Ένα ξύλινο γλυπτό - Lobi - Μπουρκίνα Φάσο (χωρίς τιμή ασφαλείας)
02
ημέρες
02
ώρες
21
λεπτά
30
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 230 - € 270
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145304 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Αυτό το αυθεντικό ξύλινο αγαλματίδιο των Λόμπι, με τίτλο «A wooden sculpture», προέρχεται από την Μπουρκίνα Φάσο και απεικονίζει μια όρθια μορφή με το ένα χέρι υψωμένο προς το πρόσωπο.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Ανθρωπόμορφο ειδώλιο Λόμπι — Bateba
Μορφή με το χέρι υψωμένο στο πρόσωπο — Περιοχή Γκαουά, Μπουρκίνα Φάσο
Πολιτισμική περιοχή: Λόμπι, νοτιοδυτική Μπουρκίνα Φάσο
Προέλευση: Περιοχή Γκαουά
Υλικό: Σκαλιστό ξύλο, καστανογκρίζα πατίνα
Χρονολόγηση: Απροσδιόριστη
Κατάσταση: Εμφανής φθορά, ρωγμές και μικρές απώλειες υλικού
Περιγραφή
Αυτό το ανθρωπόμορφο ειδώλιο, που αποδίδεται στους Λόμπι, παριστάνει όρθια μορφή σε χαρακτηριστική στάση, με το ένα χέρι υψωμένο στο πρόσωπο. Σκαλισμένο σε ξύλο, έχει συμπαγή και ελαφρώς ασύμμετρη σιλουέτα, αποτελούμενη από σχετικά μεγάλο κεφάλι, κοντό λαιμό, επιμήκη κορμό και χοντρά πόδια. Το ωοειδές πρόσωπο έχει αμυγδαλωτά μάτια, τονισμένα με εγχάρακτα βλέφαρα, προεξέχουσα μύτη και μικρό στόμα με ελαφρώς μισάνοιχτα χείλη. Τα αυτιά είναι σαφώς διαμορφωμένα. Το κοντό, πεπλατυσμένο χτένισμα οριοθετείται από χαραγμένες γραμμές. Το ένα χέρι, έντονα λυγισμένο, υψώνεται προς το πρόσωπο. Η τεντωμένη παλάμη, με τα δάχτυλα αποδοσμένα με παράλληλες εγχαράξεις, βρίσκεται μπροστά από τη μύτη και το στόμα. Το άλλο χέρι κρέμεται φυσικά κατά μήκος του σώματος. Τα πόδια, ελαφρώς ανοιχτά, καταλήγουν σε μεγάλα τριγωνικά πέλματα. Η επιφάνεια έχει ανομοιόμορφη καστανογκρίζα πατίνα, σημάδια φθοράς και αρκετές μικρές κοιλότητες. Στο κεφάλι και σε ορισμένα σημεία του σώματος διακρίνονται ρωγμές. Στην άκρη του ενός πέλματος φαίνεται ένα απολέπισμα.
Ιστορική και καλλιτεχνική ανάλυση
Το γλυπτό αυτό ανήκει στο καλλιτεχνικό λεξιλόγιο των ανθρωπόμορφων μορφών των Λόμπι, οι οποίες χαρακτηρίζονται από μεγάλη ποικιλία ύφους και χειρονομιών. Η ανατομική απλοποίηση αναδεικνύει την παρουσία της μορφής αντί για μια νατουραλιστική απεικόνιση. Οι όγκοι του προσώπου, των ώμων και των ποδιών αντιπαραβάλλονται με τη λεπτότητα του υψωμένου χεριού. Η χειρονομία αποτελεί το κέντρο της σύνθεσης. Διαταράσσει τη συνήθη σταθερότητα της όρθιας μορφής και εισάγει μια αφηγηματική διάσταση. Η έρευνα της Daniela Bognolo δείχνει ότι η γλυπτική των Λόμπι εντάσσεται σε παραδόσεις τεχνικής και υφολογικής μετάδοσης, συνδεδεμένες με εργαστήρια, αρχιγλύπτες και θρησκευτικές απαιτήσεις. Η απόδοση στην περιοχή της Γκαουά αποτελεί ένδειξη προέλευσης· οι φωτογραφίες δεν επιτρέπουν την ταυτοποίηση συγκεκριμένου εργαστηρίου.
Εικονογραφία
Η εικονογραφία βασίζεται κυρίως στο χέρι που υψώνεται στο πρόσωπο, μια χειρονομία με σημασία που υπερβαίνει την απλή ανατομική απεικόνιση. Σε ορισμένες κατηγορίες γλυπτών των Λόμπι, οι στάσεις του σώματος εκφράζουν συγκεκριμένες ανθρώπινες καταστάσεις: πένθος, οδύνη, προστασία ή αντιπαράθεση με αόρατες δυνάμεις. Το έργο αυτό μπορεί να παραβληθεί με μορφές γνωστές ως bateba yadawora, που αποκαλούνται μερικές φορές «θλιμμένες μορφές» και οι χειρονομίες τους παραπέμπουν στο πένθος ή στον πόνο. Ωστόσο, η ακριβής ταύτιση αυτού του ειδωλίου με τη συγκεκριμένη κατηγορία παραμένει υποθετική. Η θέση του χεριού μπροστά από τη μύτη και το στόμα δεν αρκεί για να προσδιοριστεί η αρχική τελετουργική του σημασία.
Ιστορική και καλλιτεχνική αποτίμηση
Η γλυπτική πρωτοτυπία του έργου έγκειται στον συνδυασμό μιας στιβαρής σωματικής δομής και μιας λεπτεπίλεπτης χειρονομίας. Τα επιμήκη μάτια, τα περιγράμματα του κρανίου και η έντονη έκφραση του προσώπου ενισχύουν την οπτική του ένταση. Το υψωμένο χέρι δημιουργεί μια κατακόρυφη κίνηση που ζωντανεύει τη σιλουέτα. Η απουσία έντονου διακόσμου αναδεικνύει το ίδιο το γλυπτό. Η πατίνα και οι ανομοιομορφίες του ξύλου μαρτυρούν την ιστορία του υλικού, χωρίς όμως να επιτρέπουν οριστικό συμπέρασμα σχετικά με την ηλικία του έργου. Αυτή η οικονομία μέσων προσδίδει στη μορφή αξιοσημείωτη εκφραστική παρουσία.
Πολιτισμικό πλαίσιο
Οι Λόμπι ζουν κυρίως στη νοτιοδυτική Μπουρκίνα Φάσο, ιδιαίτερα στην περιοχή γύρω από την Γκαουά, καθώς και σε ορισμένες γειτονικές περιοχές της Γκάνας και της Ακτής Ελεφαντοστού. Οι θρησκευτικές τους παραδόσεις αποδίδουν μεγάλη σημασία στα thila, αόρατες δυνάμεις που επηρεάζουν τις σχέσεις των ανθρώπων με το περιβάλλον τους. Τα σκαλιστά ειδώλια, ιδίως όσα εντάσσονται στις κατηγορίες bateba ή bùthiba, μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο σε αυτές τις πνευματικές σχέσεις. Η κατασκευή τους ενδέχεται να ζητηθεί από μάντη ως απάντηση σε μια συγκεκριμένη κατάσταση που αφορά ένα άτομο ή μια οικογενειακή ομάδα.
Τελετουργική χρήση
Στην παράδοση των Λόμπι, ορισμένα γλυπτά τοποθετούνται σε οικιακούς βωμούς, όπου μπορεί να δέχονται προσφορές και θυσίες. Συμμετέχουν σε πρακτικές που αποσκοπούν στη διατήρηση ευνοϊκών σχέσεων με τις πνευματικές δυνάμεις και στην προστασία των ανθρώπων από ασθένειες, συμφορές ή επιρροές που θεωρούνται επικίνδυνες. Σύμφωνα με ορισμένες εθνογραφικές ερμηνείες, μορφές που συνδέονται με την οδύνη μπορεί συμβολικά να αναλαμβάνουν τον ανθρώπινο πόνο.
Για το συγκεκριμένο γλυπτό, αυτή η λειτουργία παραμένει πιθανή αλλά αναπόδεικτη. Δεν υπάρχουν διαθέσιμες πληροφορίες για τον βωμό του, τον αρχικό ιδιοκτήτη του ή τις τελετές στις οποίες χρησιμοποιήθηκε.
Ιστορική σημασία στην τέχνη
Η γλυπτική των Λόμπι κατέχει σημαντική θέση στην ιστορία της δυτικοαφρικανικής τέχνης, ιδίως χάρη στον πλούτο της κινησιολογικής της γλώσσας. Αντανακλά μια αντίληψη σύμφωνα με την οποία το γλυπτό αντικείμενο δεν αποτελεί απλώς αναπαράσταση, αλλά μπορεί να συμμετέχει ενεργά στη θρησκευτική και κοινωνική ζωή. Το έργο αυτό αναδεικνύει την ικανότητα των γλυπτών των Λόμπι να αποδίδουν μια σύνθετη ανθρώπινη εμπειρία μέσα από μια απλή στάση του σώματος.
Η ιστορική του σημασία έγκειται, επομένως, στην αλληλεπίδραση ανάμεσα στην καλλιτεχνική δημιουργία, τις τοπικές παραδόσεις και τις πνευματικές πρακτικές.
Βιβλιογραφία — Αναφορές
Meyer, Piet. Kunst und Religion der Lobi. Ζυρίχη: Μουσείο Ρίτμπεργκ, 1981.
Bognolo, Daniela. Lobi. Μιλάνο: 5 Continents Éditions, σειρά «Visions d'Afrique», 2007.
Bognolo, Daniela. «Djetó! Προσοχή! Το “μονοπάτι της γλυπτικής” ανάμεσα στους Λόμπι της Μπουρκίνα Φάσο». Journal des africanistes, τόμ. 67, αρ. 1, 1997, σ. 123–133.
Somé, Roger. African Art and Western Aesthetics: Lobi and Dagara Sculpture in Burkina Faso. Παρίσι: L'Harmattan, 1998.
Blier, Suzanne Preston. Gestures in African Art. Νέα Υόρκη: L. Kahan Gallery, 1982.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Διατηρούνται όλα τα δικαιώματα των αντίστοιχων δικαιούχων.
Αρ. ευρ. MAZ34762
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΑνθρωπόμορφο ειδώλιο Λόμπι — Bateba
Μορφή με το χέρι υψωμένο στο πρόσωπο — Περιοχή Γκαουά, Μπουρκίνα Φάσο
Πολιτισμική περιοχή: Λόμπι, νοτιοδυτική Μπουρκίνα Φάσο
Προέλευση: Περιοχή Γκαουά
Υλικό: Σκαλιστό ξύλο, καστανογκρίζα πατίνα
Χρονολόγηση: Απροσδιόριστη
Κατάσταση: Εμφανής φθορά, ρωγμές και μικρές απώλειες υλικού
Περιγραφή
Αυτό το ανθρωπόμορφο ειδώλιο, που αποδίδεται στους Λόμπι, παριστάνει όρθια μορφή σε χαρακτηριστική στάση, με το ένα χέρι υψωμένο στο πρόσωπο. Σκαλισμένο σε ξύλο, έχει συμπαγή και ελαφρώς ασύμμετρη σιλουέτα, αποτελούμενη από σχετικά μεγάλο κεφάλι, κοντό λαιμό, επιμήκη κορμό και χοντρά πόδια. Το ωοειδές πρόσωπο έχει αμυγδαλωτά μάτια, τονισμένα με εγχάρακτα βλέφαρα, προεξέχουσα μύτη και μικρό στόμα με ελαφρώς μισάνοιχτα χείλη. Τα αυτιά είναι σαφώς διαμορφωμένα. Το κοντό, πεπλατυσμένο χτένισμα οριοθετείται από χαραγμένες γραμμές. Το ένα χέρι, έντονα λυγισμένο, υψώνεται προς το πρόσωπο. Η τεντωμένη παλάμη, με τα δάχτυλα αποδοσμένα με παράλληλες εγχαράξεις, βρίσκεται μπροστά από τη μύτη και το στόμα. Το άλλο χέρι κρέμεται φυσικά κατά μήκος του σώματος. Τα πόδια, ελαφρώς ανοιχτά, καταλήγουν σε μεγάλα τριγωνικά πέλματα. Η επιφάνεια έχει ανομοιόμορφη καστανογκρίζα πατίνα, σημάδια φθοράς και αρκετές μικρές κοιλότητες. Στο κεφάλι και σε ορισμένα σημεία του σώματος διακρίνονται ρωγμές. Στην άκρη του ενός πέλματος φαίνεται ένα απολέπισμα.
Ιστορική και καλλιτεχνική ανάλυση
Το γλυπτό αυτό ανήκει στο καλλιτεχνικό λεξιλόγιο των ανθρωπόμορφων μορφών των Λόμπι, οι οποίες χαρακτηρίζονται από μεγάλη ποικιλία ύφους και χειρονομιών. Η ανατομική απλοποίηση αναδεικνύει την παρουσία της μορφής αντί για μια νατουραλιστική απεικόνιση. Οι όγκοι του προσώπου, των ώμων και των ποδιών αντιπαραβάλλονται με τη λεπτότητα του υψωμένου χεριού. Η χειρονομία αποτελεί το κέντρο της σύνθεσης. Διαταράσσει τη συνήθη σταθερότητα της όρθιας μορφής και εισάγει μια αφηγηματική διάσταση. Η έρευνα της Daniela Bognolo δείχνει ότι η γλυπτική των Λόμπι εντάσσεται σε παραδόσεις τεχνικής και υφολογικής μετάδοσης, συνδεδεμένες με εργαστήρια, αρχιγλύπτες και θρησκευτικές απαιτήσεις. Η απόδοση στην περιοχή της Γκαουά αποτελεί ένδειξη προέλευσης· οι φωτογραφίες δεν επιτρέπουν την ταυτοποίηση συγκεκριμένου εργαστηρίου.
Εικονογραφία
Η εικονογραφία βασίζεται κυρίως στο χέρι που υψώνεται στο πρόσωπο, μια χειρονομία με σημασία που υπερβαίνει την απλή ανατομική απεικόνιση. Σε ορισμένες κατηγορίες γλυπτών των Λόμπι, οι στάσεις του σώματος εκφράζουν συγκεκριμένες ανθρώπινες καταστάσεις: πένθος, οδύνη, προστασία ή αντιπαράθεση με αόρατες δυνάμεις. Το έργο αυτό μπορεί να παραβληθεί με μορφές γνωστές ως bateba yadawora, που αποκαλούνται μερικές φορές «θλιμμένες μορφές» και οι χειρονομίες τους παραπέμπουν στο πένθος ή στον πόνο. Ωστόσο, η ακριβής ταύτιση αυτού του ειδωλίου με τη συγκεκριμένη κατηγορία παραμένει υποθετική. Η θέση του χεριού μπροστά από τη μύτη και το στόμα δεν αρκεί για να προσδιοριστεί η αρχική τελετουργική του σημασία.
Ιστορική και καλλιτεχνική αποτίμηση
Η γλυπτική πρωτοτυπία του έργου έγκειται στον συνδυασμό μιας στιβαρής σωματικής δομής και μιας λεπτεπίλεπτης χειρονομίας. Τα επιμήκη μάτια, τα περιγράμματα του κρανίου και η έντονη έκφραση του προσώπου ενισχύουν την οπτική του ένταση. Το υψωμένο χέρι δημιουργεί μια κατακόρυφη κίνηση που ζωντανεύει τη σιλουέτα. Η απουσία έντονου διακόσμου αναδεικνύει το ίδιο το γλυπτό. Η πατίνα και οι ανομοιομορφίες του ξύλου μαρτυρούν την ιστορία του υλικού, χωρίς όμως να επιτρέπουν οριστικό συμπέρασμα σχετικά με την ηλικία του έργου. Αυτή η οικονομία μέσων προσδίδει στη μορφή αξιοσημείωτη εκφραστική παρουσία.
Πολιτισμικό πλαίσιο
Οι Λόμπι ζουν κυρίως στη νοτιοδυτική Μπουρκίνα Φάσο, ιδιαίτερα στην περιοχή γύρω από την Γκαουά, καθώς και σε ορισμένες γειτονικές περιοχές της Γκάνας και της Ακτής Ελεφαντοστού. Οι θρησκευτικές τους παραδόσεις αποδίδουν μεγάλη σημασία στα thila, αόρατες δυνάμεις που επηρεάζουν τις σχέσεις των ανθρώπων με το περιβάλλον τους. Τα σκαλιστά ειδώλια, ιδίως όσα εντάσσονται στις κατηγορίες bateba ή bùthiba, μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο σε αυτές τις πνευματικές σχέσεις. Η κατασκευή τους ενδέχεται να ζητηθεί από μάντη ως απάντηση σε μια συγκεκριμένη κατάσταση που αφορά ένα άτομο ή μια οικογενειακή ομάδα.
Τελετουργική χρήση
Στην παράδοση των Λόμπι, ορισμένα γλυπτά τοποθετούνται σε οικιακούς βωμούς, όπου μπορεί να δέχονται προσφορές και θυσίες. Συμμετέχουν σε πρακτικές που αποσκοπούν στη διατήρηση ευνοϊκών σχέσεων με τις πνευματικές δυνάμεις και στην προστασία των ανθρώπων από ασθένειες, συμφορές ή επιρροές που θεωρούνται επικίνδυνες. Σύμφωνα με ορισμένες εθνογραφικές ερμηνείες, μορφές που συνδέονται με την οδύνη μπορεί συμβολικά να αναλαμβάνουν τον ανθρώπινο πόνο.
Για το συγκεκριμένο γλυπτό, αυτή η λειτουργία παραμένει πιθανή αλλά αναπόδεικτη. Δεν υπάρχουν διαθέσιμες πληροφορίες για τον βωμό του, τον αρχικό ιδιοκτήτη του ή τις τελετές στις οποίες χρησιμοποιήθηκε.
Ιστορική σημασία στην τέχνη
Η γλυπτική των Λόμπι κατέχει σημαντική θέση στην ιστορία της δυτικοαφρικανικής τέχνης, ιδίως χάρη στον πλούτο της κινησιολογικής της γλώσσας. Αντανακλά μια αντίληψη σύμφωνα με την οποία το γλυπτό αντικείμενο δεν αποτελεί απλώς αναπαράσταση, αλλά μπορεί να συμμετέχει ενεργά στη θρησκευτική και κοινωνική ζωή. Το έργο αυτό αναδεικνύει την ικανότητα των γλυπτών των Λόμπι να αποδίδουν μια σύνθετη ανθρώπινη εμπειρία μέσα από μια απλή στάση του σώματος.
Η ιστορική του σημασία έγκειται, επομένως, στην αλληλεπίδραση ανάμεσα στην καλλιτεχνική δημιουργία, τις τοπικές παραδόσεις και τις πνευματικές πρακτικές.
Βιβλιογραφία — Αναφορές
Meyer, Piet. Kunst und Religion der Lobi. Ζυρίχη: Μουσείο Ρίτμπεργκ, 1981.
Bognolo, Daniela. Lobi. Μιλάνο: 5 Continents Éditions, σειρά «Visions d'Afrique», 2007.
Bognolo, Daniela. «Djetó! Προσοχή! Το “μονοπάτι της γλυπτικής” ανάμεσα στους Λόμπι της Μπουρκίνα Φάσο». Journal des africanistes, τόμ. 67, αρ. 1, 1997, σ. 123–133.
Somé, Roger. African Art and Western Aesthetics: Lobi and Dagara Sculpture in Burkina Faso. Παρίσι: L'Harmattan, 1998.
Blier, Suzanne Preston. Gestures in African Art. Νέα Υόρκη: L. Kahan Gallery, 1982.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Διατηρούνται όλα τα δικαιώματα των αντίστοιχων δικαιούχων.
Αρ. ευρ. MAZ34762
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Lobi
Χώρα προέλευσης
Μπουρκίνα Φάσο
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
27 cm
Βάρος
410 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
