Matteo Ciffo (1987) - Frammenti - Nefertiti

- Σύγχρονο γλυπτό του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987) .
- Τίτλος Frammenti-Nefertiti
- Έτος 2026 . Αρ. έκδοσης 6/8
- Υπογεγραμμένο και πιστοποιημένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό : Ψυχρή χύτευση από σκόνες μαρμάρου και πέτρας
- Άριστη κατάσταση



Συλλογή FRAMMENTI

Η αντιπαράθεση με την κλασική γλυπτική αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Αυτές οι μορφές, που ιστορικά συνδέονται με την ιδέα της τελειότητας, της αιωνιότητας και της συλλογικής μνήμης, αποτελούν το σημείο εκκίνησης και υποβάλλονται σε μια διαδικασία κατακερματισμού και επαναπροσδιορισμού.
Η μορφή δεν νοείται πλέον ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική κατάσταση. Διακόπτεται, αποσυντίθεται και ανασυντίθεται, αποκαλύπτοντας την ασταθή φύση της. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή μέσα στην οποία ο χρόνος δεν είναι πλέον κρυμμένος, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η ένταση καταργεί την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτης κατάστασης. Αυτό που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει την ευαλωτότητά του. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μεταμορφωμένη: όχι πλέον ως σύμβολο αθανασίας, αλλά ως παρουσία διαπερασμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στην αλλαγή και αποδοσμένη σε μια νέα διάσταση.





MATTEO CIFFO


Γεννήθηκα στην Μπιέλα το 1987 και από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα επικεντρωμένη στην ύλη, στον μετασχηματισμό της και στη μνήμη που διατηρεί. Το έργο μου γεννιέται από την άμεση σχέση με ευγενή και σύνθετα υλικά, όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρας, φυσικές χρωστικές, αρμενικές γαίες, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλά εκφραστικά εργαλεία, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατοτήτων αναγέννησης.

Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική μου πηγάζει από την παρατήρηση και την επιθυμία να ξαναδώσω ζωή σε ό,τι έχει θρυμματιστεί, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Θραύσματα και κατάλοιπα, που συχνά προέρχονται από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται η πρωτογενής ύλη των έργων μου.
Πρόκειται για υλικά που φέρουν ήδη μέσα τους μια ιστορία. Τα αποσυνθέτω και τα ανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη κατάστασή τους, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο αναδύεται από μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην απώλεια και την αναγέννηση, ανάμεσα στη μνήμη και τη δυνατότητα, καθιστώντας ορατή τη στιγμή κατά την οποία η ύλη παύει να είναι αυτό που ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Η πορεία παίρνει τη μορφή ενός μετασχηματισμού που υπερβαίνει την παραδοσιακή γλυπτική, προσεγγίζοντας μια σχεδόν αλχημική διάσταση. Χρησιμοποιώ υλικά που έχουν ήδη υπάρξει, τα αποσυνθέτω και τα ανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία γεννιέται από μια ένταση ανάμεσα στην καταστροφή και την αναγέννηση, ανάμεσα στην απώλεια και τη μνήμη, καθιστώντας ορατή μια διαρκή κατάσταση μεταβολής.
Η έρευνά μου έρχεται αντιμέτωπη με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και άφθαρτα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Αυτό που μοιάζει αμετάβλητο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μετασχηματίζεται με τον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά την ύλη ενεργό μέρος του έργου, συμμετέχοντας σε έναν διαρκή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα δίνει τη θέση της στην ευθραυστότητα και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή, ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υποτάσσεται, αλλά γίνεται συνδημιουργός, διατηρώντας στην επιφάνειά της τα ίχνη της χειρονομίας, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδακτος, έχτισα την πορεία μου μέσα από τον πειραματισμό, την παρατήρηση και την προσεκτική ακρόαση. Η προσέγγιση δεν αποσκοπεί στον έλεγχο, αλλά στη συνοδεία του υλικού κατά τον μετασχηματισμό του. Οι μορφές που προκύπτουν αντανακλούν τον τρόπο λειτουργίας της μνήμης: δομές μέσα στις οποίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται θραύσματα, ίχνη και απουσίες.
Αυτή η πρακτική διερευνά την ύλη ως ζωντανό αρχείο. Τα γλυπτά αναδύονται ως παρουσίες μετέωρες ανάμεσα στο ερείπιο και την αναγέννηση, ανάμεσα στη διάρκεια και τον μετασχηματισμό, αποδίδοντας στην ύλη μια βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη διάσταση.