Ένα σιδερένιο γλυπτό - Vere - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)
00
ημέρες
21
ώρες
34
λεπτά
07
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 13
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 230 - € 270
 | 13 € | |
|---|---|---|
 | 10 € | |
| 9 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145414 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Το «A iron sculpture» είναι ένα τελετουργικό αντικείμενο από σφυρήλατο σίδηρο, ύψους 50 εκ., που αποδίδεται στους Βερέ της Νιγηρίας, με αναφερόμενη προέλευση από την περιοχή Γκεμπού στο οροπέδιο Μανμπίλα.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Τελετουργικό αντικείμενο από σφυρήλατο σίδηρο — Vere (Verre)
Πολιτισμική απόδοση: Vere (Verre)
Αναφερόμενη προέλευση: Περιοχή Gembu, Οροπέδιο Mambilla, Πολιτεία Taraba, Νιγηρία
Υλικό: Σφυρήλατος σίδηρος με καστανομαύρη πατίνα και ώχρα οξείδωση
Τεχνική: Σφυρηλάτηση, σφυροκόπημα, κάμψη, περιέλιξη και εγχάραξη
Τύπος: Ανθρωπόμορφο τελετουργικό αντικείμενο κύρους
Χρονολόγηση: Απροσδιόριστη
Διαστάσεις: ύψος: 50 cm, βάρος: 450 g (μαζί με τη βάση)
Πληροφορητής: Amadou Dogo
Αρ. ευρετηρίου MAZ35223
Περιγραφή
Αυτό το αντικείμενο από σφυρήλατο σίδηρο χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα λεπτή κατακόρυφη σύνθεση, οργανωμένη γύρω από έναν μακρύ κεντρικό άξονα. Το επάνω άκρο του καταλήγει σε αιχμή λογχοειδούς σχήματος, ελαφρώς πλατύτερη, που θυμίζει μικρή αιχμή δόρατος. Κάτω από αυτήν την αιχμή, δύο συμμετρικά πλευρικά εξαρτήματα εκτείνονται οριζόντια και στη συνέχεια καμπυλώνονται προς τα κάτω. Τα πεπλατυσμένα, στρογγυλεμένα άκρα τους θυμίζουν σχηματοποιημένα χέρια. Ο κύριος άξονας, με σχετικά επίπεδη διατομή, φέρει ίχνη σφυροκόπησης και εγχάρακτα σχέδια, κυρίως κυματιστές γραμμές και γεωμετρικά σημάδια. Στο κάτω τμήμα του υπάρχει ένας δακτυλιοειδής εξογκωμένος σχηματισμός, ο οποίος μεταβαίνει σε μια βάση αποτελούμενη από πολλές μεταλλικές προεκτάσεις καμπυλωμένες σε σπείρες. Η επιφάνεια παρουσιάζει ανομοιόμορφη οξείδωση, με αποχρώσεις του κοκκινοκάστανου, του πορτοκαλί και του γκριζωπού. Η μαύρη βάση που φαίνεται στις φωτογραφίες χρησιμεύει ως στήριγμα έκθεσης.
Ιστορική και καλλιτεχνική ανάλυση
Το έργο, που αποδίδεται στην ομάδα Vere, αποτελεί παράδειγμα μιας γλυπτικής προσέγγισης όπου η κατεργασία του σιδήρου υπερβαίνει την καθαρά χρηστική του λειτουργία. Ο τεχνίτης μετέτρεψε μια μεταλλική ράβδο σε αφηρημένη κατασκευή, συνδυάζοντας την κατακόρυφη ανάπτυξη, τη συμμετρία και τον διάκοσμο. Οι καμπυλωτοί βραχίονες, η επάνω αιχμή και οι κάτω σπείρες προσδίδουν στο αντικείμενο μια σχεδόν αρχιτεκτονική σύνθεση. Η τεχνική απαιτεί δεξιοτεχνία στη θέρμανση, το σφυροκόπημα και την κάμψη. Η κανονικότητα των μορφών, παρά τις ανωμαλίες της επιφάνειας, μαρτυρεί σαφή αισθητική πρόθεση. Αντίστοιχα μεταλλοτεχνήματα έχουν τεκμηριωθεί στην Adamaoua και στην κοιλάδα του Bénoué, ιδίως μεταξύ τελετουργικών αντικειμένων και σιδηροτεχνίας κύρους.
Εικονογραφία
Η εικονογραφία μπορεί να ερμηνευθεί ως μια εξαιρετικά σχηματοποιημένη ανθρώπινη μορφή. Ο κατακόρυφος άξονας θα αποτελούσε το σώμα, ενώ τα δύο πλευρικά στοιχεία θα παρέπεμπαν σε βραχίονες που καταλήγουν σε απλοποιημένα χέρια. Η λογχοειδής αιχμή θα μπορούσε να παριστάνει μια αφηρημένη κεφαλή ή να διατηρεί το σχήμα αιχμής δόρατος. Οι κάτω σπείρες εμπλουτίζουν αυτή τη σιλουέτα και της προσδίδουν μια οπτικά ανεπτυγμένη βάση. Αυτή η ανθρωπόμορφη ερμηνεία παραμένει υποθετική: το αντικείμενο δεν διαθέτει ούτε πρόσωπο ούτε ανατομικά χαρακτηριστικά που να επιτρέπουν την ταυτοποίηση συγκεκριμένης μορφής.
Συμβολισμός
Σε πολλές αφρικανικές μεταλλουργικές παραδόσεις, ο σίδηρος αποτελεί σημαντικό υλικό λόγω της αντοχής του, της χρησιμότητάς του και των εξειδικευμένων γνώσεων που απαιτούνται για την κατεργασία του. Η κατακόρυφη μορφή του αντικειμένου μπορεί να παραπέμπει σε επίδειξη ισχύος ή παρουσίας. Οι συμμετρικοί βραχίονες θα μπορούσαν να υποδηλώνουν τελετουργική στάση, ενώ οι σπείρες εισάγουν την ιδέα της κίνησης και της ισορροπίας. Ωστόσο, θα ήταν άστοχο να αποδοθεί συγκεκριμένη θρησκευτική σημασία σε αυτές τις μορφές χωρίς εθνογραφικά τεκμήρια. Ο συνδυασμός αιχμής δόρατος, σχηματικής ανθρώπινης μορφής και περίτεχνου διακόσμου φαίνεται ιδιαίτερα σημαντικός ως προς τη μετατροπή ενός μεταλλικού αντικειμένου σε μορφή κύρους.
Πολιτισμικό πλαίσιο
Οι Vere, γνωστοί επίσης ως Verre, έχουν εγκατασταθεί ιστορικά στην περιοχή Adamaoua της βορειοανατολικής Νιγηρίας και στις παραμεθόριες περιοχές του Καμερούν. Οι τεχνικές τους παραδόσεις περιλαμβάνουν σημαντική μεταλλουργική δραστηριότητα. Η εθνογραφική έρευνα διακρίνει, ειδικότερα, ομάδες που ειδικεύονται στη σφυρηλάτηση και στη χύτευση και κατασκευάζουν εργαλεία, κοσμήματα και τελετουργικά αντικείμενα. Τα αντικείμενα αυτά κυκλοφορούσαν μέσω εμπορικών δικτύων που συνέδεαν διάφορες κοινότητες της περιοχής. Η προέλευση από το Gembu, που βρίσκεται στο Οροπέδιο Mambilla, θα πρέπει να θεωρείται ένδειξη συλλεκτικής προέλευσης που χρειάζεται επαλήθευση και όχι επαρκής απόδειξη της πολιτισμικής προέλευσης.
Ιστορική και καλλιτεχνική αποτίμηση
Η καλλιτεχνική αξία του έργου έγκειται στην εξαιρετική οικονομία των γλυπτικών του στοιχείων. Μια απλή ράβδος μετατρέπεται σε μια μνημειακή σύνθεση μικρής κλίμακας, της οποίας ο ρυθμός καθορίζεται από τρία στοιχεία: την επάνω αιχμή, τους πλευρικούς βραχίονες και τις κάτω σπείρες. Οι κενοί χώροι συμμετέχουν πλήρως στην οπτική του συγκρότηση. Η οξειδωμένη πατίνα αναδεικνύει τις ανωμαλίες του μετάλλου και ενισχύει την αντίθεση ανάμεσα στις ευθείες και τις καμπύλες μορφές. Το έργο στο σύνολό του καταδεικνύει αξιοσημείωτη δεξιοτεχνία στη γραμμική γλυπτική από σίδηρο.
Τελετουργική χρήση
Σφυρήλατα αντικείμενα από την περιοχή του Bénoué ενδέχεται να χρησιμοποιούνταν σε τελετές, να συμβόλιζαν το κύρος των προσώπων που κατείχαν εξουσία ή να αποτελούσαν μορφές τελετουργικού πλούτου. Είναι γνωστά αντικείμενα σιδήρου κύρους που αποδίδονται στους Vere, ενώ συναφή τελετουργικά δόρατα έχουν τεκμηριωθεί στους γειτονικούς Chamba. Το υπό μελέτη αντικείμενο θα μπορούσε, επομένως, να χρησίμευε ως διακριτικό εξουσίας, πολύτιμο αντικείμενο ανταλλαγής ή τελετουργικό εξάρτημα. Ωστόσο, η αρχική του χρήση παραμένει απροσδιόριστη. Η οξείδωση δεν επιτρέπει να επιβεβαιωθεί ούτε η ηλικία του ούτε η τελετουργική του χρήση.
Ιστορική σημασία της τέχνης
Το έργο αναδεικνύει τον ουσιώδη ρόλο των σιδηρουργών στην καλλιτεχνική και υλική ιστορία των κοινωνιών της Adamaoua. Η παραγωγή τους συνδύαζε τεχνική δεξιότητα, οικονομική αξία και συμβολική έκφραση. Έτσι, τα σιδερένια αντικείμενα μπορούσαν να κινούνται στα όρια ανάμεσα στα εργαλεία, τον πλούτο, τα κοινωνικά διακριτικά και την καλλιτεχνική δημιουργία. Η μελέτη αυτού του έργου συμβάλλει στην τεκμηρίωση αυτών των περιφερειακών παραδόσεων, αναδεικνύοντας παράλληλα τη σημασία της προέλευσης για την ανασύσταση της αρχικής λειτουργίας και σημασίας των έργων.
Βιβλιογραφία — Αναφορές
Chappel, Tim, Richard Fardon, and Klaus Piepel. «Έργα που διασώθηκαν: Το πλαίσιο στις τέχνες των Verre.»
Berns, Marla C., Richard Fardon, and Sidney Littlefield Kasfir (επιμ.).
Roberts, Allen F., Tom Joyce, and Marla C. Berns (επιμ.). «Σφυρηλατώντας τον σίδηρο: Η τέχνη των Αφρικανών σιδηρουργών». Los Angeles: Fowler Museum at UCLA, 2019.
Cooksey, Susan (επιμ.). «Ειρήνη, δύναμη και κύρος: Μεταλλοτεχνία στην Αφρική». Gainesville: Samuel P. Harn Museum of Art, University of Florida, 2020.
Ross, Emma George. «Η εποχή του σιδήρου στη Δυτική Αφρική». Heilbrunn Timeline of Art History. New York: The Metropolitan Museum of Art, 2002.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Διατηρούνται όλα τα δικαιώματα των αντίστοιχων δικαιούχων.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΤελετουργικό αντικείμενο από σφυρήλατο σίδηρο — Vere (Verre)
Πολιτισμική απόδοση: Vere (Verre)
Αναφερόμενη προέλευση: Περιοχή Gembu, Οροπέδιο Mambilla, Πολιτεία Taraba, Νιγηρία
Υλικό: Σφυρήλατος σίδηρος με καστανομαύρη πατίνα και ώχρα οξείδωση
Τεχνική: Σφυρηλάτηση, σφυροκόπημα, κάμψη, περιέλιξη και εγχάραξη
Τύπος: Ανθρωπόμορφο τελετουργικό αντικείμενο κύρους
Χρονολόγηση: Απροσδιόριστη
Διαστάσεις: ύψος: 50 cm, βάρος: 450 g (μαζί με τη βάση)
Πληροφορητής: Amadou Dogo
Αρ. ευρετηρίου MAZ35223
Περιγραφή
Αυτό το αντικείμενο από σφυρήλατο σίδηρο χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα λεπτή κατακόρυφη σύνθεση, οργανωμένη γύρω από έναν μακρύ κεντρικό άξονα. Το επάνω άκρο του καταλήγει σε αιχμή λογχοειδούς σχήματος, ελαφρώς πλατύτερη, που θυμίζει μικρή αιχμή δόρατος. Κάτω από αυτήν την αιχμή, δύο συμμετρικά πλευρικά εξαρτήματα εκτείνονται οριζόντια και στη συνέχεια καμπυλώνονται προς τα κάτω. Τα πεπλατυσμένα, στρογγυλεμένα άκρα τους θυμίζουν σχηματοποιημένα χέρια. Ο κύριος άξονας, με σχετικά επίπεδη διατομή, φέρει ίχνη σφυροκόπησης και εγχάρακτα σχέδια, κυρίως κυματιστές γραμμές και γεωμετρικά σημάδια. Στο κάτω τμήμα του υπάρχει ένας δακτυλιοειδής εξογκωμένος σχηματισμός, ο οποίος μεταβαίνει σε μια βάση αποτελούμενη από πολλές μεταλλικές προεκτάσεις καμπυλωμένες σε σπείρες. Η επιφάνεια παρουσιάζει ανομοιόμορφη οξείδωση, με αποχρώσεις του κοκκινοκάστανου, του πορτοκαλί και του γκριζωπού. Η μαύρη βάση που φαίνεται στις φωτογραφίες χρησιμεύει ως στήριγμα έκθεσης.
Ιστορική και καλλιτεχνική ανάλυση
Το έργο, που αποδίδεται στην ομάδα Vere, αποτελεί παράδειγμα μιας γλυπτικής προσέγγισης όπου η κατεργασία του σιδήρου υπερβαίνει την καθαρά χρηστική του λειτουργία. Ο τεχνίτης μετέτρεψε μια μεταλλική ράβδο σε αφηρημένη κατασκευή, συνδυάζοντας την κατακόρυφη ανάπτυξη, τη συμμετρία και τον διάκοσμο. Οι καμπυλωτοί βραχίονες, η επάνω αιχμή και οι κάτω σπείρες προσδίδουν στο αντικείμενο μια σχεδόν αρχιτεκτονική σύνθεση. Η τεχνική απαιτεί δεξιοτεχνία στη θέρμανση, το σφυροκόπημα και την κάμψη. Η κανονικότητα των μορφών, παρά τις ανωμαλίες της επιφάνειας, μαρτυρεί σαφή αισθητική πρόθεση. Αντίστοιχα μεταλλοτεχνήματα έχουν τεκμηριωθεί στην Adamaoua και στην κοιλάδα του Bénoué, ιδίως μεταξύ τελετουργικών αντικειμένων και σιδηροτεχνίας κύρους.
Εικονογραφία
Η εικονογραφία μπορεί να ερμηνευθεί ως μια εξαιρετικά σχηματοποιημένη ανθρώπινη μορφή. Ο κατακόρυφος άξονας θα αποτελούσε το σώμα, ενώ τα δύο πλευρικά στοιχεία θα παρέπεμπαν σε βραχίονες που καταλήγουν σε απλοποιημένα χέρια. Η λογχοειδής αιχμή θα μπορούσε να παριστάνει μια αφηρημένη κεφαλή ή να διατηρεί το σχήμα αιχμής δόρατος. Οι κάτω σπείρες εμπλουτίζουν αυτή τη σιλουέτα και της προσδίδουν μια οπτικά ανεπτυγμένη βάση. Αυτή η ανθρωπόμορφη ερμηνεία παραμένει υποθετική: το αντικείμενο δεν διαθέτει ούτε πρόσωπο ούτε ανατομικά χαρακτηριστικά που να επιτρέπουν την ταυτοποίηση συγκεκριμένης μορφής.
Συμβολισμός
Σε πολλές αφρικανικές μεταλλουργικές παραδόσεις, ο σίδηρος αποτελεί σημαντικό υλικό λόγω της αντοχής του, της χρησιμότητάς του και των εξειδικευμένων γνώσεων που απαιτούνται για την κατεργασία του. Η κατακόρυφη μορφή του αντικειμένου μπορεί να παραπέμπει σε επίδειξη ισχύος ή παρουσίας. Οι συμμετρικοί βραχίονες θα μπορούσαν να υποδηλώνουν τελετουργική στάση, ενώ οι σπείρες εισάγουν την ιδέα της κίνησης και της ισορροπίας. Ωστόσο, θα ήταν άστοχο να αποδοθεί συγκεκριμένη θρησκευτική σημασία σε αυτές τις μορφές χωρίς εθνογραφικά τεκμήρια. Ο συνδυασμός αιχμής δόρατος, σχηματικής ανθρώπινης μορφής και περίτεχνου διακόσμου φαίνεται ιδιαίτερα σημαντικός ως προς τη μετατροπή ενός μεταλλικού αντικειμένου σε μορφή κύρους.
Πολιτισμικό πλαίσιο
Οι Vere, γνωστοί επίσης ως Verre, έχουν εγκατασταθεί ιστορικά στην περιοχή Adamaoua της βορειοανατολικής Νιγηρίας και στις παραμεθόριες περιοχές του Καμερούν. Οι τεχνικές τους παραδόσεις περιλαμβάνουν σημαντική μεταλλουργική δραστηριότητα. Η εθνογραφική έρευνα διακρίνει, ειδικότερα, ομάδες που ειδικεύονται στη σφυρηλάτηση και στη χύτευση και κατασκευάζουν εργαλεία, κοσμήματα και τελετουργικά αντικείμενα. Τα αντικείμενα αυτά κυκλοφορούσαν μέσω εμπορικών δικτύων που συνέδεαν διάφορες κοινότητες της περιοχής. Η προέλευση από το Gembu, που βρίσκεται στο Οροπέδιο Mambilla, θα πρέπει να θεωρείται ένδειξη συλλεκτικής προέλευσης που χρειάζεται επαλήθευση και όχι επαρκής απόδειξη της πολιτισμικής προέλευσης.
Ιστορική και καλλιτεχνική αποτίμηση
Η καλλιτεχνική αξία του έργου έγκειται στην εξαιρετική οικονομία των γλυπτικών του στοιχείων. Μια απλή ράβδος μετατρέπεται σε μια μνημειακή σύνθεση μικρής κλίμακας, της οποίας ο ρυθμός καθορίζεται από τρία στοιχεία: την επάνω αιχμή, τους πλευρικούς βραχίονες και τις κάτω σπείρες. Οι κενοί χώροι συμμετέχουν πλήρως στην οπτική του συγκρότηση. Η οξειδωμένη πατίνα αναδεικνύει τις ανωμαλίες του μετάλλου και ενισχύει την αντίθεση ανάμεσα στις ευθείες και τις καμπύλες μορφές. Το έργο στο σύνολό του καταδεικνύει αξιοσημείωτη δεξιοτεχνία στη γραμμική γλυπτική από σίδηρο.
Τελετουργική χρήση
Σφυρήλατα αντικείμενα από την περιοχή του Bénoué ενδέχεται να χρησιμοποιούνταν σε τελετές, να συμβόλιζαν το κύρος των προσώπων που κατείχαν εξουσία ή να αποτελούσαν μορφές τελετουργικού πλούτου. Είναι γνωστά αντικείμενα σιδήρου κύρους που αποδίδονται στους Vere, ενώ συναφή τελετουργικά δόρατα έχουν τεκμηριωθεί στους γειτονικούς Chamba. Το υπό μελέτη αντικείμενο θα μπορούσε, επομένως, να χρησίμευε ως διακριτικό εξουσίας, πολύτιμο αντικείμενο ανταλλαγής ή τελετουργικό εξάρτημα. Ωστόσο, η αρχική του χρήση παραμένει απροσδιόριστη. Η οξείδωση δεν επιτρέπει να επιβεβαιωθεί ούτε η ηλικία του ούτε η τελετουργική του χρήση.
Ιστορική σημασία της τέχνης
Το έργο αναδεικνύει τον ουσιώδη ρόλο των σιδηρουργών στην καλλιτεχνική και υλική ιστορία των κοινωνιών της Adamaoua. Η παραγωγή τους συνδύαζε τεχνική δεξιότητα, οικονομική αξία και συμβολική έκφραση. Έτσι, τα σιδερένια αντικείμενα μπορούσαν να κινούνται στα όρια ανάμεσα στα εργαλεία, τον πλούτο, τα κοινωνικά διακριτικά και την καλλιτεχνική δημιουργία. Η μελέτη αυτού του έργου συμβάλλει στην τεκμηρίωση αυτών των περιφερειακών παραδόσεων, αναδεικνύοντας παράλληλα τη σημασία της προέλευσης για την ανασύσταση της αρχικής λειτουργίας και σημασίας των έργων.
Βιβλιογραφία — Αναφορές
Chappel, Tim, Richard Fardon, and Klaus Piepel. «Έργα που διασώθηκαν: Το πλαίσιο στις τέχνες των Verre.»
Berns, Marla C., Richard Fardon, and Sidney Littlefield Kasfir (επιμ.).
Roberts, Allen F., Tom Joyce, and Marla C. Berns (επιμ.). «Σφυρηλατώντας τον σίδηρο: Η τέχνη των Αφρικανών σιδηρουργών». Los Angeles: Fowler Museum at UCLA, 2019.
Cooksey, Susan (επιμ.). «Ειρήνη, δύναμη και κύρος: Μεταλλοτεχνία στην Αφρική». Gainesville: Samuel P. Harn Museum of Art, University of Florida, 2020.
Ross, Emma George. «Η εποχή του σιδήρου στη Δυτική Αφρική». Heilbrunn Timeline of Art History. New York: The Metropolitan Museum of Art, 2002.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Διατηρούνται όλα τα δικαιώματα των αντίστοιχων δικαιούχων.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Vere
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Black Iron
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A iron sculpture
Height
50 cm
Βάρος
450 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
