Ένα σιδερένιο γλυπτό - Vere - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)
00
ημέρες
21
ώρες
53
λεπτά
09
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 8
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 280 - € 350
 | 8 € | |
|---|---|---|
 | 7 € | |
| 4 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145414 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Το «A iron sculpture» είναι ένα αυθεντικό ανθρωπόμορφο γλυπτό από σφυρήλατο σίδηρο, συνδεδεμένο με τον πολιτισμό Vere και προερχόμενο από το Gembu, στο οροπέδιο Mambilla της Νιγηρίας.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Ανθρωπόμορφη σφυρήλατη σιδερένια μορφή με αναρτημένα ηχητικά στοιχεία
Πολιτισμική απόδοση: Vere (Verre)
Προέλευση: Gembu, Οροπέδιο Mambilla, Πολιτεία Taraba, Νιγηρία
Υλικά: Σφυρήλατος σίδηρος, σκουριάς-καφέ πατίνα, συμπεριλαμβανομένης της βάσης
Τεχνική: Σφυρηλάτηση, σφυρηλάτηση με σφυρί και συναρμολόγηση μεταλλικών μερών
Χρονολόγηση: Απροσδιόριστη
Περιγραφή
Αυτό το σιδερένιο γλυπτό απεικονίζει μια όρθια ανθρωπόμορφη μορφή, με λεπτό περίγραμμα και γεωμετρική δομή. Το μικρό, πεπλατυσμένο κεφάλι φέρει σχηματοποιημένο πρόσωπο με βαθουλωμένα κυκλικά μάτια, διακριτική μύτη και χαραγμένο στόμα. Στηρίζεται σε έναν ιδιαίτερα μακρύ λαιμό, ο οποίος συνεχίζεται σε έναν στενό κορμό αποτελούμενο από μια κάθετη μεταλλική ράβδο. Οι βραχίονες, διαμορφωμένοι σαν καμπύλα τόξα, σχηματίζουν δύο πλευρικούς βρόχους από τους οποίους κρέμονται διάφορα κινητά σιδερένια στοιχεία. Τα στοιχεία αυτά έχουν ποικίλα σχήματα και θυμίζουν φύλλα, φαρδιές σπάτουλες και καμπύλες γλωσσίδες. Ορισμένα καταλήγουν σε μικρές σπειροειδείς περιελίξεις. Τα πόδια σχηματίζουν ένα ανοιχτό τόξο και καταλήγουν σε δύο πεπλατυσμένα πέλματα. Ολόκληρο το έργο έχει ανώμαλη, έντονα οξειδωμένη επιφάνεια σε αποχρώσεις της ώχρας και του κοκκινοκάστανου. Τα ίχνη διάβρωσης αναδεικνύουν τις ενώσεις και τα σημάδια της μεταλλοτεχνίας. Η μαύρη βάση αποτελεί μέρος της σημερινής μουσειακής παρουσίασης.
Ιστορική και καλλιτεχνική ανάλυση
Το έργο αυτό μπορεί να συσχετιστεί με τις μεταλλουργικές παραδόσεις της Adamawa και της κοιλάδας του Άνω Benue, όπου οι σιδηρουργοί κατασκεύαζαν τελετουργικά αντικείμενα που συνδύαζαν ανθρώπινες μορφές και ηχοπαραγωγά στοιχεία. Η γλυπτική σύνθεση βασίζεται σε αξιοσημείωτη οικονομία μέσων: μια κεντρική ράβδος σχηματίζει το σώμα, ενώ καμπύλα μεταλλικά στοιχεία ορίζουν τα χέρια και τα πόδια. Η διαδοχική διάταξη των αναρτημένων στοιχείων προσδίδει δυναμική διάσταση σε αυτήν την κατά βάση γραμμική δομή. Τελετουργικά σιδερένια κρόταλα, αποτελούμενα από δακτυλίους με μεταλλικές λεπίδες ή κρουστήρες, έχουν τεκμηριωθεί μεταξύ των Vere και των Chamba. Αυτή η τεχνική και μορφολογική ομοιότητα προσφέρει ένα σημαντικό σημείο σύγκρισης, χωρίς ωστόσο να αποδεικνύει ότι το έργο ανήκει αποκλειστικά σε κάποια από αυτές τις ομάδες.
Εικονογραφία
Η εικονογραφία συνδυάζει μια σχηματοποιημένη ανθρώπινη μορφή με αναρτημένα μεταλλικά στοιχεία. Το πρόσωπο, περιορισμένο σε λίγα βασικά χαρακτηριστικά, τονίζει τη συμβολική παρουσία και όχι την ατομική ταυτοποίηση. Η μετωπική διάταξη της σύνθεσης και ο επιμήκης λαιμός τονίζουν την καθετότητά της. Οι μεγάλες πλευρικές πλάκες μπορεί να θυμίζουν φύλλα ή σιδερένια εργαλεία, αλλά η ακριβής σημασία τους παραμένει άγνωστη. Ο συνδυασμός ανθρωπόμορφης απεικόνισης και κινητών μερών υποδηλώνει ένα αντικείμενο του οποίου η οπτική διάσταση ενδέχεται να συμπληρωνόταν από ηχοπαραγωγική λειτουργία. Ωστόσο, κανένα χαρακτηριστικό δεν επιτρέπει την ασφαλή αναγνώριση συγκεκριμένου προγόνου, θεότητας ή μορφής.
Ιστορική και καλλιτεχνική αποτίμηση
Η αισθητική γοητεία αυτού του γλυπτού έγκειται στον συνδυασμό ανθρώπινης μορφής, γεωμετρικής αφαίρεσης και κίνησης. Η λεπτότητα του σώματος έρχεται σε αντίθεση με την εξάπλωση των πλευρικών πτερύγων. Οι καμπύλες των άκρων οργανώνουν κενά που συμμετέχουν ενεργά στη σύνθεση. Η ποικιλία των αναρτημένων στοιχείων δημιουργεί έναν ασύμμετρο οπτικό ρυθμό, ενώ το κεφάλι, τοποθετημένο στην κορυφή, αποτελεί το κύριο σημείο εστίασης. Η κατασκευή αυτή φανερώνει δεξιοτεχνικό χειρισμό του σφυρήλατου σιδήρου, ο οποίος μετατρέπεται σε γλυπτό χωρίς να καταφεύγει σε λεπτομερή ανατομική απόδοση.
Πολιτισμικό πλαίσιο
Οι Vere, γνωστοί και ως Verre, κατοικούν κυρίως στις ορεινές περιοχές της Adamawa, κοντά στα σύνορα της Νιγηρίας με το Καμερούν. Η ιστορία τους συνδέεται με εκείνη γειτονικών λαών, ιδίως των Chamba, των Bata και των Koma, με τους οποίους διατηρούσαν εμπορικές και πολιτισμικές σχέσεις. Οι σιδηρουργοί κατείχαν σημαντική θέση σε αυτές τις κοινωνίες. Η τέχνη τους περιλάμβανε γεωργικά εργαλεία, καθώς και αντικείμενα κύρους και τελετουργικά όργανα. Ωστόσο, το Gembu βρίσκεται στο Οροπέδιο Mambilla, το οποίο διακρίνεται από την κύρια περιοχή των Vere. Επομένως, η τοποθεσία αυτή θα πρέπει να θεωρηθεί ένδειξη προέλευσης και όχι απόδειξη πολιτισμικής απόδοσης.
Τελετουργική χρήση
Σε αρκετές κοινωνίες της περιοχής του Bénoué, μεταλλικά κρόταλα συνόδευαν τελετουργικές δραστηριότητες, ιδιαίτερα ορισμένες θεραπευτικές πρακτικές και συγκεντρώσεις τελετουργικών αδελφοτήτων. Η κίνηση των αναρτημένων στοιχείων μπορούσε να παράγει μεταλλικούς ήχους, με σκοπό να σηματοδοτεί την εξέλιξη μιας τελετής ή να δηλώνει την τελετουργική παρουσία. Παρόμοια αντικείμενα έχουν τεκμηριωθεί μεταξύ των Chamba, ενώ έρευνες για τους Vere μαρτυρούν επίσης τη χρήση σιδερένιων κρουστών οργάνων στις θρησκευτικές τους παραδόσεις. Συνεπώς, η πιθανή λειτουργία αυτού του γλυπτού ως τελετουργικού κρόταλου αποτελεί εύλογη υπόθεση. Ωστόσο, η έλλειψη πληροφοριών σχετικά με τις συνθήκες εύρεσής του καθιστά αδύνατο να προσδιοριστούν η τελετουργία, οι χρήστες ή οι περιστάσεις της χρήσης του.
Ιστορική σημασία στην τέχνη
Το έργο αυτό αναδεικνύει τον ρόλο του σιδήρου στις καλλιτεχνικές παραδόσεις της Κεντρικής και Δυτικής Αφρικής. Αντανακλά μια καλλιτεχνική αντίληψη σύμφωνα με την οποία η ανθρώπινη μορφή, η τεχνική της σφυρηλάτησης και οι ακουστικές ιδιότητες του μετάλλου μπορούν να συνυπάρχουν σε ένα ενιαίο αντικείμενο. Η πρωτοτυπία του έγκειται στη μετατροπή λειτουργικών στοιχείων σε μια εκφραστική ανθρωπόμορφη σύνθεση. Υπενθυμίζει επίσης ότι τα μεταλλουργικά έργα της Adamawa αποτελούν μέρος μιας καλλιτεχνικής ιστορίας που διαμορφώθηκε από τις ανταλλαγές μεταξύ κοινοτήτων και όχι από εντελώς απομονωμένα εθνοτικά ύφη.
Βιβλιογραφία — Αναφορές
Chappel, Tim· Fardon, Richard· Piepel, Klaus. «Έργα που διασώθηκαν: το πλαίσιο των τεχνών Verre». Vestiges: Traces of Record, τόμ. 7, αρ. 1, 2021, σ. 4–410.
Berns, Marla C.· Fardon, Richard· Kasfir, Sidney Littlefield (επιμ.). Η Κεντρική Νιγηρία χωρίς προσωπεία: τέχνες της κοιλάδας του ποταμού Benue. Λος Άντζελες: Fowler Museum at UCLA, 2011.
Meek, Charles Kingsley. Φυλετικές μελέτες στη Βόρεια Νιγηρία. 2 τόμοι. Λονδίνο: Kegan Paul, Trench, Trubner & Co., 1931.
Fardon, Richard. Ανάμεσα στον Θεό, τους νεκρούς και την άγρια φύση: ερμηνείες των Chamba για το τελετουργικό και τη θρησκεία. Εδιμβούργο: Edinburgh University Press, 1990.
Brincard, Marie-Thérèse (επιμ.). Η τέχνη του μετάλλου στην Αφρική. Νέα Υόρκη: African-American Institute, 1982.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος των αντίστοιχων δικαιούχων.
Πληροφορητής Amadou Dogo
Αρ. ευρ. MAZ34961
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΑνθρωπόμορφη σφυρήλατη σιδερένια μορφή με αναρτημένα ηχητικά στοιχεία
Πολιτισμική απόδοση: Vere (Verre)
Προέλευση: Gembu, Οροπέδιο Mambilla, Πολιτεία Taraba, Νιγηρία
Υλικά: Σφυρήλατος σίδηρος, σκουριάς-καφέ πατίνα, συμπεριλαμβανομένης της βάσης
Τεχνική: Σφυρηλάτηση, σφυρηλάτηση με σφυρί και συναρμολόγηση μεταλλικών μερών
Χρονολόγηση: Απροσδιόριστη
Περιγραφή
Αυτό το σιδερένιο γλυπτό απεικονίζει μια όρθια ανθρωπόμορφη μορφή, με λεπτό περίγραμμα και γεωμετρική δομή. Το μικρό, πεπλατυσμένο κεφάλι φέρει σχηματοποιημένο πρόσωπο με βαθουλωμένα κυκλικά μάτια, διακριτική μύτη και χαραγμένο στόμα. Στηρίζεται σε έναν ιδιαίτερα μακρύ λαιμό, ο οποίος συνεχίζεται σε έναν στενό κορμό αποτελούμενο από μια κάθετη μεταλλική ράβδο. Οι βραχίονες, διαμορφωμένοι σαν καμπύλα τόξα, σχηματίζουν δύο πλευρικούς βρόχους από τους οποίους κρέμονται διάφορα κινητά σιδερένια στοιχεία. Τα στοιχεία αυτά έχουν ποικίλα σχήματα και θυμίζουν φύλλα, φαρδιές σπάτουλες και καμπύλες γλωσσίδες. Ορισμένα καταλήγουν σε μικρές σπειροειδείς περιελίξεις. Τα πόδια σχηματίζουν ένα ανοιχτό τόξο και καταλήγουν σε δύο πεπλατυσμένα πέλματα. Ολόκληρο το έργο έχει ανώμαλη, έντονα οξειδωμένη επιφάνεια σε αποχρώσεις της ώχρας και του κοκκινοκάστανου. Τα ίχνη διάβρωσης αναδεικνύουν τις ενώσεις και τα σημάδια της μεταλλοτεχνίας. Η μαύρη βάση αποτελεί μέρος της σημερινής μουσειακής παρουσίασης.
Ιστορική και καλλιτεχνική ανάλυση
Το έργο αυτό μπορεί να συσχετιστεί με τις μεταλλουργικές παραδόσεις της Adamawa και της κοιλάδας του Άνω Benue, όπου οι σιδηρουργοί κατασκεύαζαν τελετουργικά αντικείμενα που συνδύαζαν ανθρώπινες μορφές και ηχοπαραγωγά στοιχεία. Η γλυπτική σύνθεση βασίζεται σε αξιοσημείωτη οικονομία μέσων: μια κεντρική ράβδος σχηματίζει το σώμα, ενώ καμπύλα μεταλλικά στοιχεία ορίζουν τα χέρια και τα πόδια. Η διαδοχική διάταξη των αναρτημένων στοιχείων προσδίδει δυναμική διάσταση σε αυτήν την κατά βάση γραμμική δομή. Τελετουργικά σιδερένια κρόταλα, αποτελούμενα από δακτυλίους με μεταλλικές λεπίδες ή κρουστήρες, έχουν τεκμηριωθεί μεταξύ των Vere και των Chamba. Αυτή η τεχνική και μορφολογική ομοιότητα προσφέρει ένα σημαντικό σημείο σύγκρισης, χωρίς ωστόσο να αποδεικνύει ότι το έργο ανήκει αποκλειστικά σε κάποια από αυτές τις ομάδες.
Εικονογραφία
Η εικονογραφία συνδυάζει μια σχηματοποιημένη ανθρώπινη μορφή με αναρτημένα μεταλλικά στοιχεία. Το πρόσωπο, περιορισμένο σε λίγα βασικά χαρακτηριστικά, τονίζει τη συμβολική παρουσία και όχι την ατομική ταυτοποίηση. Η μετωπική διάταξη της σύνθεσης και ο επιμήκης λαιμός τονίζουν την καθετότητά της. Οι μεγάλες πλευρικές πλάκες μπορεί να θυμίζουν φύλλα ή σιδερένια εργαλεία, αλλά η ακριβής σημασία τους παραμένει άγνωστη. Ο συνδυασμός ανθρωπόμορφης απεικόνισης και κινητών μερών υποδηλώνει ένα αντικείμενο του οποίου η οπτική διάσταση ενδέχεται να συμπληρωνόταν από ηχοπαραγωγική λειτουργία. Ωστόσο, κανένα χαρακτηριστικό δεν επιτρέπει την ασφαλή αναγνώριση συγκεκριμένου προγόνου, θεότητας ή μορφής.
Ιστορική και καλλιτεχνική αποτίμηση
Η αισθητική γοητεία αυτού του γλυπτού έγκειται στον συνδυασμό ανθρώπινης μορφής, γεωμετρικής αφαίρεσης και κίνησης. Η λεπτότητα του σώματος έρχεται σε αντίθεση με την εξάπλωση των πλευρικών πτερύγων. Οι καμπύλες των άκρων οργανώνουν κενά που συμμετέχουν ενεργά στη σύνθεση. Η ποικιλία των αναρτημένων στοιχείων δημιουργεί έναν ασύμμετρο οπτικό ρυθμό, ενώ το κεφάλι, τοποθετημένο στην κορυφή, αποτελεί το κύριο σημείο εστίασης. Η κατασκευή αυτή φανερώνει δεξιοτεχνικό χειρισμό του σφυρήλατου σιδήρου, ο οποίος μετατρέπεται σε γλυπτό χωρίς να καταφεύγει σε λεπτομερή ανατομική απόδοση.
Πολιτισμικό πλαίσιο
Οι Vere, γνωστοί και ως Verre, κατοικούν κυρίως στις ορεινές περιοχές της Adamawa, κοντά στα σύνορα της Νιγηρίας με το Καμερούν. Η ιστορία τους συνδέεται με εκείνη γειτονικών λαών, ιδίως των Chamba, των Bata και των Koma, με τους οποίους διατηρούσαν εμπορικές και πολιτισμικές σχέσεις. Οι σιδηρουργοί κατείχαν σημαντική θέση σε αυτές τις κοινωνίες. Η τέχνη τους περιλάμβανε γεωργικά εργαλεία, καθώς και αντικείμενα κύρους και τελετουργικά όργανα. Ωστόσο, το Gembu βρίσκεται στο Οροπέδιο Mambilla, το οποίο διακρίνεται από την κύρια περιοχή των Vere. Επομένως, η τοποθεσία αυτή θα πρέπει να θεωρηθεί ένδειξη προέλευσης και όχι απόδειξη πολιτισμικής απόδοσης.
Τελετουργική χρήση
Σε αρκετές κοινωνίες της περιοχής του Bénoué, μεταλλικά κρόταλα συνόδευαν τελετουργικές δραστηριότητες, ιδιαίτερα ορισμένες θεραπευτικές πρακτικές και συγκεντρώσεις τελετουργικών αδελφοτήτων. Η κίνηση των αναρτημένων στοιχείων μπορούσε να παράγει μεταλλικούς ήχους, με σκοπό να σηματοδοτεί την εξέλιξη μιας τελετής ή να δηλώνει την τελετουργική παρουσία. Παρόμοια αντικείμενα έχουν τεκμηριωθεί μεταξύ των Chamba, ενώ έρευνες για τους Vere μαρτυρούν επίσης τη χρήση σιδερένιων κρουστών οργάνων στις θρησκευτικές τους παραδόσεις. Συνεπώς, η πιθανή λειτουργία αυτού του γλυπτού ως τελετουργικού κρόταλου αποτελεί εύλογη υπόθεση. Ωστόσο, η έλλειψη πληροφοριών σχετικά με τις συνθήκες εύρεσής του καθιστά αδύνατο να προσδιοριστούν η τελετουργία, οι χρήστες ή οι περιστάσεις της χρήσης του.
Ιστορική σημασία στην τέχνη
Το έργο αυτό αναδεικνύει τον ρόλο του σιδήρου στις καλλιτεχνικές παραδόσεις της Κεντρικής και Δυτικής Αφρικής. Αντανακλά μια καλλιτεχνική αντίληψη σύμφωνα με την οποία η ανθρώπινη μορφή, η τεχνική της σφυρηλάτησης και οι ακουστικές ιδιότητες του μετάλλου μπορούν να συνυπάρχουν σε ένα ενιαίο αντικείμενο. Η πρωτοτυπία του έγκειται στη μετατροπή λειτουργικών στοιχείων σε μια εκφραστική ανθρωπόμορφη σύνθεση. Υπενθυμίζει επίσης ότι τα μεταλλουργικά έργα της Adamawa αποτελούν μέρος μιας καλλιτεχνικής ιστορίας που διαμορφώθηκε από τις ανταλλαγές μεταξύ κοινοτήτων και όχι από εντελώς απομονωμένα εθνοτικά ύφη.
Βιβλιογραφία — Αναφορές
Chappel, Tim· Fardon, Richard· Piepel, Klaus. «Έργα που διασώθηκαν: το πλαίσιο των τεχνών Verre». Vestiges: Traces of Record, τόμ. 7, αρ. 1, 2021, σ. 4–410.
Berns, Marla C.· Fardon, Richard· Kasfir, Sidney Littlefield (επιμ.). Η Κεντρική Νιγηρία χωρίς προσωπεία: τέχνες της κοιλάδας του ποταμού Benue. Λος Άντζελες: Fowler Museum at UCLA, 2011.
Meek, Charles Kingsley. Φυλετικές μελέτες στη Βόρεια Νιγηρία. 2 τόμοι. Λονδίνο: Kegan Paul, Trench, Trubner & Co., 1931.
Fardon, Richard. Ανάμεσα στον Θεό, τους νεκρούς και την άγρια φύση: ερμηνείες των Chamba για το τελετουργικό και τη θρησκεία. Εδιμβούργο: Edinburgh University Press, 1990.
Brincard, Marie-Thérèse (επιμ.). Η τέχνη του μετάλλου στην Αφρική. Νέα Υόρκη: African-American Institute, 1982.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος των αντίστοιχων δικαιούχων.
Πληροφορητής Amadou Dogo
Αρ. ευρ. MAZ34961
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Vere
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Black Iron
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A iron sculpture
Height
38 cm
Βάρος
1.3 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
