Antonio Morato (1903–1989) - Composizione Anatomica

02
ημέρες
15
ώρες
42
λεπτά
18
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Giulia Couzzi
Ειδικός
Επιλεγμένο από Giulia Couzzi

Μεταπτυχιακό στην καινοτομία και οργάνωση πολιτισμού, δέκα χρόνια στην ιταλική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 400 - € 500
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 145304 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Το πρωτότυπο, ανυπόγραφο ελαιογραφικό έργο του Antonio Morato *Composizione Anatomica* χρονολογείται στη δεκαετία του 1960 και έχει διαστάσεις 100 × 70 εκ.

Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Περιγραφή από τον πωλητή

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ

Ο Antonio Morato (Este, 17 Μαρτίου 1903 – Padova, 13 Μαρτίου 1989) εκπαιδεύτηκε στη ζωντανή Padova της δεκαετίας του 1920, έξω από τις παραδοσιακές ακαδημαϊκές διαδρομές. Αρχικά κοντά στις θέσεις του κινήματος «Novecento», ξεχώρισε για την έντονη παραστατική ευαισθησία του, θεμελιωμένη σε μια ενστικτώδη προσήλωση στην πραγματικότητα. Άλλωστε, του άρεσε να αποκαλεί τους καλλιτέχνες «ζώα με γυαλιά», ικανά να αντιλαμβάνονται εκ των προτέρων όσα κυκλοφορούσαν στην ατμόσφαιρα. Στους πρώτους πίνακές του, αφιερωμένους σε νεκρές φύσεις, μάσκες και τοπία, συνδύασε ένα γνήσιο λαϊκό πνεύμα με εξαιρετική τυπική και συνθετική επιμέλεια.

Μετά τον πόλεμο, η γλώσσα του εξελίχθηκε, αφομοιώνοντας τις πικασικές χωρικές διασπάσεις και τη χρωματικότητα του Matisse, προτού στραφεί, από τα τέλη της δεκαετίας του 1950, σε μια πιο εσωτερική και αποστασιοποιημένη δημιουργία. Αποφεύγοντας τις εφήμερες μόδες, η ύστερη περίοδός του απέκτησε περισσότερο ενδοσκοπικό χαρακτήρα: το αρχέγονο ειδυλλιακό τραγούδι του τοπίου του Βένετο έδωσε τη θέση του σε μια ζωγραφική που εξέφραζε έντονη δυσφορία για την επέκταση της αστικοποίησης και του βιομηχανικού πολιτισμού. Έτσι, τα χαρακτηριστικά θέματα του αποδόθηκαν με πιο λιτή και ουσιώδη χρωματική πινελιά, διατηρώντας το χρώμα ως κεντρικό στοιχείο στη διαμόρφωση των όγκων.

Από τεχνική άποψη, πέρα από ικανότατος ζωγράφος του καβαλέτου, που μπορούσε να κινηθεί από την ελαιογραφία έως το παστέλ, ο Morato υπήρξε και εξαιρετικός νωπογράφος. Ανάμεσα στα σημαντικότερα δημόσια έργα του ξεχωρίζουν οι διακοσμήσεις της «Αίθουσας των φοιτητριών» στο Palazzo del Bo και οι κύκλοι νωπογραφιών, μεταξύ των οποίων η «Οδός του Μαρτυρίου», στην εκκλησία της Αγίας Οικογένειας στην Padova (1939-1940). Σήμερα, τα έργα του, πολύτιμη μαρτυρία ολόκληρης της στιλιστικής του πορείας, φυλάσσονται και αναδεικνύονται στις δημοτικές συλλογές της πόλης της Padova και περιλαμβάνονται σε σημαντικές ιδιωτικές συλλογές, επιβεβαιώνοντας τη σημασία αυτού του πρωτότυπου και μοναχικού εκπροσώπου του Βένετο του 20ού αιώνα.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

«Ανατομική σύνθεση», μικτή τεχνική σε καμβά, 100x70cm, χρονολογείται στη δεκαετία του ’60. Παρότι ο πίνακας δεν είναι υπογεγραμμένος, είναι βέβαιο ότι φιλοτεχνήθηκε από τον Morato, τόσο βάσει συγκριτικής εξέτασης όσο και βάσει προέλευσης, καθώς προέρχεται από τους κληρονόμους του ίδιου του ζωγράφου. Παρέχεται το προβλεπόμενο πιστοποιητικό γνησιότητας και προέλευσης.

Το έργο διερευνά τη δυναμική ένταση του ανθρώπινου σώματος ενταγμένου σε μια σύνθετη αρχιτεκτονική και περιβαλλοντική σύνθεση. Στο κάτω και κεντρικό τμήμα ξεχωρίζουν δύο γυμνές μορφές με επιμήκη και νευρώδη περιγράμματα, ιδωμένες σε προφίλ, σε μια ρυθμική κίνηση ανόδου ή χορού: τα σώματα, με τα γόνατα λυγισμένα σε μια γωνιώδη και απότομη στάση, τεντώνονται προς τα αριστερά, πλέκοντας τα χέρια τους, ενώ ψηλά λάμπει μια μικρή ηλιόχρωμη κίτρινη σφαίρα, κλεισμένη μέσα σε μια κόγχη. Τη σκηνή διατρέχει κατακόρυφα, στο κέντρο, ένας λεπτός στύλος με διαγώνιες ασπρόμαυρες λωρίδες, πίσω από τον οποίο, στο κάτω δεξί πλαίσιο, διακρίνεται μια τρίτη σωματική παρουσία, με πιο γεμάτες και ρευστές φόρμες, πλασμένη σε μωβ τόνους. Στο επάνω τμήμα, ο χώρος ανοίγεται σε ένα διπλό σκηνικό: αριστερά, ένα σύμπλεγμα κορμών και πράσινου φυλλώματος παραπέμπει σε δενδρώδες παραπέτασμα, ενώ δεξιά διαγράφονται οι γεωμετρικοί όγκοι ενός κτιρίου με επικλινή στέγη, πλαισιωμένου από ώχρινους τοίχους και μια σκάλα.

Η σύνθεση στηρίζεται σε ένα αυστηρό ορθογώνιο πλέγμα που χωρίζει την επιφάνεια σε διακριτά πλαίσια, η στιβαρή στατικότητα των οποίων διαρρηγνύεται από την πλάγια και πολυαρθρωτή ορμή των άκρων στο πρώτο πλάνο. Η πινελιά, πυκνή, παχιά και δομική, εναλλάσσει πλατιές, τετραγωνισμένες πινελιές, που οικοδομούν τα επιμέρους τμήματα του φόντου, με μακριές, κυματοειδείς επιφάνειες χρώματος, οριοθετημένες από σκούρα περιγράμματα που σμιλεύουν τη μυϊκή ένταση των σωμάτων. Ιδιαίτερη σημασία έχουν η δομή και η χρωματική αρμονία του έργου, όπου το ίδιο το χρώμα δημιουργεί την πλαστική δομή και ορίζει τα χωρικά επίπεδα: η παλέτα οργανώνεται σε μια εκλεπτυσμένη συμφωνία ψυχρών, ορυκτών τόνων —φασκομηλί πράσινα, σχιστολιθικά γκρίζα, μολόχα και βαθιά βιολετιά— που φωτίζονται από τη δύναμη των κιμωλιακών λευκών, τα οποία δίνουν ανάσα στο φόντο. Το σύνολο ζεσταίνουν και εξισορροπούν θαυμάσια φωτεινές πινελιές χρυσοκίτρινου στη σφαίρα του κέντρου και στους τοίχους επάνω δεξιά, οι καστανές και ώχρινες γαιώδεις αποχρώσεις του εδάφους και οι ζωηρές πινελιές κοραλλί κόκκινου και κυκλάμινου κατά μήκος των περιθωρίων, συνθέτοντας ένα τονικό σύνολο εξαιρετικής συνοχής και μουσικότητας.

Χρονολογούμενος στη δεκαετία του ’60, ο πίνακας εντάσσεται πλήρως στην ώριμη και πιο αποστασιοποιημένη περίοδο του Morato, η οποία ξεκίνησε στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας με μια εσωτερική και μοναχική αναζήτηση. Τα διδάγματα της ευρωπαϊκής τέχνης, που αφομοιώθηκαν μετά τον πόλεμο —ορατά τόσο στην πικασικής καταγωγής πλαστική και χωρική αποδόμηση όσο και στην εκφραστική ελευθερία του χρώματος, που θυμίζει τον Matisse— καταλήγουν εδώ σε μια πιο λιτή και ουσιώδη πινελιά, η οποία ωστόσο διατηρεί το χρώμα ως απόλυτο άξονα στη διαμόρφωση των όγκων. Μακριά από τις εφήμερες μόδες, ο καλλιτέχνης έχει πλέον ξεπεράσει το παλιό ειδυλλιακό τραγούδι του τοπίου του Βένετο και αφήνει να διαφανεί, μέσα από τη σφιχτή σύμπλεξη ανθρώπινων μελών, δέντρων και αρχιτεκτονικών παραπετασμάτων, εκείνη η δυσφορία για την επέκταση της αστικοποίησης που χαρακτηρίζει την ύστερη περίοδό του. Έτσι, επιβεβαιώνεται ως εκείνο το «ζώο με τα γυαλιά», με την ενστικτώδη δεκτικότητα, ικανό να αντιλαμβάνεται όσα κυκλοφορούν στην ατμόσφαιρα και να τα μετατρέπει σε ένα σθεναρό ποιητικό όραμα.

ΕΚΘΕΣΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

Η γενική κατάσταση είναι καλή. Το έργο είναι ακέραιο σε όλα του τα μέρη, με ζωηρή χρωματικότητα και πινελιά που διακρίνονται καθαρά.

Η φωτογραφία του πίνακα ενταγμένου σε περιβάλλον έχει δημιουργηθεί με τεχνητή νοημοσύνη και πρέπει να θεωρείται καθαρά ενδεικτική. Ως έγκυρες πρέπει να ληφθούν μόνο οι υπόλοιπες φωτογραφίες, οι οποίες απεικονίζουν πιστά το αντικείμενο και τα χαρακτηριστικά του, τόσο συνολικά όσο και λεπτομερώς.

Αποστολή με δυνατότητα παρακολούθησης και ασφάλιση, με κατάλληλη συσκευασία.

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ

Ο Antonio Morato (Este, 17 Μαρτίου 1903 – Padova, 13 Μαρτίου 1989) εκπαιδεύτηκε στη ζωντανή Padova της δεκαετίας του 1920, έξω από τις παραδοσιακές ακαδημαϊκές διαδρομές. Αρχικά κοντά στις θέσεις του κινήματος «Novecento», ξεχώρισε για την έντονη παραστατική ευαισθησία του, θεμελιωμένη σε μια ενστικτώδη προσήλωση στην πραγματικότητα. Άλλωστε, του άρεσε να αποκαλεί τους καλλιτέχνες «ζώα με γυαλιά», ικανά να αντιλαμβάνονται εκ των προτέρων όσα κυκλοφορούσαν στην ατμόσφαιρα. Στους πρώτους πίνακές του, αφιερωμένους σε νεκρές φύσεις, μάσκες και τοπία, συνδύασε ένα γνήσιο λαϊκό πνεύμα με εξαιρετική τυπική και συνθετική επιμέλεια.

Μετά τον πόλεμο, η γλώσσα του εξελίχθηκε, αφομοιώνοντας τις πικασικές χωρικές διασπάσεις και τη χρωματικότητα του Matisse, προτού στραφεί, από τα τέλη της δεκαετίας του 1950, σε μια πιο εσωτερική και αποστασιοποιημένη δημιουργία. Αποφεύγοντας τις εφήμερες μόδες, η ύστερη περίοδός του απέκτησε περισσότερο ενδοσκοπικό χαρακτήρα: το αρχέγονο ειδυλλιακό τραγούδι του τοπίου του Βένετο έδωσε τη θέση του σε μια ζωγραφική που εξέφραζε έντονη δυσφορία για την επέκταση της αστικοποίησης και του βιομηχανικού πολιτισμού. Έτσι, τα χαρακτηριστικά θέματα του αποδόθηκαν με πιο λιτή και ουσιώδη χρωματική πινελιά, διατηρώντας το χρώμα ως κεντρικό στοιχείο στη διαμόρφωση των όγκων.

Από τεχνική άποψη, πέρα από ικανότατος ζωγράφος του καβαλέτου, που μπορούσε να κινηθεί από την ελαιογραφία έως το παστέλ, ο Morato υπήρξε και εξαιρετικός νωπογράφος. Ανάμεσα στα σημαντικότερα δημόσια έργα του ξεχωρίζουν οι διακοσμήσεις της «Αίθουσας των φοιτητριών» στο Palazzo del Bo και οι κύκλοι νωπογραφιών, μεταξύ των οποίων η «Οδός του Μαρτυρίου», στην εκκλησία της Αγίας Οικογένειας στην Padova (1939-1940). Σήμερα, τα έργα του, πολύτιμη μαρτυρία ολόκληρης της στιλιστικής του πορείας, φυλάσσονται και αναδεικνύονται στις δημοτικές συλλογές της πόλης της Padova και περιλαμβάνονται σε σημαντικές ιδιωτικές συλλογές, επιβεβαιώνοντας τη σημασία αυτού του πρωτότυπου και μοναχικού εκπροσώπου του Βένετο του 20ού αιώνα.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

«Ανατομική σύνθεση», μικτή τεχνική σε καμβά, 100x70cm, χρονολογείται στη δεκαετία του ’60. Παρότι ο πίνακας δεν είναι υπογεγραμμένος, είναι βέβαιο ότι φιλοτεχνήθηκε από τον Morato, τόσο βάσει συγκριτικής εξέτασης όσο και βάσει προέλευσης, καθώς προέρχεται από τους κληρονόμους του ίδιου του ζωγράφου. Παρέχεται το προβλεπόμενο πιστοποιητικό γνησιότητας και προέλευσης.

Το έργο διερευνά τη δυναμική ένταση του ανθρώπινου σώματος ενταγμένου σε μια σύνθετη αρχιτεκτονική και περιβαλλοντική σύνθεση. Στο κάτω και κεντρικό τμήμα ξεχωρίζουν δύο γυμνές μορφές με επιμήκη και νευρώδη περιγράμματα, ιδωμένες σε προφίλ, σε μια ρυθμική κίνηση ανόδου ή χορού: τα σώματα, με τα γόνατα λυγισμένα σε μια γωνιώδη και απότομη στάση, τεντώνονται προς τα αριστερά, πλέκοντας τα χέρια τους, ενώ ψηλά λάμπει μια μικρή ηλιόχρωμη κίτρινη σφαίρα, κλεισμένη μέσα σε μια κόγχη. Τη σκηνή διατρέχει κατακόρυφα, στο κέντρο, ένας λεπτός στύλος με διαγώνιες ασπρόμαυρες λωρίδες, πίσω από τον οποίο, στο κάτω δεξί πλαίσιο, διακρίνεται μια τρίτη σωματική παρουσία, με πιο γεμάτες και ρευστές φόρμες, πλασμένη σε μωβ τόνους. Στο επάνω τμήμα, ο χώρος ανοίγεται σε ένα διπλό σκηνικό: αριστερά, ένα σύμπλεγμα κορμών και πράσινου φυλλώματος παραπέμπει σε δενδρώδες παραπέτασμα, ενώ δεξιά διαγράφονται οι γεωμετρικοί όγκοι ενός κτιρίου με επικλινή στέγη, πλαισιωμένου από ώχρινους τοίχους και μια σκάλα.

Η σύνθεση στηρίζεται σε ένα αυστηρό ορθογώνιο πλέγμα που χωρίζει την επιφάνεια σε διακριτά πλαίσια, η στιβαρή στατικότητα των οποίων διαρρηγνύεται από την πλάγια και πολυαρθρωτή ορμή των άκρων στο πρώτο πλάνο. Η πινελιά, πυκνή, παχιά και δομική, εναλλάσσει πλατιές, τετραγωνισμένες πινελιές, που οικοδομούν τα επιμέρους τμήματα του φόντου, με μακριές, κυματοειδείς επιφάνειες χρώματος, οριοθετημένες από σκούρα περιγράμματα που σμιλεύουν τη μυϊκή ένταση των σωμάτων. Ιδιαίτερη σημασία έχουν η δομή και η χρωματική αρμονία του έργου, όπου το ίδιο το χρώμα δημιουργεί την πλαστική δομή και ορίζει τα χωρικά επίπεδα: η παλέτα οργανώνεται σε μια εκλεπτυσμένη συμφωνία ψυχρών, ορυκτών τόνων —φασκομηλί πράσινα, σχιστολιθικά γκρίζα, μολόχα και βαθιά βιολετιά— που φωτίζονται από τη δύναμη των κιμωλιακών λευκών, τα οποία δίνουν ανάσα στο φόντο. Το σύνολο ζεσταίνουν και εξισορροπούν θαυμάσια φωτεινές πινελιές χρυσοκίτρινου στη σφαίρα του κέντρου και στους τοίχους επάνω δεξιά, οι καστανές και ώχρινες γαιώδεις αποχρώσεις του εδάφους και οι ζωηρές πινελιές κοραλλί κόκκινου και κυκλάμινου κατά μήκος των περιθωρίων, συνθέτοντας ένα τονικό σύνολο εξαιρετικής συνοχής και μουσικότητας.

Χρονολογούμενος στη δεκαετία του ’60, ο πίνακας εντάσσεται πλήρως στην ώριμη και πιο αποστασιοποιημένη περίοδο του Morato, η οποία ξεκίνησε στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας με μια εσωτερική και μοναχική αναζήτηση. Τα διδάγματα της ευρωπαϊκής τέχνης, που αφομοιώθηκαν μετά τον πόλεμο —ορατά τόσο στην πικασικής καταγωγής πλαστική και χωρική αποδόμηση όσο και στην εκφραστική ελευθερία του χρώματος, που θυμίζει τον Matisse— καταλήγουν εδώ σε μια πιο λιτή και ουσιώδη πινελιά, η οποία ωστόσο διατηρεί το χρώμα ως απόλυτο άξονα στη διαμόρφωση των όγκων. Μακριά από τις εφήμερες μόδες, ο καλλιτέχνης έχει πλέον ξεπεράσει το παλιό ειδυλλιακό τραγούδι του τοπίου του Βένετο και αφήνει να διαφανεί, μέσα από τη σφιχτή σύμπλεξη ανθρώπινων μελών, δέντρων και αρχιτεκτονικών παραπετασμάτων, εκείνη η δυσφορία για την επέκταση της αστικοποίησης που χαρακτηρίζει την ύστερη περίοδό του. Έτσι, επιβεβαιώνεται ως εκείνο το «ζώο με τα γυαλιά», με την ενστικτώδη δεκτικότητα, ικανό να αντιλαμβάνεται όσα κυκλοφορούν στην ατμόσφαιρα και να τα μετατρέπει σε ένα σθεναρό ποιητικό όραμα.

ΕΚΘΕΣΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

Η γενική κατάσταση είναι καλή. Το έργο είναι ακέραιο σε όλα του τα μέρη, με ζωηρή χρωματικότητα και πινελιά που διακρίνονται καθαρά.

Η φωτογραφία του πίνακα ενταγμένου σε περιβάλλον έχει δημιουργηθεί με τεχνητή νοημοσύνη και πρέπει να θεωρείται καθαρά ενδεικτική. Ως έγκυρες πρέπει να ληφθούν μόνο οι υπόλοιπες φωτογραφίες, οι οποίες απεικονίζουν πιστά το αντικείμενο και τα χαρακτηριστικά του, τόσο συνολικά όσο και λεπτομερώς.

Αποστολή με δυνατότητα παρακολούθησης και ασφάλιση, με κατάλληλη συσκευασία.

Λεπτομέρειες

Πωλήθηκε με κορνίζα
Όχι
Πωλείται από
Γκαλερί
Έκδοση
Αυθεντικό
Καλλιτέχνης
Antonio Morato (1903–1989)
Τίτλος έργου τέχνης
Composizione Anatomica
Τεχνική
Ελαιογραφία
Υπογραφή
Χωρίς υπογραφή
Χώρα
Ιταλία
Κατάσταση
Καλή κατάσταση
Height
100 cm
Width
70 cm
Style
Νεο-εξπρεσιονισμός
Περίοδος
1960-1970
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΙταλίαΕπαληθεύτηκε
265
Πουλημένα αντικείμενα
87.5%
pro

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Μοντέρνα και σύγχρονη τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​