Ένα σιδερένιο γλυπτό - Vere - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)
00
ημέρες
21
ώρες
28
λεπτά
08
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 7
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 230 - € 270
 | 7 € | |
|---|---|---|
 | 6 € | |
 | 3 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145414 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Το «A iron sculpture» είναι ένα αυθεντικό ανθρωπόμορφο γλυπτό από μαύρο σίδηρο, το οποίο αποδίδεται στον λαό Vere και προέρχεται από το Guso Village, στην περιοχή Jalingo της Νιγηρίας.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Ανθρωπόμορφο σιδερένιο γλυπτό του λαού Βέρε - Περιοχή Τζαλίνγκο, χωριό Γκούσο, Νιγηρία
Πολιτισμός: Βέρε (Βέρε), αποδίδεται
Προέλευση: Χωριό Γκούσο, περιοχή Τζαλίνγκο, πολιτεία Ταράμπα, βορειοανατολική Νιγηρία
Υλικό: Σφυρήλατος σίδηρος, οξειδωμένη πατίνα από σκούρο καφέ έως σκουριάς, κινητά ή αναρτημένα σιδερένια στοιχεία, συμπεριλαμβανομένης της βάσης.
Τύπος αντικειμένου: Εξαιρετικά αφαιρετική ανθρωπόμορφη σιδερένια μορφή με ραβδοειδές σώμα και προσαρτημένα μεταλλικά άκρα
Χρονολόγηση: Αβέβαιη
Πολιτισμικό πλαίσιο: Παραδοσιακή σιδηρουργία και πιθανώς τελετουργική μεταλλοτεχνία του λαού Βέρε, στη μεθόριο Νιγηρίας και Καμερούν
Περιγραφή
Αυτό το εξαιρετικά λεπτό σιδερένιο γλυπτό, ενταγμένο στο πολιτισμικό πλαίσιο των Βέρε, χαρακτηρίζεται από μια ριζική απλοποίηση της ανθρώπινης μορφής σε λίγα βασικά σφυρήλατα στοιχεία. Ολόκληρη η σύνθεσή του αναπτύσσεται αυστηρά κατακόρυφα, γύρω από μια μακριά, στενή σιδερένια ράβδο. Η ράβδος καταλήγει κάτω σε μια μυτερή προέκταση, ενώ στο πάνω άκρο μεταβαίνει σε μια μικρή, ωοειδή, ελαφρώς πεπλατυσμένη κεφαλή. Η κεφαλή βρίσκεται πάνω σε έναν μακρύ, λεπτό λαιμό, ο οποίος ενώνεται ομαλά με τους ώμους. Κάτω από τον λαιμό, ο σίδηρος διευρύνεται σχηματίζοντας μια μικρή, σχεδόν τριγωνική περιοχή των ώμων, από την οποία προσαρτώνται δύο μακριά στοιχεία που κρέμονται προς τα πλάγια. Αυτά έχουν επίπεδες, σφυρήλατες, ελαφρώς ανώμαλες επιφάνειες και στενεύουν προς τα κάτω, πριν καταλήξουν σε πλατύτερες, στρογγυλεμένες άκρες. Το σχήμα τους παραπέμπει σε επιμήκη χέρια, χωρίς να αποδίδονται ξεχωριστά οι παλάμες. Οι δύο πλευρικοί σύνδεσμοι κρέμονται υπό διαφορετικές γωνίες, προσδίδοντας μια διακριτική αίσθηση κίνησης στη μορφή, η οποία κατά τα άλλα ακολουθεί αυστηρά τον κατακόρυφο άξονα. Το κεντρικό σώμα παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου ραβδοειδές και δεν παρουσιάζει έντονη διαμόρφωση του θώρακα, της κοιλιάς ή των ποδιών. Στο μεσαίο τμήμα βρίσκονται δύο συμμετρικά τοποθετημένες, προς τα έξω καμπυλωτές σιδερένιες ράβδοι, στις οποίες είναι προσαρτημένα αρκετά μικρότερα, επιμήκη μεταλλικά τεμάχια. Τα πρόσθετα αυτά στοιχεία έχουν ποικίλα σχήματα, μεταξύ των οποίων στενές, ελαφρώς στριμμένες ράβδοι και πλατύτερα, επίπεδα σφυρήλατα κρεμαστά στοιχεία. Σχηματίζουν μια σύνθετη δομή από κλειστά και ανοιχτά σχήματα, η οποία ξεχωρίζει καθαρά από τη γραμμική λιτότητα του υπόλοιπου έργου. Ορισμένα από αυτά τα στοιχεία φαίνεται να συνδέονται με απλούς κρίκους ή λυγισμένα άκρα σιδήρου. Το κάτω μισό του έργου αποτελείται από μια μακριά, σχεδόν ευθεία σιδερένια ράβδο, η οποία στενεύει προς την άκρη. Σε όλη την επιφάνεια παρατηρείται ομοιόμορφη, κατά τόπους εντονότερη, καστανοσκουριά πατίνα οξείδωσης, με σκοτεινότερες κοιλότητες και ανοιχτόχρωμα, ορυκτά κατάλοιπα. Ίχνη της διαδικασίας σφυρηλάτησης παραμένουν ορατά στα ελαφρώς ανώμαλα περιγράμματα και στους διαφορετικούς βαθμούς φθοράς του μετάλλου. Η σύγχρονη μαύρη βάση έκθεσης δεν αποτελεί μέρος του αρχικού σχεδιασμού.
Ιστορική και καλλιτεχνική ανάλυση
Οι Βέρε, που αποκαλούνται επίσης Βέρε, είναι εθνοτική ομάδα της βορειοανατολικής Νιγηρίας και των γειτονικών περιοχών του Καμερούν. Η ιστορική επικράτειά τους βρίσκεται κυρίως στις ορεινές και σαβανικές περιοχές νότια της άνω λεκάνης του Μπενουέ. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από εξαιρετική πολιτισμική ποικιλομορφία, καθώς διαφορετικές κοινότητες, όπως οι Μουμούγιε, οι Τσάμπα, οι Τζουκούν και άλλες γειτονικές ομάδες, ανέπτυξαν διακριτές παραδόσεις ξυλουργικής και μεταλλοτεχνίας. Στις κοινωνίες αυτές, ο σίδηρος δεν ήταν απλώς πρακτικό υλικό για εργαλεία, όπλα και γεωργικά σκεύη, αλλά κατείχε επίσης ιδιαίτερη θέση σε θρησκευτικά και κοινωνικά συμφραζόμενα. Η κατασκευή σφυρήλατων σιδερένιων αντικειμένων απαιτούσε εξειδικευμένες τεχνικές γνώσεις και, σε πολλές κοινωνίες της Δυτικής και Κεντρικής Αφρικής, συνδεόταν με ιδιαίτερες αντιλήψεις για την τεχνική δεξιοτεχνία και τον μετασχηματισμό των υλικών. Λόγω του εξαιρετικά αφαιρετικού ανθρωπόμορφου σχεδιασμού και της σφυρήλατης κατασκευής του, το παρόν γλυπτό μπορεί να ενταχθεί στο ευρύτερο πλαίσιο της σιδερένιας γλυπτικής της άνω περιοχής του Μπενουέ. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η συνεπής αναγωγή του ανθρώπινου σώματος σε κατακόρυφη γραμμή, η οποία συμπληρώνεται από λίγα πλευρικά προσαρτημένα ή γλυπτά άκρα. Η κεφαλή εμφανίζεται ως μικρό ωοειδές στοιχείο, ενώ τα μακριά χέρια και ο ραβδοειδής κορμός καθορίζουν ολόκληρη τη σύνθεση. Αυτός ο σχεδιασμός διαφέρει θεμελιωδώς από τις νατουραλιστικές απεικονίσεις μορφών και ακολουθεί μια καλλιτεχνική λογική σύμφωνα με την οποία η ανθρώπινη μορφή αποδίδεται μέσω των βασικών δομικών χαρακτηριστικών της. Τα πρόσθετα μεταλλικά κρεμαστά στοιχεία στο μεσαίο τμήμα προσδίδουν στη μορφή ένα δεύτερο, ενδεχομένως συμβολικά σημαντικό, επίπεδο. Ωστόσο, η ακριβής λειτουργία τους παραμένει ασαφής.
Η απόδοση του έργου στους Βέρε βασίζεται στην καταγεγραμμένη προέλευσή του· για μια επιστημονικά τεκμηριωμένη ταξινόμηση θα απαιτούνταν οριστική υφολογική ταυτοποίηση με τη χρήση τεκμηριωμένων συγκριτικών αντικειμένων.
Συμβολισμός και σημασία του υλικού
Η εξαιρετικά επιμήκης μορφή του γλυπτού αφήνει περιθώριο για διάφορες συμβολικές ερμηνείες. Η μικρή ωοειδής κεφαλή, ο μακρύς λαιμός και τα κρεμασμένα χέρια καθιστούν σαφή την ανθρώπινη μορφή, παρά τον σε μεγάλο βαθμό αφαιρετικό χαρακτήρα της. Ταυτόχρονα, το σώμα έχει σχεδόν ραβδοειδές σχήμα, που θυμίζει στύλο, σύμβολο ή όρθιο διακριτικό. Αυτός ο συνδυασμός ανθρωπόμορφης απεικόνισης και γραμμικής κατασκευής θα μπορούσε να υποδηλώνει ειδική λειτουργία σε θρησκευτικό ή κοινωνικό πλαίσιο. Ιδιαίτερη προσοχή αξίζουν τα μεταλλικά κρεμαστά στοιχεία που είναι προσαρτημένα στο κεντρικό τμήμα. Σχηματίζουν μια δομή που μοιάζει κινητή, της οποίας τα επιμέρους στοιχεία ενδέχεται αρχικά να είχαν ακουστικές, συμβολικές ή πρακτικές λειτουργίες. Εάν ήταν πράγματι ελεύθερα κινούμενα, θα μπορούσαν να παράγουν ήχους όταν μετακινούνταν το αντικείμενο. Ωστόσο, η χρήση αυτή δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί βάσει της φωτογραφίας. Σε διάφορες αφρικανικές τελετουργικές παραδόσεις, τα προσαρτημένα μεταλλικά τεμάχια μπορούν να λειτουργούν ως σύμβολα ιδιαίτερης δραστικότητας, ως υλικά αφιερώματα ή ως μέρη σύνθετων προστατευτικών αντικειμένων. Ωστόσο, η άμεση απόδοση τέτοιων σημασιών στο παρόν γλυπτό των Βέρε θα ήταν εικασία. Αξίζει επίσης να προσεχθεί η κάτω, κωνικά στενεύουσα προέκταση. Το σχήμα της θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι το αντικείμενο αρχικά στερεωνόταν στο έδαφος, σε ξύλινη βάση ή σε κάποιο άλλο στήριγμα. Παραμένει ασαφές αν πράγματι χρησίμευε ως μέσο στερέωσης. Η χρήση του σιδήρου προσδίδει στο γλυπτό ξεχωριστή υλική παρουσία. Το σφυρήλατο μέταλλο συνδυάζει τεχνική αντοχή με έναν απροσδόκητα λεπτεπίλεπτο, σχεδόν γραφιστικό σχεδιασμό. Η καστανοσκουριά επιφάνεια και τα ορατά ίχνη σφυρηλάτησης υπογραμμίζουν τον χειροποίητο χαρακτήρα του έργου και καθιστούν αντιληπτό τον μετασχηματισμό του σιδήρου ως υλικού.
Πιθανή τελετουργική λειτουργία
Η αρχική χρήση του γλυπτού δεν μπορεί να προσδιοριστεί με βεβαιότητα χωρίς εθνογραφική τεκμηρίωση. Σε διάφορες κοινότητες της άνω περιοχής του Μπενουέ, ανθρωπόμορφες μορφές, μεταλλικά αντικείμενα και άλλα υλικά σύμβολα ενδέχεται να χρησιμοποιούνταν σε θρησκευτικά, οικογενειακά ή κοινοτικά πλαίσια. Είναι πιθανό να χρησίμευαν ως προστατευτικές μορφές, ως μέρη βωμών ή ως συμβολικά αντικείμενα στο πλαίσιο μιας τοπικής λατρευτικής κοινότητας. Η κάτω, κωνικά στενεύουσα προέκταση μπορεί να προοριζόταν για σταθερή τοποθέτηση, ενώ τα πρόσθετα μεταλλικά κρεμαστά στοιχεία θα μπορούσαν να υποδηλώνουν ειδικό εξοπλισμό ή επανειλημμένες προσθήκες στο αντικείμενο. Θεωρητικά, είναι επίσης πιθανή η χρήση του ως τελετουργικού συμβόλου ή φορητού διακριτικού. Ωστόσο, δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία που να τεκμηριώνουν καμία από αυτές τις πιθανότητες. Επομένως, ο χαρακτηρισμός του ως τελετουργικής σιδερένιας μορφής θα πρέπει να θεωρείται προσεκτική λειτουργική ταξινόμηση. Η ορατή πατίνα οξείδωσης υποδηλώνει μεταβολή της μεταλλικής επιφάνειας, αλλά δεν επιτρέπει ασφαλή χρονολόγηση ή ανασύσταση της αρχικής χρήσης. Ειδικότερα, ο βαθμός διάβρωσης δεν αποκαλύπτει άμεσα την ηλικία του αντικειμένου. Μια λεπτομερέστερη εξέταση της τεχνικής σφυρηλάτησης, των συνδέσεων και τυχόν ιχνών φθοράς θα μπορούσε να προσφέρει πρόσθετες ενδείξεις σχετικά με την κατασκευή και τη λειτουργία του.
Καλλιτεχνική αποτίμηση
Η εξαιρετική καλλιτεχνική ποιότητα αυτού του σιδερένιου γλυπτού των Βέρε έγκειται στην αξιοσημείωτη συμπύκνωση της μορφής του. Από λίγα μόνο σφυρήλατα στοιχεία αναδύεται μια ανθρώπινη μορφή με αξιοσημείωτη εκφραστικότητα, της οποίας η εντύπωση καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από την αλληλεπίδραση της κάθετης αυστηρότητας με την πλευρική κίνηση. Η μικρή ωοειδής κεφαλή αποτελεί ένα διακριτικό άνω πέρας, ενώ τα μακριά χέρια επεκτείνουν ρυθμικά τη λεπτή σιλουέτα. Τα μεταλλικά κρεμαστά στοιχεία στο κεντρικό τμήμα δημιουργούν μια πιο σύνθετη γλυπτική δομή και προσδίδουν στο έργο ιδιαίτερη οπτική ένταση. Η μορφή λειτουργεί ταυτόχρονα ως ανθρώπινη απεικόνιση, γραμμικό σύμβολο και χωρική κατασκευή. Ιδιαίτερα εντυπωσιακός είναι ο συνδυασμός τεχνικής απλότητας και καλλιτεχνικής ακρίβειας. Τα σφυρήλατα μεταλλικά μέρη διατηρούν τον χειροποίητο χαρακτήρα τους, ενώ η διάταξή τους αποκαλύπτει μια συνειδητά σχεδιασμένη συνολική σύνθεση. Οι μακριές, λεπτές αναλογίες προσδίδουν στο γλυπτό μια σχεδόν άυλη όψη, η οποία έρχεται σε εντυπωσιακή αντίθεση με την υλική στιβαρότητα του σιδήρου. Στο πλαίσιο της πολυποίκιλης μεταλλοτεχνίας της άνω περιοχής του Μπενουέ, το έργο μπορεί να θεωρηθεί παράδειγμα συνεπούς αφαιρετικού εικονιστικού σχεδιασμού. Η ιστορική και καλλιτεχνική του σημασία έγκειται ιδιαίτερα στον συνδυασμό της ανθρωπόμορφης απλοποίησης, της κατασκευαστικής σαφήνειας και μιας ενδεχομένως τελετουργικά καθορισμένης σύνθεσης υλικών. Ωστόσο, η ακριβής πολιτισμική και λειτουργική ταξινόμησή του παραμένει αντικείμενο περαιτέρω έρευνας.
Βιβλιογραφία
Fardon, Richard (επιμ.): African Languages, Development and the State. Λονδίνο: Routledge, 1994. Η έκδοση αυτή παρέχει ευρύτερο εθνογραφικό και περιφερειακό πλαίσιο, αλλά δεν εξετάζει ειδικά το παρόν σιδερένιο γλυπτό.
Kerchache, Jacques / Paudrat, Jean-Louis / Stéphan, Lucien: L'art africain. Παρίσι: Citadelles & Mazenod, 1988.
Laude, Jean: The Arts of Black Africa. Μπέρκλεϊ / Λος Άντζελες: University of California Press, 1971.
Οι αναφερόμενες δημοσιεύσεις παρέχουν γενικό ιστορικό και καλλιτεχνικό και εθνογραφικό πλαίσιο για την αφρικανική γλυπτική και τις περιφερειακές της παραδόσεις. Δεν αποτελούν άμεση τεκμηρίωση για την παρούσα σιδερένια μορφή των Βέρε. Για περαιτέρω επιστημονική διερεύνηση, ιδιαίτερη σημασία θα είχαν τεκμηριωμένα συγκριτικά αντικείμενα από την άνω περιοχή του Μπενουέ, καθώς και εξειδικευμένες εθνογραφικές μελέτες για τον λαό Βέρε και τις παραδόσεις μεταλλοτεχνίας του.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Με την επιφύλαξη όλων των δικαιωμάτων των αντίστοιχων δικαιούχων.
Αρ. καταλόγου MAZ34568
Πληροφοριοδότης: Amadou Dogo
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΑνθρωπόμορφο σιδερένιο γλυπτό του λαού Βέρε - Περιοχή Τζαλίνγκο, χωριό Γκούσο, Νιγηρία
Πολιτισμός: Βέρε (Βέρε), αποδίδεται
Προέλευση: Χωριό Γκούσο, περιοχή Τζαλίνγκο, πολιτεία Ταράμπα, βορειοανατολική Νιγηρία
Υλικό: Σφυρήλατος σίδηρος, οξειδωμένη πατίνα από σκούρο καφέ έως σκουριάς, κινητά ή αναρτημένα σιδερένια στοιχεία, συμπεριλαμβανομένης της βάσης.
Τύπος αντικειμένου: Εξαιρετικά αφαιρετική ανθρωπόμορφη σιδερένια μορφή με ραβδοειδές σώμα και προσαρτημένα μεταλλικά άκρα
Χρονολόγηση: Αβέβαιη
Πολιτισμικό πλαίσιο: Παραδοσιακή σιδηρουργία και πιθανώς τελετουργική μεταλλοτεχνία του λαού Βέρε, στη μεθόριο Νιγηρίας και Καμερούν
Περιγραφή
Αυτό το εξαιρετικά λεπτό σιδερένιο γλυπτό, ενταγμένο στο πολιτισμικό πλαίσιο των Βέρε, χαρακτηρίζεται από μια ριζική απλοποίηση της ανθρώπινης μορφής σε λίγα βασικά σφυρήλατα στοιχεία. Ολόκληρη η σύνθεσή του αναπτύσσεται αυστηρά κατακόρυφα, γύρω από μια μακριά, στενή σιδερένια ράβδο. Η ράβδος καταλήγει κάτω σε μια μυτερή προέκταση, ενώ στο πάνω άκρο μεταβαίνει σε μια μικρή, ωοειδή, ελαφρώς πεπλατυσμένη κεφαλή. Η κεφαλή βρίσκεται πάνω σε έναν μακρύ, λεπτό λαιμό, ο οποίος ενώνεται ομαλά με τους ώμους. Κάτω από τον λαιμό, ο σίδηρος διευρύνεται σχηματίζοντας μια μικρή, σχεδόν τριγωνική περιοχή των ώμων, από την οποία προσαρτώνται δύο μακριά στοιχεία που κρέμονται προς τα πλάγια. Αυτά έχουν επίπεδες, σφυρήλατες, ελαφρώς ανώμαλες επιφάνειες και στενεύουν προς τα κάτω, πριν καταλήξουν σε πλατύτερες, στρογγυλεμένες άκρες. Το σχήμα τους παραπέμπει σε επιμήκη χέρια, χωρίς να αποδίδονται ξεχωριστά οι παλάμες. Οι δύο πλευρικοί σύνδεσμοι κρέμονται υπό διαφορετικές γωνίες, προσδίδοντας μια διακριτική αίσθηση κίνησης στη μορφή, η οποία κατά τα άλλα ακολουθεί αυστηρά τον κατακόρυφο άξονα. Το κεντρικό σώμα παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου ραβδοειδές και δεν παρουσιάζει έντονη διαμόρφωση του θώρακα, της κοιλιάς ή των ποδιών. Στο μεσαίο τμήμα βρίσκονται δύο συμμετρικά τοποθετημένες, προς τα έξω καμπυλωτές σιδερένιες ράβδοι, στις οποίες είναι προσαρτημένα αρκετά μικρότερα, επιμήκη μεταλλικά τεμάχια. Τα πρόσθετα αυτά στοιχεία έχουν ποικίλα σχήματα, μεταξύ των οποίων στενές, ελαφρώς στριμμένες ράβδοι και πλατύτερα, επίπεδα σφυρήλατα κρεμαστά στοιχεία. Σχηματίζουν μια σύνθετη δομή από κλειστά και ανοιχτά σχήματα, η οποία ξεχωρίζει καθαρά από τη γραμμική λιτότητα του υπόλοιπου έργου. Ορισμένα από αυτά τα στοιχεία φαίνεται να συνδέονται με απλούς κρίκους ή λυγισμένα άκρα σιδήρου. Το κάτω μισό του έργου αποτελείται από μια μακριά, σχεδόν ευθεία σιδερένια ράβδο, η οποία στενεύει προς την άκρη. Σε όλη την επιφάνεια παρατηρείται ομοιόμορφη, κατά τόπους εντονότερη, καστανοσκουριά πατίνα οξείδωσης, με σκοτεινότερες κοιλότητες και ανοιχτόχρωμα, ορυκτά κατάλοιπα. Ίχνη της διαδικασίας σφυρηλάτησης παραμένουν ορατά στα ελαφρώς ανώμαλα περιγράμματα και στους διαφορετικούς βαθμούς φθοράς του μετάλλου. Η σύγχρονη μαύρη βάση έκθεσης δεν αποτελεί μέρος του αρχικού σχεδιασμού.
Ιστορική και καλλιτεχνική ανάλυση
Οι Βέρε, που αποκαλούνται επίσης Βέρε, είναι εθνοτική ομάδα της βορειοανατολικής Νιγηρίας και των γειτονικών περιοχών του Καμερούν. Η ιστορική επικράτειά τους βρίσκεται κυρίως στις ορεινές και σαβανικές περιοχές νότια της άνω λεκάνης του Μπενουέ. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από εξαιρετική πολιτισμική ποικιλομορφία, καθώς διαφορετικές κοινότητες, όπως οι Μουμούγιε, οι Τσάμπα, οι Τζουκούν και άλλες γειτονικές ομάδες, ανέπτυξαν διακριτές παραδόσεις ξυλουργικής και μεταλλοτεχνίας. Στις κοινωνίες αυτές, ο σίδηρος δεν ήταν απλώς πρακτικό υλικό για εργαλεία, όπλα και γεωργικά σκεύη, αλλά κατείχε επίσης ιδιαίτερη θέση σε θρησκευτικά και κοινωνικά συμφραζόμενα. Η κατασκευή σφυρήλατων σιδερένιων αντικειμένων απαιτούσε εξειδικευμένες τεχνικές γνώσεις και, σε πολλές κοινωνίες της Δυτικής και Κεντρικής Αφρικής, συνδεόταν με ιδιαίτερες αντιλήψεις για την τεχνική δεξιοτεχνία και τον μετασχηματισμό των υλικών. Λόγω του εξαιρετικά αφαιρετικού ανθρωπόμορφου σχεδιασμού και της σφυρήλατης κατασκευής του, το παρόν γλυπτό μπορεί να ενταχθεί στο ευρύτερο πλαίσιο της σιδερένιας γλυπτικής της άνω περιοχής του Μπενουέ. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η συνεπής αναγωγή του ανθρώπινου σώματος σε κατακόρυφη γραμμή, η οποία συμπληρώνεται από λίγα πλευρικά προσαρτημένα ή γλυπτά άκρα. Η κεφαλή εμφανίζεται ως μικρό ωοειδές στοιχείο, ενώ τα μακριά χέρια και ο ραβδοειδής κορμός καθορίζουν ολόκληρη τη σύνθεση. Αυτός ο σχεδιασμός διαφέρει θεμελιωδώς από τις νατουραλιστικές απεικονίσεις μορφών και ακολουθεί μια καλλιτεχνική λογική σύμφωνα με την οποία η ανθρώπινη μορφή αποδίδεται μέσω των βασικών δομικών χαρακτηριστικών της. Τα πρόσθετα μεταλλικά κρεμαστά στοιχεία στο μεσαίο τμήμα προσδίδουν στη μορφή ένα δεύτερο, ενδεχομένως συμβολικά σημαντικό, επίπεδο. Ωστόσο, η ακριβής λειτουργία τους παραμένει ασαφής.
Η απόδοση του έργου στους Βέρε βασίζεται στην καταγεγραμμένη προέλευσή του· για μια επιστημονικά τεκμηριωμένη ταξινόμηση θα απαιτούνταν οριστική υφολογική ταυτοποίηση με τη χρήση τεκμηριωμένων συγκριτικών αντικειμένων.
Συμβολισμός και σημασία του υλικού
Η εξαιρετικά επιμήκης μορφή του γλυπτού αφήνει περιθώριο για διάφορες συμβολικές ερμηνείες. Η μικρή ωοειδής κεφαλή, ο μακρύς λαιμός και τα κρεμασμένα χέρια καθιστούν σαφή την ανθρώπινη μορφή, παρά τον σε μεγάλο βαθμό αφαιρετικό χαρακτήρα της. Ταυτόχρονα, το σώμα έχει σχεδόν ραβδοειδές σχήμα, που θυμίζει στύλο, σύμβολο ή όρθιο διακριτικό. Αυτός ο συνδυασμός ανθρωπόμορφης απεικόνισης και γραμμικής κατασκευής θα μπορούσε να υποδηλώνει ειδική λειτουργία σε θρησκευτικό ή κοινωνικό πλαίσιο. Ιδιαίτερη προσοχή αξίζουν τα μεταλλικά κρεμαστά στοιχεία που είναι προσαρτημένα στο κεντρικό τμήμα. Σχηματίζουν μια δομή που μοιάζει κινητή, της οποίας τα επιμέρους στοιχεία ενδέχεται αρχικά να είχαν ακουστικές, συμβολικές ή πρακτικές λειτουργίες. Εάν ήταν πράγματι ελεύθερα κινούμενα, θα μπορούσαν να παράγουν ήχους όταν μετακινούνταν το αντικείμενο. Ωστόσο, η χρήση αυτή δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί βάσει της φωτογραφίας. Σε διάφορες αφρικανικές τελετουργικές παραδόσεις, τα προσαρτημένα μεταλλικά τεμάχια μπορούν να λειτουργούν ως σύμβολα ιδιαίτερης δραστικότητας, ως υλικά αφιερώματα ή ως μέρη σύνθετων προστατευτικών αντικειμένων. Ωστόσο, η άμεση απόδοση τέτοιων σημασιών στο παρόν γλυπτό των Βέρε θα ήταν εικασία. Αξίζει επίσης να προσεχθεί η κάτω, κωνικά στενεύουσα προέκταση. Το σχήμα της θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι το αντικείμενο αρχικά στερεωνόταν στο έδαφος, σε ξύλινη βάση ή σε κάποιο άλλο στήριγμα. Παραμένει ασαφές αν πράγματι χρησίμευε ως μέσο στερέωσης. Η χρήση του σιδήρου προσδίδει στο γλυπτό ξεχωριστή υλική παρουσία. Το σφυρήλατο μέταλλο συνδυάζει τεχνική αντοχή με έναν απροσδόκητα λεπτεπίλεπτο, σχεδόν γραφιστικό σχεδιασμό. Η καστανοσκουριά επιφάνεια και τα ορατά ίχνη σφυρηλάτησης υπογραμμίζουν τον χειροποίητο χαρακτήρα του έργου και καθιστούν αντιληπτό τον μετασχηματισμό του σιδήρου ως υλικού.
Πιθανή τελετουργική λειτουργία
Η αρχική χρήση του γλυπτού δεν μπορεί να προσδιοριστεί με βεβαιότητα χωρίς εθνογραφική τεκμηρίωση. Σε διάφορες κοινότητες της άνω περιοχής του Μπενουέ, ανθρωπόμορφες μορφές, μεταλλικά αντικείμενα και άλλα υλικά σύμβολα ενδέχεται να χρησιμοποιούνταν σε θρησκευτικά, οικογενειακά ή κοινοτικά πλαίσια. Είναι πιθανό να χρησίμευαν ως προστατευτικές μορφές, ως μέρη βωμών ή ως συμβολικά αντικείμενα στο πλαίσιο μιας τοπικής λατρευτικής κοινότητας. Η κάτω, κωνικά στενεύουσα προέκταση μπορεί να προοριζόταν για σταθερή τοποθέτηση, ενώ τα πρόσθετα μεταλλικά κρεμαστά στοιχεία θα μπορούσαν να υποδηλώνουν ειδικό εξοπλισμό ή επανειλημμένες προσθήκες στο αντικείμενο. Θεωρητικά, είναι επίσης πιθανή η χρήση του ως τελετουργικού συμβόλου ή φορητού διακριτικού. Ωστόσο, δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία που να τεκμηριώνουν καμία από αυτές τις πιθανότητες. Επομένως, ο χαρακτηρισμός του ως τελετουργικής σιδερένιας μορφής θα πρέπει να θεωρείται προσεκτική λειτουργική ταξινόμηση. Η ορατή πατίνα οξείδωσης υποδηλώνει μεταβολή της μεταλλικής επιφάνειας, αλλά δεν επιτρέπει ασφαλή χρονολόγηση ή ανασύσταση της αρχικής χρήσης. Ειδικότερα, ο βαθμός διάβρωσης δεν αποκαλύπτει άμεσα την ηλικία του αντικειμένου. Μια λεπτομερέστερη εξέταση της τεχνικής σφυρηλάτησης, των συνδέσεων και τυχόν ιχνών φθοράς θα μπορούσε να προσφέρει πρόσθετες ενδείξεις σχετικά με την κατασκευή και τη λειτουργία του.
Καλλιτεχνική αποτίμηση
Η εξαιρετική καλλιτεχνική ποιότητα αυτού του σιδερένιου γλυπτού των Βέρε έγκειται στην αξιοσημείωτη συμπύκνωση της μορφής του. Από λίγα μόνο σφυρήλατα στοιχεία αναδύεται μια ανθρώπινη μορφή με αξιοσημείωτη εκφραστικότητα, της οποίας η εντύπωση καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από την αλληλεπίδραση της κάθετης αυστηρότητας με την πλευρική κίνηση. Η μικρή ωοειδής κεφαλή αποτελεί ένα διακριτικό άνω πέρας, ενώ τα μακριά χέρια επεκτείνουν ρυθμικά τη λεπτή σιλουέτα. Τα μεταλλικά κρεμαστά στοιχεία στο κεντρικό τμήμα δημιουργούν μια πιο σύνθετη γλυπτική δομή και προσδίδουν στο έργο ιδιαίτερη οπτική ένταση. Η μορφή λειτουργεί ταυτόχρονα ως ανθρώπινη απεικόνιση, γραμμικό σύμβολο και χωρική κατασκευή. Ιδιαίτερα εντυπωσιακός είναι ο συνδυασμός τεχνικής απλότητας και καλλιτεχνικής ακρίβειας. Τα σφυρήλατα μεταλλικά μέρη διατηρούν τον χειροποίητο χαρακτήρα τους, ενώ η διάταξή τους αποκαλύπτει μια συνειδητά σχεδιασμένη συνολική σύνθεση. Οι μακριές, λεπτές αναλογίες προσδίδουν στο γλυπτό μια σχεδόν άυλη όψη, η οποία έρχεται σε εντυπωσιακή αντίθεση με την υλική στιβαρότητα του σιδήρου. Στο πλαίσιο της πολυποίκιλης μεταλλοτεχνίας της άνω περιοχής του Μπενουέ, το έργο μπορεί να θεωρηθεί παράδειγμα συνεπούς αφαιρετικού εικονιστικού σχεδιασμού. Η ιστορική και καλλιτεχνική του σημασία έγκειται ιδιαίτερα στον συνδυασμό της ανθρωπόμορφης απλοποίησης, της κατασκευαστικής σαφήνειας και μιας ενδεχομένως τελετουργικά καθορισμένης σύνθεσης υλικών. Ωστόσο, η ακριβής πολιτισμική και λειτουργική ταξινόμησή του παραμένει αντικείμενο περαιτέρω έρευνας.
Βιβλιογραφία
Fardon, Richard (επιμ.): African Languages, Development and the State. Λονδίνο: Routledge, 1994. Η έκδοση αυτή παρέχει ευρύτερο εθνογραφικό και περιφερειακό πλαίσιο, αλλά δεν εξετάζει ειδικά το παρόν σιδερένιο γλυπτό.
Kerchache, Jacques / Paudrat, Jean-Louis / Stéphan, Lucien: L'art africain. Παρίσι: Citadelles & Mazenod, 1988.
Laude, Jean: The Arts of Black Africa. Μπέρκλεϊ / Λος Άντζελες: University of California Press, 1971.
Οι αναφερόμενες δημοσιεύσεις παρέχουν γενικό ιστορικό και καλλιτεχνικό και εθνογραφικό πλαίσιο για την αφρικανική γλυπτική και τις περιφερειακές της παραδόσεις. Δεν αποτελούν άμεση τεκμηρίωση για την παρούσα σιδερένια μορφή των Βέρε. Για περαιτέρω επιστημονική διερεύνηση, ιδιαίτερη σημασία θα είχαν τεκμηριωμένα συγκριτικά αντικείμενα από την άνω περιοχή του Μπενουέ, καθώς και εξειδικευμένες εθνογραφικές μελέτες για τον λαό Βέρε και τις παραδόσεις μεταλλοτεχνίας του.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Με την επιφύλαξη όλων των δικαιωμάτων των αντίστοιχων δικαιούχων.
Αρ. καταλόγου MAZ34568
Πληροφοριοδότης: Amadou Dogo
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Vere
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Black Iron
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A iron sculpture
Height
62 cm
Βάρος
1.2 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
