχικά ως ταιριαστό ζεύγος. Είναι αδύνατο να προσδιοριστεί η προέλευση των ειδωλίων από τερακότα χωρίς τεκμηριωμένη προέλευση. Παρομοίως, παραμένει αδιευκρίνιστο αν οι διαφορές στον σχεδιασμό τους οφείλονται σε διαφορετικά εργαστήρια, σε ατομικές καλλιτεχνικές επιλογές ή σε διαφορετικές εικονογραφικές αντιλήψεις.

Συμβολισμός και γυναικεία εικονογραφία

Τα έντονα τονισμένα στήθη και των δύο μορφών υποδηλώνουν γυναικεία απεικόνιση. Σε πολλές καλλιτεχνικές παραδόσεις της Δυτικής Αφρικής, οι γυναικείες μορφές μπορεί να συνδέονται με έννοιες όπως η γονιμότητα, η μητρότητα, η κοινωνική συνέχεια και η μετάδοση της ζωής. Ωστόσο, τέτοιες σημασίες είναι πολιτισμικά προσδιορισμένες και δεν μπορούν να αποδοθούν αυτομάτως στα συγκεκριμένα ειδώλια από τερακότα. Τα γυναικεία σωματικά χαρακτηριστικά ενδέχεται να υποδηλώνουν ιδιαίτερη κοινωνική ή θρησκευτική σημασία των μορφών που απεικονίζονται. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διαφορετικοί σχεδιασμοί των κεφαλών. Το περίτεχνο χτένισμα της αριστερής μορφής θα μπορούσε να παραπέμπει σε συγκεκριμένη ταυτότητα, κοινωνική θέση ή τελετουργική ιδιότητα. Τα χτενίσματα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο σε πολλές αφρικανικές κοινωνίες ως έκφραση της ηλικίας, της κοινωνικής θέσης, του φύλου και της προσωπικής ταυτότητας. Επομένως, οι σπειροειδείς μορφές μπορεί να αποτελούν κάτι περισσότερο από απλώς διακοσμητικά στοιχεία. Δεν είναι δυνατή μια οριστική ερμηνεία χωρίς τοπικά εθνογραφικά παραδείγματα προς σύγκριση. Η δεξιά μορφή δεν διαθέτει σε μεγάλο βαθμό ανάλογο διάκοσμο. Η σφαιρική κεφαλή της και τα απλοποιημένα χαρακτηριστικά του προσώπου τής προσδίδουν μια πιο ήρεμη, αφαιρετική όψη. Η αντιπαράθεση των δύο μορφών θα μπορούσε να υποδηλώνει διαφορετικά στάδια ζωής, κοινωνικούς ρόλους ή συμπληρωματικά συμβολικά γνωρίσματα. Είναι επίσης πιθανό οι διαφορές να αποτελούν απλώς έκφραση της προσωπικής καλλιτεχνικής δημιουργίας. Οι πολυάριθμες μικρές κοιλότητες στις επιφάνειες των σωμάτων θα μπορούσαν να σχετίζονται με την τεχνική κατασκευής, με σκόπιμη υφή της επιφάνειας ή με μεταγενέστερες αλλοιώσεις. Ερμηνεία τους ως ουλές σώματος ή τελετουργικά σημάδια δεν θα ήταν βέβαιη χωρίς περαιτέρω διερεύνηση.

Πιθανή τελετουργική λειτουργία

Στις παραδοσιακές θρησκευτικές πεποιθήσεις διαφόρων κοινοτήτων του βόρειου Τόγκο, οι πρόγονοι, οι τοπικές προστατευτικές δυνάμεις και η σχέση ανάμεσα στους ζωντανούς και τις πνευματικές δυνάμεις έχουν σημαντική θέση. Σε τέτοια συμφραζόμενα, οι ανθρωπόμορφες μορφές μπορούν να λειτουργούν ως υλικά σημεία αναφοράς για τη μνήμη, την προστασία, τις θυσιαστικές τελετές ή την οικογενειακή συνέχεια. Μια αντίστοιχη λειτουργία για τα συγκεκριμένα ειδώλια από τερακότα των Λόσο φαίνεται κατ’ αρχήν εύλογη. Τα γυναικεία χαρακτηριστικά τους ενδέχεται να υποδηλώνουν σύνδεση με έννοιες γονιμότητας ή οικογενειακής συνέχειας, αλλά μια τέτοια ερμηνεία δεν μπορεί να θεωρηθεί βέβαιη. Τα σχεδόν κυλινδρικά σώματα και οι επίπεδες βάσεις υποδεικνύουν ότι τοποθετούνταν όρθια. Παραμένει άγνωστο αν τα ειδώλια χρησιμοποιούνταν αρχικά σε οικιακό βωμό, σε κοινοτικό ιερό ή σε κάποιο άλλο πλαίσιο. Παραμένει επίσης ανοιχτό το ερώτημα αν δημιουργήθηκαν ως ζεύγος ή ανεξάρτητα. Οι σκούρες γκρίζες επιφάνειες και οι ανοιχτόχρωμες αποθέσεις μπορεί να οφείλονται σε διαφορετικές διαδικασίες κατασκευής και παλαίωσης. Ο σκούρος χρωματισμός, για παράδειγμα, θα μπορούσε να σχετίζεται με συνθήκες όπτησης σε αναγωγική ατμόσφαιρα, με μεταγενέστερη επεξεργασία της επιφάνειας ή με παρατεταμένη χρήση. Για οριστικό προσδιορισμό θα απαιτούνταν ανάλυση των υλικών. Τα ορατά ίχνη φθοράς δεν επιτρέπουν ασφαλή συμπεράσματα σχετικά με επαναλαμβανόμενες τελετουργικές επεξεργασίες ή την αρχική λειτουργία των αντικειμένων.

Ιστορικοκαλλιτεχνική αποτίμηση

Η εξαιρετική καλλιτεχνική ποιότητα αυτού του ζεύγους από τερακότα έγκειται στον εντυπωσιακό συνδυασμό μορφολογικής ενότητας, γλυπτικής απλοποίησης και εξατομικευμένης διαφοροποίησης. Και οι δύο μορφές έχουν σχεδόν μνημειακή παρουσία, η οποία, ανεξάρτητα από τις πραγματικές διαστάσεις τους, προκύπτει από τη συνεπή αναγωγή της ανθρώπινης μορφής σε λίγους βασικούς όγκους. Τα επιμήκη σώματα δημιουργούν ήρεμους κάθετους άξονες, ενώ οι μεγάλες κεφαλές ολοκληρώνουν αποτελεσματικά τις συνθέσεις. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η διαφορετική απόδοση των κρανίων. Η αριστερή μορφή, με τα σπειροειδή μαλλιά της, αναπτύσσει ένα δυναμικό, πλαστικά σύνθετο περίγραμμα, ενώ η δεξιά μορφή, με τη συμπαγή, σφαιρική κεφαλή της, αποπνέει σχεδόν διαλογιστική γαλήνη. Τα ανάγλυφα τονισμένα στήθη δημιουργούν σαφή σύνδεση ανάμεσα στις δύο μορφές και υπογραμμίζουν την κοινή ανθρωπόμορφη βάση τους. Οι σκούρες γκρίζες επιφάνειες, οι ανοιχτόχρωμες αποθέσεις και οι ακανόνιστες κοιλότητες προσδίδουν στα γλυπτά έντονη υλική ζωντάνια. Στο πλαίσιο της ποικιλόμορφης εικονιστικής κεραμικής του βόρειου Τόγκο, τα δύο αυτά έργα επιδεικνύουν αξιοσημείωτη ικανότητα γλυπτικής συμπύκνωσης. Η ιστορικοκαλλιτεχνική σημασία τους έγκειται κυρίως στον συνδυασμό της γυναικείας εικονογραφίας, της γεωμετρικής αφαίρεσης και μιας αντίληψης της εικόνας που ενδέχεται να έχει επηρεαστεί από τελετουργικές πρακτικές. Όταν παρουσιάζονται μαζί, οι μορφές δημιουργούν έναν μοναδικό διαλογικό χαρακτήρα, του οποίου όμως η αρχική πολιτισμική σημασία απαιτεί περαιτέρω έρευνα.

Βιβλιογραφία

Kerchache, Jacques / Paudrat, Jean-Louis / Stéphan, Lucien: L'art africain. Παρίσι: Citadelles & Mazenod, 1988.
Laude, Jean: The Arts of Black Africa. Μπέρκλεϊ / Λος Άντζελες: University of California Press, 1971.
Roy, Christopher D. / Wheelock, Thomas G.: Land of the Flying Masks: Art and Culture in Burkina Faso. Μόναχο: Prestel, 2007.

Οι αναφερόμενες δημοσιεύσεις παρέχουν γενικά ιστορικοκαλλιτεχνικά θεμέλια για την αφρικανική γλυπτική και τις καλλιτεχνικές παραδόσεις της σαβάνας της Δυτικής Αφρικής. Ωστόσο, δεν εξετάζουν άμεσα τα ειδώλια από τερακότα των Λόσο από τη Νιαμτουγκού. Ειδικότερα, η μελέτη των Roy και Wheelock αφορά κυρίως γειτονικές πολιτισμικές περιοχές και χρησιμεύει αποκλειστικά για περιφερειακή σύγκριση. Μια πληρέστερη επιστημονική ανάλυση θα απαιτούσε ειδικές εθνογραφικές μελέτες για τους Ναουντμπά, καθώς και τεκμηριωμένα συγκριτικά αντικείμενα από τις περιοχές Νιαμτουγκού και Ντουφελγκού.

Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση

Ορισμένες πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος των αντίστοιχων δικαιούχων.

Αρ. ευρ. MAZ34353

Πληροφοριοδότης: Petit Coulibaly

Ύψος: 34 cm / 33 cm
Βάρος: 2,2 kg / 1,9 kg

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Losso
Χώρα προέλευσης
Τόγκο
Υλικό
Terracotta
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A terracotta sculpture
Height
34 cm
Βάρος
4.1 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6993
Πουλημένα αντικείμενα
99.22%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​