Ένα ξύλινο γλυπτό - Kaeka - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)
00
ημέρες
21
ώρες
24
λεπτά
45
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 61
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 230 - € 270
 | 61 € | |
|---|---|---|
| 58 € | |
 | 55 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145414 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Αυτό το ζεύγος αυθεντικών ξύλινων γλυπτών σε στύλους Kaeka, με τίτλο «A wooden sculpture», προέρχεται από τη Νιγηρία και πωλείται με βάση.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Γλυπτά Kaeka σε μορφή στύλων, περιοχή Cross River, Νιγηρία
Αυτό το αξιοσημείωτο ζεύγος ξύλινων γλυπτών σε μορφή στύλων, τα οποία έχουν αναγνωριστεί ως μορφές Kaeka από την περιοχή Cross River της νοτιοανατολικής Νιγηρίας, αντιπροσωπεύει μια ιδιαίτερη μορφή ανθρωπόμορφης γλυπτικής, συνδεδεμένης με τις ποικίλες γλυπτικές παραδόσεις των παραμεθόριων περιοχών Νιγηρίας–Καμερούν. Με τα επιμήκη σώματα, τις σφαιρικές κεφαλές, τον έντονο γεωμετρικό διάκοσμο και τις ογκώδεις ξύλινες προεκτάσεις κάτω από τις μορφές, τα γλυπτά αυτά συνδυάζουν την ανθρώπινη απεικόνιση με τα αρχιτεκτονικά γνωρίσματα των τελετουργικών στύλων. Η ασυνήθιστη μορφολογία τους υποδηλώνει στενή σχέση ανάμεσα στις γλυπτικές εικόνες, τον τελετουργικό χώρο και τη συμβολική σημασία των κατακόρυφων ξύλινων κατασκευών.
Και οι δύο μορφές παρουσιάζουν ένα αξιοσημείωτα συνεκτικό μορφολογικό λεξιλόγιο, αν και μικρές διαφορές στις αναλογίες, την επεξεργασία των επιφανειών και την κατάσταση διατήρησης δείχνουν ότι λαξεύτηκαν η καθεμία ξεχωριστά. Οι κεφαλές είναι σχεδόν τέλεια σφαιρικές, με μικρά και ελάχιστα διαμορφωμένα χαρακτηριστικά του προσώπου. Τα μάτια αποδίδονται ως ρηχά βαθουλώματα, ενώ τα στόματα υποδηλώνονται με μικρά ανοίγματα ή προεξέχοντα χείλη. Αυτή η απλοποίηση της ανατομίας του προσώπου έρχεται σε αντίθεση με την έντονα τονισμένη κατακόρυφη δομή των σωμάτων, δημιουργώντας την εντύπωση μιας συγκεντρωμένης, απρόσωπης εξουσίας και όχι εξατομικευμένης προσωπογραφίας.
Ιδιαίτερα εντυπωσιακοί είναι οι επιμήκεις κορμοί, που θυμίζουν στενές ορθογώνιες κολόνες. Τα χέρια αποδίδονται με κατακόρυφα ανάγλυφα στοιχεία που εκτείνονται κατά μήκος της μπροστινής και των πλευρικών επιφανειών του άνω μέρους των σωμάτων, ενώ μια σειρά από ισαπέχουσες τριγωνικές προεξοχές διατρέχει τα πλευρικά περιγράμματά τους. Αυτά τα οδοντωτά στοιχεία αποτελούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα των γλυπτών. Ενδέχεται να αναπαριστούν σχηματοποιημένη ουλοποίηση, διακοσμητικά εξαρτήματα ή συμβολικά γνωρίσματα, αν και η ακριβής σημασία τους στην παράδοση Kaeka παραμένει ανεπαρκώς τεκμηριωμένη.
Το κάτω μέρος των σωμάτων διαμορφώνεται με έντονους γλουτούς και διακριτά πόδια, δημιουργώντας σαφή διάκριση ανάμεσα στα ανθρωπόμορφα άνω τμήματα και τους επιμήκεις ξύλινους κορμούς από κάτω. Τα πόδια είναι σχετικά κοντά σε σύγκριση με το συνολικό ύψος των αντικειμένων, τονίζοντας την κατακόρυφη σύνθεση. Οι κορμοί διατηρούν μια ακανόνιστη, εν μέρει διαβρωμένη επιφάνεια, με εκτεταμένες διαμήκεις ρωγμές και απώλειες υλικού. Η όψη τους παραπέμπει σε παρατεταμένη έκθεση στις περιβαλλοντικές συνθήκες, αν και οι ακριβείς συνθήκες της αρχικής τοποθέτησής τους δεν μπορούν να προσδιοριστούν από τη φωτογραφία.
Και οι δύο μορφές διατηρούν κόκκινα υφασμάτινα κορδόνια δεμένα γύρω από τον λαιμό τους, μαζί με μικρά ανοιχτόχρωμα στοιχεία που ενδέχεται να είναι κοχύλια ή άλλα οργανικά προσαρτήματα. Τέτοιες προσθήκες έχουν ιδιαίτερη σημασία για την ερμηνεία της αφρικανικής τελετουργικής γλυπτικής, όπου υφάσματα, χάντρες, κοχύλια και άλλα υλικά μπορούν να λειτουργούν ως δείκτες καθαγιασμού, προστασίας, κοινωνικής ταυτότητας ή διαρκούς τελετουργικής φροντίδας. Στην προκειμένη περίπτωση, ωστόσο, η αρχική σημασία και η χρονολόγηση των προσαρτημάτων δεν μπορούν να εξακριβωθούν με βεβαιότητα.
Οι σκούρες γκριζοκάστανες επιφάνειες των λαξευμένων μορφών έρχονται σε έντονη αντίθεση με το ανοιχτόχρωμο, φθαρμένο ξύλο των κάτω κορμών. Η διαφορά αυτή ενδέχεται να οφείλεται σε διαφορετικές συνθήκες έκθεσης, επεξεργασία της επιφάνειας ή συσσώρευση καταλοίπων με την πάροδο του χρόνου. Οι ορατές ρωγμές, οι εκδορές και η εκτεταμένη διάβρωση συνάδουν με παλαιά ξύλινα αντικείμενα, αλλά δεν αρκούν από μόνες τους για να τεκμηριώσουν τη χρονολόγησή τους. Η διατήρηση των δύο μορφών ως στενά συνδεδεμένου ζεύγους είναι αξιοσημείωτη, καθώς οι μορφολογικές ομοιότητές τους υποδηλώνουν κοινή γλυπτική παράδοση και, ενδεχομένως, κοινό τελετουργικό πλαίσιο.
Η περιοχή Cross River αποτελεί ένα από τα πολιτισμικά πολυπλοκότερα καλλιτεχνικά τοπία της Δυτικής και Κεντρικής Αφρικής. Εκτεινόμενη από τη νοτιοανατολική Νιγηρία έως τη δυτική πλευρά του Καμερούν, περιλαμβάνει πολυάριθμες κοινότητες, μεταξύ των οποίων οι Ejagham, Boki, Mbembe, Ekoi και αρκετοί γειτονικοί πληθυσμοί. Οι ομάδες αυτές ανέπτυξαν εξαιρετικά διαφοροποιημένες παραδόσεις γλυπτικής, μασκών, τελετουργικής αρχιτεκτονικής και οπτικής αναπαράστασης της πνευματικής και προγονικής εξουσίας.
Η άνω περιοχή του Cross River και οι γειτονικές παραμεθόριες ζώνες ξεχωρίζουν ιδιαίτερα για τα ιστορικά δίκτυα αλληλεπίδρασης που αναπτύχθηκαν εκεί. Καλλιτεχνικές μορφές, τελετουργικοί θεσμοί και τελετουργικά αντικείμενα κυκλοφορούσαν πέρα από γλωσσικά και πολιτικά σύνορα, γεγονός που δυσχεραίνει την ακριβή εθνοτική απόδοση όταν δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία για την ιστορία της συλλογής τους. Επομένως, η ονομασία Kaeka θα πρέπει να διατηρηθεί ως η αποδιδόμενη ταυτοποίηση, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι η ακριβής σχέση της με τις τεκμηριωμένες γλυπτικές παραδόσεις της περιοχής απαιτεί περαιτέρω εθνογραφική διευκρίνιση.
Στο ευρύτερο καλλιτεχνικό πλαίσιο της λεκάνης του Cross River, οι όρθιες ξύλινες μορφές και οι στύλοι μπορεί να συνδέονται με την απόδοση τιμών στους προγόνους, την τελετουργική προστασία, τους ιερούς τόπους ή τη σήμανση χώρων κοινωνικής σημασίας. Ωστόσο, οι λειτουργίες τους διαφέρουν σημαντικά από κοινότητα σε κοινότητα. Οι επιμήκεις κάτω κορμοί των γλυπτών αυτών αφήνουν να υποτεθεί ότι αρχικά είχαν εμπηχθεί στο έδαφος ή ενσωματωθεί σε μεγαλύτερη εγκατάσταση. Η ερμηνεία αυτή στηρίζεται στη δομική τους διάταξη, παραμένει όμως υποθετική ελλείψει τεκμηρίωσης για την αρχική τους θέση.
Οι επαναλαμβανόμενες τριγωνικές προεξοχές κατά μήκος των κορμών αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής. Η ρυθμική τους διάταξη εισάγει ένα ισχυρό γεωμετρικό στοιχείο στην κατά τα άλλα απλοποιημένη ανθρώπινη ανατομία. Αντί να λειτουργούν απλώς ως διακοσμητικές προσθήκες, οι προεξοχές αυτές ενδέχεται να συνέβαλλαν στη συμβολική ταυτότητα των μορφών. Παρόμοιες αρχές γεωμετρικής αφαίρεσης και έμφασης στο σώμα απαντούν σε αρκετές γλυπτικές παραδόσεις της νοτιοανατολικής Νιγηρίας και της δυτικής πλευράς του Καμερούν, αν και οι άμεσες υφολογικές ομοιότητες δεν θα πρέπει να εκλαμβάνονται ως απόδειξη κοινής τελετουργικής λειτουργίας.
Εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι τα δύο γλυπτά αποτελούν ζεύγος. Οι παρόμοιες διαστάσεις, στάση, διακόσμηση και προσθήκες στον λαιμό υποδηλώνουν ότι ενδέχεται να σχεδιάστηκαν ως συμπληρωματικά αντικείμενα. Δεν μπορεί προς το παρόν να προσδιοριστεί αν αναπαριστούν δύο προγόνους, προστατευτικές οντότητες, μέλη μιας τελετουργικής ένωσης ή κάποια άλλη κατηγορία μορφών. Η οπτική τους αντιστοιχία, ωστόσο, δημιουργεί μια έντονη αίσθηση δυαδικότητας και τελετουργικής παρουσίας.
Από καλλιτεχνική άποψη, τα γλυπτά διακρίνονται για την αξιοσημείωτη λιτότητα της πλάσης τους. Οι σφαιρικές κεφαλές, οι στενοί κυλινδρικοί κορμοί, οι γωνιώδεις προεξοχές και τα συμπαγή πόδια περιορίζονται σε ένα μικρό σύνολο μορφών με έντονα τονισμένα χαρακτηριστικά. Αυτή η σκόπιμη απλοποίηση προσδίδει μνημειακό χαρακτήρα, παρά τις σχετικά λεπτές αναλογίες των αντικειμένων. Οι φθαρμένες επιφάνειες και τα σωζόμενα υφασμάτινα προσαρτήματα ενισχύουν επίσης την εντύπωση ότι πρόκειται για αντικείμενα των οποίων η σημασία ενδέχεται να υπερέβαινε καθαρά αισθητικές παραμέτρους.
Ως ζεύγος, αυτά τα γλυπτά Kaeka σε μορφή στύλων αποτελούν ένα ενδιαφέρον παράδειγμα της γλυπτικής ποικιλομορφίας που συνδέεται με την πολιτισμική σφαίρα του Cross River. Ο συνδυασμός ανθρωπόμορφων εικόνων, γεωμετρικής αφαίρεσης και κατασκευής που θυμίζει στύλο αντανακλά μια οπτική γλώσσα στην οποία το ανθρώπινο σώμα μεταμορφώνεται σε ισχυρό κατακόρυφο σύμβολο. Παρότι η ακριβής πολιτισμική τους απόδοση, η χρονολόγηση και η τελετουργική τους σημασία μένουν να εξακριβωθούν, αποτελούν μια ασυνήθιστη και οπτικά συναρπαστική έκφραση των ξυλογλυπτικών παραδόσεων της νοτιοανατολικής Νιγηρίας.
Επιλεγμένη βιβλιογραφία
Marla C. Berns, Art, History, and Gender: Women and Clay in West Africa, Λος Άντζελες, 1993.
Keith Nicklin, The Art of Southern Nigeria, Κέιμπριτζ, 1980.
Herbert M. Cole and Chike C. Aniakor, Igbo Arts: Community and Cosmos, Λος Άντζελες, 1984.
Marla C. Berns, Richard Fardon and Sidney Littlefield Kasfir (επιμ.), Central Nigeria Unmasked: Arts of the Benue River Valley, Λος Άντζελες, 2011.
Ute M. Röschenthaler, Purchasing Culture: The Dissemination of Associations in the Cross River Region of Cameroon and Nigeria, Τρέντον, 2011.
Οι δημοσιεύσεις αυτές παρέχουν συγκριτικά στοιχεία για τις καλλιτεχνικές, ιστορικές και τελετουργικές παραδόσεις της νότιας Νιγηρίας και της ευρύτερης περιοχής Cross River. Δεν τεκμηριώνουν συγκεκριμένη απόδοση Kaeka για τα γλυπτά αυτά.
Πληροφοριοδότης: Wassiu
Αρ. ευρ.: MAZ27369
Ύψος: 65 cm / 68 cm
Βάρος: 1,4 kg / 1,5 kg (συμπεριλαμβανομένης της βάσης)
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΓλυπτά Kaeka σε μορφή στύλων, περιοχή Cross River, Νιγηρία
Αυτό το αξιοσημείωτο ζεύγος ξύλινων γλυπτών σε μορφή στύλων, τα οποία έχουν αναγνωριστεί ως μορφές Kaeka από την περιοχή Cross River της νοτιοανατολικής Νιγηρίας, αντιπροσωπεύει μια ιδιαίτερη μορφή ανθρωπόμορφης γλυπτικής, συνδεδεμένης με τις ποικίλες γλυπτικές παραδόσεις των παραμεθόριων περιοχών Νιγηρίας–Καμερούν. Με τα επιμήκη σώματα, τις σφαιρικές κεφαλές, τον έντονο γεωμετρικό διάκοσμο και τις ογκώδεις ξύλινες προεκτάσεις κάτω από τις μορφές, τα γλυπτά αυτά συνδυάζουν την ανθρώπινη απεικόνιση με τα αρχιτεκτονικά γνωρίσματα των τελετουργικών στύλων. Η ασυνήθιστη μορφολογία τους υποδηλώνει στενή σχέση ανάμεσα στις γλυπτικές εικόνες, τον τελετουργικό χώρο και τη συμβολική σημασία των κατακόρυφων ξύλινων κατασκευών.
Και οι δύο μορφές παρουσιάζουν ένα αξιοσημείωτα συνεκτικό μορφολογικό λεξιλόγιο, αν και μικρές διαφορές στις αναλογίες, την επεξεργασία των επιφανειών και την κατάσταση διατήρησης δείχνουν ότι λαξεύτηκαν η καθεμία ξεχωριστά. Οι κεφαλές είναι σχεδόν τέλεια σφαιρικές, με μικρά και ελάχιστα διαμορφωμένα χαρακτηριστικά του προσώπου. Τα μάτια αποδίδονται ως ρηχά βαθουλώματα, ενώ τα στόματα υποδηλώνονται με μικρά ανοίγματα ή προεξέχοντα χείλη. Αυτή η απλοποίηση της ανατομίας του προσώπου έρχεται σε αντίθεση με την έντονα τονισμένη κατακόρυφη δομή των σωμάτων, δημιουργώντας την εντύπωση μιας συγκεντρωμένης, απρόσωπης εξουσίας και όχι εξατομικευμένης προσωπογραφίας.
Ιδιαίτερα εντυπωσιακοί είναι οι επιμήκεις κορμοί, που θυμίζουν στενές ορθογώνιες κολόνες. Τα χέρια αποδίδονται με κατακόρυφα ανάγλυφα στοιχεία που εκτείνονται κατά μήκος της μπροστινής και των πλευρικών επιφανειών του άνω μέρους των σωμάτων, ενώ μια σειρά από ισαπέχουσες τριγωνικές προεξοχές διατρέχει τα πλευρικά περιγράμματά τους. Αυτά τα οδοντωτά στοιχεία αποτελούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα των γλυπτών. Ενδέχεται να αναπαριστούν σχηματοποιημένη ουλοποίηση, διακοσμητικά εξαρτήματα ή συμβολικά γνωρίσματα, αν και η ακριβής σημασία τους στην παράδοση Kaeka παραμένει ανεπαρκώς τεκμηριωμένη.
Το κάτω μέρος των σωμάτων διαμορφώνεται με έντονους γλουτούς και διακριτά πόδια, δημιουργώντας σαφή διάκριση ανάμεσα στα ανθρωπόμορφα άνω τμήματα και τους επιμήκεις ξύλινους κορμούς από κάτω. Τα πόδια είναι σχετικά κοντά σε σύγκριση με το συνολικό ύψος των αντικειμένων, τονίζοντας την κατακόρυφη σύνθεση. Οι κορμοί διατηρούν μια ακανόνιστη, εν μέρει διαβρωμένη επιφάνεια, με εκτεταμένες διαμήκεις ρωγμές και απώλειες υλικού. Η όψη τους παραπέμπει σε παρατεταμένη έκθεση στις περιβαλλοντικές συνθήκες, αν και οι ακριβείς συνθήκες της αρχικής τοποθέτησής τους δεν μπορούν να προσδιοριστούν από τη φωτογραφία.
Και οι δύο μορφές διατηρούν κόκκινα υφασμάτινα κορδόνια δεμένα γύρω από τον λαιμό τους, μαζί με μικρά ανοιχτόχρωμα στοιχεία που ενδέχεται να είναι κοχύλια ή άλλα οργανικά προσαρτήματα. Τέτοιες προσθήκες έχουν ιδιαίτερη σημασία για την ερμηνεία της αφρικανικής τελετουργικής γλυπτικής, όπου υφάσματα, χάντρες, κοχύλια και άλλα υλικά μπορούν να λειτουργούν ως δείκτες καθαγιασμού, προστασίας, κοινωνικής ταυτότητας ή διαρκούς τελετουργικής φροντίδας. Στην προκειμένη περίπτωση, ωστόσο, η αρχική σημασία και η χρονολόγηση των προσαρτημάτων δεν μπορούν να εξακριβωθούν με βεβαιότητα.
Οι σκούρες γκριζοκάστανες επιφάνειες των λαξευμένων μορφών έρχονται σε έντονη αντίθεση με το ανοιχτόχρωμο, φθαρμένο ξύλο των κάτω κορμών. Η διαφορά αυτή ενδέχεται να οφείλεται σε διαφορετικές συνθήκες έκθεσης, επεξεργασία της επιφάνειας ή συσσώρευση καταλοίπων με την πάροδο του χρόνου. Οι ορατές ρωγμές, οι εκδορές και η εκτεταμένη διάβρωση συνάδουν με παλαιά ξύλινα αντικείμενα, αλλά δεν αρκούν από μόνες τους για να τεκμηριώσουν τη χρονολόγησή τους. Η διατήρηση των δύο μορφών ως στενά συνδεδεμένου ζεύγους είναι αξιοσημείωτη, καθώς οι μορφολογικές ομοιότητές τους υποδηλώνουν κοινή γλυπτική παράδοση και, ενδεχομένως, κοινό τελετουργικό πλαίσιο.
Η περιοχή Cross River αποτελεί ένα από τα πολιτισμικά πολυπλοκότερα καλλιτεχνικά τοπία της Δυτικής και Κεντρικής Αφρικής. Εκτεινόμενη από τη νοτιοανατολική Νιγηρία έως τη δυτική πλευρά του Καμερούν, περιλαμβάνει πολυάριθμες κοινότητες, μεταξύ των οποίων οι Ejagham, Boki, Mbembe, Ekoi και αρκετοί γειτονικοί πληθυσμοί. Οι ομάδες αυτές ανέπτυξαν εξαιρετικά διαφοροποιημένες παραδόσεις γλυπτικής, μασκών, τελετουργικής αρχιτεκτονικής και οπτικής αναπαράστασης της πνευματικής και προγονικής εξουσίας.
Η άνω περιοχή του Cross River και οι γειτονικές παραμεθόριες ζώνες ξεχωρίζουν ιδιαίτερα για τα ιστορικά δίκτυα αλληλεπίδρασης που αναπτύχθηκαν εκεί. Καλλιτεχνικές μορφές, τελετουργικοί θεσμοί και τελετουργικά αντικείμενα κυκλοφορούσαν πέρα από γλωσσικά και πολιτικά σύνορα, γεγονός που δυσχεραίνει την ακριβή εθνοτική απόδοση όταν δεν υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία για την ιστορία της συλλογής τους. Επομένως, η ονομασία Kaeka θα πρέπει να διατηρηθεί ως η αποδιδόμενη ταυτοποίηση, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι η ακριβής σχέση της με τις τεκμηριωμένες γλυπτικές παραδόσεις της περιοχής απαιτεί περαιτέρω εθνογραφική διευκρίνιση.
Στο ευρύτερο καλλιτεχνικό πλαίσιο της λεκάνης του Cross River, οι όρθιες ξύλινες μορφές και οι στύλοι μπορεί να συνδέονται με την απόδοση τιμών στους προγόνους, την τελετουργική προστασία, τους ιερούς τόπους ή τη σήμανση χώρων κοινωνικής σημασίας. Ωστόσο, οι λειτουργίες τους διαφέρουν σημαντικά από κοινότητα σε κοινότητα. Οι επιμήκεις κάτω κορμοί των γλυπτών αυτών αφήνουν να υποτεθεί ότι αρχικά είχαν εμπηχθεί στο έδαφος ή ενσωματωθεί σε μεγαλύτερη εγκατάσταση. Η ερμηνεία αυτή στηρίζεται στη δομική τους διάταξη, παραμένει όμως υποθετική ελλείψει τεκμηρίωσης για την αρχική τους θέση.
Οι επαναλαμβανόμενες τριγωνικές προεξοχές κατά μήκος των κορμών αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής. Η ρυθμική τους διάταξη εισάγει ένα ισχυρό γεωμετρικό στοιχείο στην κατά τα άλλα απλοποιημένη ανθρώπινη ανατομία. Αντί να λειτουργούν απλώς ως διακοσμητικές προσθήκες, οι προεξοχές αυτές ενδέχεται να συνέβαλλαν στη συμβολική ταυτότητα των μορφών. Παρόμοιες αρχές γεωμετρικής αφαίρεσης και έμφασης στο σώμα απαντούν σε αρκετές γλυπτικές παραδόσεις της νοτιοανατολικής Νιγηρίας και της δυτικής πλευράς του Καμερούν, αν και οι άμεσες υφολογικές ομοιότητες δεν θα πρέπει να εκλαμβάνονται ως απόδειξη κοινής τελετουργικής λειτουργίας.
Εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι τα δύο γλυπτά αποτελούν ζεύγος. Οι παρόμοιες διαστάσεις, στάση, διακόσμηση και προσθήκες στον λαιμό υποδηλώνουν ότι ενδέχεται να σχεδιάστηκαν ως συμπληρωματικά αντικείμενα. Δεν μπορεί προς το παρόν να προσδιοριστεί αν αναπαριστούν δύο προγόνους, προστατευτικές οντότητες, μέλη μιας τελετουργικής ένωσης ή κάποια άλλη κατηγορία μορφών. Η οπτική τους αντιστοιχία, ωστόσο, δημιουργεί μια έντονη αίσθηση δυαδικότητας και τελετουργικής παρουσίας.
Από καλλιτεχνική άποψη, τα γλυπτά διακρίνονται για την αξιοσημείωτη λιτότητα της πλάσης τους. Οι σφαιρικές κεφαλές, οι στενοί κυλινδρικοί κορμοί, οι γωνιώδεις προεξοχές και τα συμπαγή πόδια περιορίζονται σε ένα μικρό σύνολο μορφών με έντονα τονισμένα χαρακτηριστικά. Αυτή η σκόπιμη απλοποίηση προσδίδει μνημειακό χαρακτήρα, παρά τις σχετικά λεπτές αναλογίες των αντικειμένων. Οι φθαρμένες επιφάνειες και τα σωζόμενα υφασμάτινα προσαρτήματα ενισχύουν επίσης την εντύπωση ότι πρόκειται για αντικείμενα των οποίων η σημασία ενδέχεται να υπερέβαινε καθαρά αισθητικές παραμέτρους.
Ως ζεύγος, αυτά τα γλυπτά Kaeka σε μορφή στύλων αποτελούν ένα ενδιαφέρον παράδειγμα της γλυπτικής ποικιλομορφίας που συνδέεται με την πολιτισμική σφαίρα του Cross River. Ο συνδυασμός ανθρωπόμορφων εικόνων, γεωμετρικής αφαίρεσης και κατασκευής που θυμίζει στύλο αντανακλά μια οπτική γλώσσα στην οποία το ανθρώπινο σώμα μεταμορφώνεται σε ισχυρό κατακόρυφο σύμβολο. Παρότι η ακριβής πολιτισμική τους απόδοση, η χρονολόγηση και η τελετουργική τους σημασία μένουν να εξακριβωθούν, αποτελούν μια ασυνήθιστη και οπτικά συναρπαστική έκφραση των ξυλογλυπτικών παραδόσεων της νοτιοανατολικής Νιγηρίας.
Επιλεγμένη βιβλιογραφία
Marla C. Berns, Art, History, and Gender: Women and Clay in West Africa, Λος Άντζελες, 1993.
Keith Nicklin, The Art of Southern Nigeria, Κέιμπριτζ, 1980.
Herbert M. Cole and Chike C. Aniakor, Igbo Arts: Community and Cosmos, Λος Άντζελες, 1984.
Marla C. Berns, Richard Fardon and Sidney Littlefield Kasfir (επιμ.), Central Nigeria Unmasked: Arts of the Benue River Valley, Λος Άντζελες, 2011.
Ute M. Röschenthaler, Purchasing Culture: The Dissemination of Associations in the Cross River Region of Cameroon and Nigeria, Τρέντον, 2011.
Οι δημοσιεύσεις αυτές παρέχουν συγκριτικά στοιχεία για τις καλλιτεχνικές, ιστορικές και τελετουργικές παραδόσεις της νότιας Νιγηρίας και της ευρύτερης περιοχής Cross River. Δεν τεκμηριώνουν συγκεκριμένη απόδοση Kaeka για τα γλυπτά αυτά.
Πληροφοριοδότης: Wassiu
Αρ. ευρ.: MAZ27369
Ύψος: 65 cm / 68 cm
Βάρος: 1,4 kg / 1,5 kg (συμπεριλαμβανομένης της βάσης)
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Kaeka
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
68 cm
Βάρος
2.9 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
