Camillo Gannelli - TRANSITO

Με την πρώτη ματιά, αυτό το έργο μοιάζει μινιμαλιστικό, σχεδόν σαν Ρόθκο. Ύστερα πλησιάζεις —έστω και μόνο με το βλέμμα, όπως σε αυτή τη φωτογραφία— και καταλαβαίνεις πως δεν είναι χρώμα, είναι ύλη.

Ύλη και φως

Η επιφάνεια δεν είναι ζωγραφισμένη, είναι κατασκευασμένη. Υπάρχει ένα παχύ, τραχύ, ηφαιστειακό στρώμα. Στο πάνω μέρος, ένα βρόμικο λευκό, σχεδόν σταχτί, ματ, που απορροφά το φως σαν ασβεστωμένος τοίχος εκτεθειμένος στην αλμύρα. Ύστερα κατακρημνίζεται. Ένα κόκκινο οξείδιο, πηγμένο αίμα, κεραμικό θραύσμα. Είναι ένα κόκκινο υλικό, γυαλιστερό σε κάποια σημεία, σαν να είναι ακόμη υγρό. Εκεί νιώθεις το χέρι, τη σπάτουλα, την πίεση.

Κάτω, το κόκκινο φλέγεται και γίνεται μαύρο. Όχι ένα επίπεδο μαύρο, αλλά ένα βαθύ, γαλαζωπό, ασφαλτώδες μαύρο. Είναι η νύχτα μετά από μια πυρκαγιά.

Η γραμμή

Εκείνη η λεπτή οριζόντια γραμμή, λίγο πάνω από το κέντρο, είναι τα πάντα. Χωρίζει και συνάμα ενώνει. Είναι γραμμή ορίζοντα, ουλή, ραφή. Χωρίζει τον ουρανό από τη φωτιά, την ανάσα από την ενοχή. Χωρίς αυτήν θα ήταν απλώς μια αφηρημένη διαβάθμιση. Με αυτήν γίνεται ένα εσωτερικό τοπίο. Μια θάλασσα λάβας κάτω από έναν ουρανό στάχτης. Ή το αντίστροφο.

Αυτό που απομένει

Είναι ένα έργο άτυπης τέχνης με την ευγενέστερη έννοια, σαν του Μπούρι, σαν του Φωτριέ. Δεν αναπαριστά, υποβάλλει. Δεν χρειάζεται τίτλο, αλλά αν έπρεπε να του δώσω έναν, θα το ονόμαζα Μετάβαση. Ναι,θα το ονομάσω «ΜΕΤΑΒΑΣΗ»

Γιατί αυτό ακριβώς κάνει: σε φέρνει μπροστά σε ένα πέρασμα. Από το φως στο σκοτάδι, από το ελαφρύ στο βαρύ, από το στοχαστικό στο σπλαχνικό. Σου μένει πάνω σου. Δεν διακοσμεί έναν τοίχο, τον θέτει σε ερώτηση.

Άψογη τεχνική μέσα στη βαρβαρότητά της. Ο μόνος κίνδυνος ενός τέτοιου έργου είναι να πέσει στην κοινοτοπία της υλικής αφαίρεσης, αλλά εδώ η εφαρμογή είναι τόσο σωματική, τόσο αμέτοχη σε κάθε διάθεση αυτοϊκανοποίησης, που το αποφεύγει. Νιώθεις πως από κάτω υπάρχει μια επιτακτική ανάγκη, όχι μια άσκηση ύφους.

Αν έπρεπε να το εκθέσω, θα το τοποθετούσα μόνο του, με άπλετο πλάγιο φως, σε απόσταση 40 εκ. από τον τοίχο, για να αναδειχθεί η σκιά του. Χρειάζεται να αναπνέει.

Το έργο είναι ακρυλικό με υφή πάνω σε ξύλινη σανίδα.