Ένα σιδερένιο γλυπτό - Mumuye - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)
00
ημέρες
21
ώρες
17
λεπτά
50
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 7
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 230 - € 270
 | 7 € | |
|---|---|---|
| 6 € | |
| 3 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145414 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Γλυπτό-νόμισμα ύψους 85 εκ. από μαύρο σφυρήλατο σίδηρο, συνδεδεμένο με τους Mumuye της περιοχής Jimeta στη Νιγηρία και πωλούμενο με βάση.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Ένα μαύρο σιδερένιο νόμισμα των Μουμουγιέ, από την περιοχή της Τζιμέτα, Νιγηρία.
Τα σφυρήλατα σιδερένια νομίσματα που συνδέονται με τους πληθυσμούς Μουμουγιέ της βορειοανατολικής Νιγηρίας κατέχουν σημαντική θέση στην ευρύτερη ιστορία των προαποικιακών συστημάτων ανταλλαγής στην περιοχή του ποταμού Μπενουέ. Παραδείγματα που συλλέχθηκαν στην περιοχή Τζιμέτα–Γιόλα, η οποία σήμερα ανήκει στην πολιτεία Ανταμάουα, εντάσσονται σε ένα σύνθετο δίκτυο σιδερένιων αντικειμένων συναλλαγών που κυκλοφορούσαν μεταξύ των Μουμουγιέ, των Φουλάνι, των Τζουκούν και γειτονικών ομάδων από τον 16ο έως τον 20ό αιώνα. Συχνά αναφέρονταν με τοπικές ονομασίες, όπως tajere, saka ή sasoreng, και λειτουργούσαν ταυτόχρονα ως αποθέματα αξίας, τελετουργικά αγαθά, μέσα καταβολής προίκας και σύμβολα κοινωνικού κύρους. Η σημασία τους ξεπερνούσε την καθαρά οικονομική χρησιμότητα· ο σφυρήλατος σίδηρος ενσάρκωνε την εργασία, την τεχνική δεξιότητα και την πρόσβαση στη μεταλλουργική γνώση, στοιχεία που συνέβαλλαν στη συμβολική ισχύ του αντικειμένου στα τοπικά συστήματα ανταλλαγών και συμμαχιών.
Η συγκεκριμένη μορφή, κατασκευασμένη από μαύρο σφυρήλατο σίδηρο, αναδεικνύει τα γραμμικά και αφαιρετικά γνωρίσματα της μεταλλοτεχνίας των Μουμουγιέ. Η επιμήκης σιλουέτα, τα λεπτυσμένα άκρα και η προσεκτικά ισορροπημένη κεντρική μάζα υποδηλώνουν μια αισθητική στενά συνδεδεμένη με τις γλυπτικές παραδόσεις για τις οποίες οι Μουμουγιέ είναι διεθνώς αναγνωρισμένοι. Αν και τα νομίσματα αυτά αποτελούσαν πρακτικά μέσα στις περιφερειακές οικονομίες ανταλλαγών, διέθεταν επίσης επιτελεστική και οπτική διάσταση. Η χρήση τους σε πληρωμές γάμου, συναλλαγές αποζημίωσης και διακοινοτικό εμπόριο τα μετέτρεπε σε αντικείμενα με έντονο κοινωνικό φορτίο, των οποίων η αξία αντλούσε τόσο από την υλική όσο και από τη συμβολική τους υπόσταση. Η καστανή οξειδωμένη επιφάνεια, αποτέλεσμα της μακρόχρονης χρήσης και της έκθεσης στις περιβαλλοντικές συνθήκες, τοποθετεί επίσης το αντικείμενο σε μια ιστορία χρήσης και όχι αποκλειστικά τελετουργικής έκθεσης.
Τα σιδερένια νομίσματα της περιοχής της Τζιμέτα πρέπει επίσης να εξετάζονται στο πλαίσιο του διαδρόμου του Μπενουέ, μιας ζώνης που διαμορφώθηκε ιστορικά από τις μετακινήσεις, το εμπόριο και την πολιτισμική αλληλεπίδραση. Η Τζιμέτα, που βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Μπενουέ και συνδεόταν ιστορικά με ευρύτερες εμπορικές οδούς, αναδείχθηκε σε σημαντικό κόμβο διακίνησης γεωργικών προϊόντων, ζώων και χειροτεχνημάτων. Σε αυτό το περιβάλλον, τα σιδερένια αντικείμενα απέκτησαν διαχρονική οικονομική και τελετουργική αξία, καθώς ο ίδιος ο σίδηρος παρέμενε υλικό υψηλής εκτίμησης, συνδεδεμένο με τη μεταμόρφωση και την παραγωγική δύναμη. Η διατήρηση της χρήσης αυτών των νομισμάτων έως την αποικιακή περίοδο, σε ορισμένες περιοχές μέχρι τη δεκαετία του 1940, αντανακλά την ανθεκτικότητα των αυτόχθονων νομισματικών συστημάτων, ακόμη και όταν τα εισαγόμενα νομίσματα άρχισαν να κυκλοφορούν όλο και περισσότερο στις τοπικές αγορές.
Σήμερα, τα σιδερένια νομίσματα των Μουμουγιέ εκτιμώνται τόσο ως εθνογραφικά τεκμήρια όσο και ως αυτοτελείς γλυπτικές μορφές. Η λιτή γεωμετρία τους και η άμεση υλική παρουσία τους έχουν προσελκύσει σταθερό ενδιαφέρον στις συλλογές αφρικανικής τέχνης και πρωτονομισματικών συστημάτων. Ωστόσο, η ιστορική τους σημασία δεν έγκειται μόνο στην καινοτομία της μορφής τους, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο υλοποιούν τις σχέσεις ανάμεσα στην οικονομία, τη μεταλλουργία, τη συγγένεια και τις κοινωνικές υποχρεώσεις στη βορειοανατολική Νιγηρία. Αποσυρμένες από την κυκλοφορία και τοποθετημένες σε μουσειακές ή ιδιωτικές συλλογές, αυτές οι σφυρήλατες μορφές διατηρούν ίχνη των συναλλακτικών και τελετουργικών κόσμων μέσα από τους οποίους κάποτε κινούνταν.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Αρχείο Jaenicke-Njoya CAB48695
Afigbo, A. E. The Warrant Chiefs: Indirect Rule in Southeastern Nigeria 1891–1929. Λονδίνο: Longman, 1972.
Guyer, Jane I. «Soft Currencies, Cash Economies, New Monies: Past and Present.» Proceedings of the National Academy of Sciences 109, αρ. 7 (2012): 2214–2221.
Johansson, Sture. African Currencies, Part II. Στοκχόλμη: Ethnographical Museum of Sweden, 1967.
Ofonagoro, Walter I. «From Traditional to British Currency in Southern Nigeria: Analysis of a Currency Revolution, 1880–1948.» The Journal of Economic History 39, αρ. 3 (1979): 623–654.
Usman, Aribidesi. «Economic Production and Exchange of States and Societies in Precolonial Nigeria.» Στο The Oxford Handbook of Nigerian History, επιμέλεια Toyin Falola και Matthew M. Heaton, 171–190. Οξφόρδη: Oxford University Press, 2022.
Webb, James L. A. Jr. «Toward the Comparative Study of Money: A Reconsideration of West African Currencies and Neoclassical Monetary Concepts.» International Journal of African Historical Studies 15, αρ. 3 (1982): 455–466.
Iyanya, Victor. «Towards a Resuscitation of Indigenous Iron Technology among the Igede of Central Nigeria.» Journal of African Cultural Studies 24, αρ. 2 (2012): 223–236.
Η παρούσα περιγραφή δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη. Παρά τον προσεκτικό έλεγχο από άνθρωπο, η χρήση τεχνητής νοημοσύνης ενδέχεται να έχει ως αποτέλεσμα σφάλματα ή ανακρίβειες στην περιγραφή.
CAB48695
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΈνα μαύρο σιδερένιο νόμισμα των Μουμουγιέ, από την περιοχή της Τζιμέτα, Νιγηρία.
Τα σφυρήλατα σιδερένια νομίσματα που συνδέονται με τους πληθυσμούς Μουμουγιέ της βορειοανατολικής Νιγηρίας κατέχουν σημαντική θέση στην ευρύτερη ιστορία των προαποικιακών συστημάτων ανταλλαγής στην περιοχή του ποταμού Μπενουέ. Παραδείγματα που συλλέχθηκαν στην περιοχή Τζιμέτα–Γιόλα, η οποία σήμερα ανήκει στην πολιτεία Ανταμάουα, εντάσσονται σε ένα σύνθετο δίκτυο σιδερένιων αντικειμένων συναλλαγών που κυκλοφορούσαν μεταξύ των Μουμουγιέ, των Φουλάνι, των Τζουκούν και γειτονικών ομάδων από τον 16ο έως τον 20ό αιώνα. Συχνά αναφέρονταν με τοπικές ονομασίες, όπως tajere, saka ή sasoreng, και λειτουργούσαν ταυτόχρονα ως αποθέματα αξίας, τελετουργικά αγαθά, μέσα καταβολής προίκας και σύμβολα κοινωνικού κύρους. Η σημασία τους ξεπερνούσε την καθαρά οικονομική χρησιμότητα· ο σφυρήλατος σίδηρος ενσάρκωνε την εργασία, την τεχνική δεξιότητα και την πρόσβαση στη μεταλλουργική γνώση, στοιχεία που συνέβαλλαν στη συμβολική ισχύ του αντικειμένου στα τοπικά συστήματα ανταλλαγών και συμμαχιών.
Η συγκεκριμένη μορφή, κατασκευασμένη από μαύρο σφυρήλατο σίδηρο, αναδεικνύει τα γραμμικά και αφαιρετικά γνωρίσματα της μεταλλοτεχνίας των Μουμουγιέ. Η επιμήκης σιλουέτα, τα λεπτυσμένα άκρα και η προσεκτικά ισορροπημένη κεντρική μάζα υποδηλώνουν μια αισθητική στενά συνδεδεμένη με τις γλυπτικές παραδόσεις για τις οποίες οι Μουμουγιέ είναι διεθνώς αναγνωρισμένοι. Αν και τα νομίσματα αυτά αποτελούσαν πρακτικά μέσα στις περιφερειακές οικονομίες ανταλλαγών, διέθεταν επίσης επιτελεστική και οπτική διάσταση. Η χρήση τους σε πληρωμές γάμου, συναλλαγές αποζημίωσης και διακοινοτικό εμπόριο τα μετέτρεπε σε αντικείμενα με έντονο κοινωνικό φορτίο, των οποίων η αξία αντλούσε τόσο από την υλική όσο και από τη συμβολική τους υπόσταση. Η καστανή οξειδωμένη επιφάνεια, αποτέλεσμα της μακρόχρονης χρήσης και της έκθεσης στις περιβαλλοντικές συνθήκες, τοποθετεί επίσης το αντικείμενο σε μια ιστορία χρήσης και όχι αποκλειστικά τελετουργικής έκθεσης.
Τα σιδερένια νομίσματα της περιοχής της Τζιμέτα πρέπει επίσης να εξετάζονται στο πλαίσιο του διαδρόμου του Μπενουέ, μιας ζώνης που διαμορφώθηκε ιστορικά από τις μετακινήσεις, το εμπόριο και την πολιτισμική αλληλεπίδραση. Η Τζιμέτα, που βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Μπενουέ και συνδεόταν ιστορικά με ευρύτερες εμπορικές οδούς, αναδείχθηκε σε σημαντικό κόμβο διακίνησης γεωργικών προϊόντων, ζώων και χειροτεχνημάτων. Σε αυτό το περιβάλλον, τα σιδερένια αντικείμενα απέκτησαν διαχρονική οικονομική και τελετουργική αξία, καθώς ο ίδιος ο σίδηρος παρέμενε υλικό υψηλής εκτίμησης, συνδεδεμένο με τη μεταμόρφωση και την παραγωγική δύναμη. Η διατήρηση της χρήσης αυτών των νομισμάτων έως την αποικιακή περίοδο, σε ορισμένες περιοχές μέχρι τη δεκαετία του 1940, αντανακλά την ανθεκτικότητα των αυτόχθονων νομισματικών συστημάτων, ακόμη και όταν τα εισαγόμενα νομίσματα άρχισαν να κυκλοφορούν όλο και περισσότερο στις τοπικές αγορές.
Σήμερα, τα σιδερένια νομίσματα των Μουμουγιέ εκτιμώνται τόσο ως εθνογραφικά τεκμήρια όσο και ως αυτοτελείς γλυπτικές μορφές. Η λιτή γεωμετρία τους και η άμεση υλική παρουσία τους έχουν προσελκύσει σταθερό ενδιαφέρον στις συλλογές αφρικανικής τέχνης και πρωτονομισματικών συστημάτων. Ωστόσο, η ιστορική τους σημασία δεν έγκειται μόνο στην καινοτομία της μορφής τους, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο υλοποιούν τις σχέσεις ανάμεσα στην οικονομία, τη μεταλλουργία, τη συγγένεια και τις κοινωνικές υποχρεώσεις στη βορειοανατολική Νιγηρία. Αποσυρμένες από την κυκλοφορία και τοποθετημένες σε μουσειακές ή ιδιωτικές συλλογές, αυτές οι σφυρήλατες μορφές διατηρούν ίχνη των συναλλακτικών και τελετουργικών κόσμων μέσα από τους οποίους κάποτε κινούνταν.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Αρχείο Jaenicke-Njoya CAB48695
Afigbo, A. E. The Warrant Chiefs: Indirect Rule in Southeastern Nigeria 1891–1929. Λονδίνο: Longman, 1972.
Guyer, Jane I. «Soft Currencies, Cash Economies, New Monies: Past and Present.» Proceedings of the National Academy of Sciences 109, αρ. 7 (2012): 2214–2221.
Johansson, Sture. African Currencies, Part II. Στοκχόλμη: Ethnographical Museum of Sweden, 1967.
Ofonagoro, Walter I. «From Traditional to British Currency in Southern Nigeria: Analysis of a Currency Revolution, 1880–1948.» The Journal of Economic History 39, αρ. 3 (1979): 623–654.
Usman, Aribidesi. «Economic Production and Exchange of States and Societies in Precolonial Nigeria.» Στο The Oxford Handbook of Nigerian History, επιμέλεια Toyin Falola και Matthew M. Heaton, 171–190. Οξφόρδη: Oxford University Press, 2022.
Webb, James L. A. Jr. «Toward the Comparative Study of Money: A Reconsideration of West African Currencies and Neoclassical Monetary Concepts.» International Journal of African Historical Studies 15, αρ. 3 (1982): 455–466.
Iyanya, Victor. «Towards a Resuscitation of Indigenous Iron Technology among the Igede of Central Nigeria.» Journal of African Cultural Studies 24, αρ. 2 (2012): 223–236.
Η παρούσα περιγραφή δημιουργήθηκε με τεχνητή νοημοσύνη. Παρά τον προσεκτικό έλεγχο από άνθρωπο, η χρήση τεχνητής νοημοσύνης ενδέχεται να έχει ως αποτέλεσμα σφάλματα ή ανακρίβειες στην περιγραφή.
CAB48695
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Mumuye
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Black Iron
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A iron sculpture
Height
85 cm
Βάρος
1 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
