Miyako Ishiuchi - From Yokosuka - 2016





Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145879 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Το *From Yokosuka* της Miyako Ishiuchi είναι φωτογραφικό βιβλίο 42 σελίδων με μαλακό εξώφυλλο, που εκδόθηκε από τη Super Labo το 2016 σε πρώτη έκδοση αυτής της μορφής, με κείμενα στα αγγλικά και τα ιαπωνικά.
Περιγραφή από τον πωλητή
«Πέρασα ολόκληρη την εφηβεία μου, από τα 6 έως τα 19 μου χρόνια, στη Γιοκοσούκα, τον τόπο όπου μεγάλωσαν τόσο το σώμα όσο και το πνεύμα μου. Ωστόσο, δεν θεωρώ τη Γιοκοσούκα πατρίδα μου και έχω ελάχιστες γλυκές ή χαρούμενες αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια. Κατά κάποιον τρόπο, αυτό ήταν φυσικό: η Γιοκοσούκα, μια πόλη που χαρακτηριζόταν από την παρουσία της αμερικανικής στρατιωτικής βάσης, δεν ήταν άνετος τόπος για ένα μικρό κορίτσι που είχε μόλις μετακομίσει εκεί, στις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Ο πατέρας μου εργαζόταν στη Γιοκοσούκα, μακριά από το οικογενειακό μας σπίτι στην επαρχία, και η μετακόμιση ήταν για μένα ένα τεράστιο πολιτισμικό σοκ, τόσο με θετικό όσο και με αρνητικό τρόπο.
Ξεκίνησα τη φωτογραφική μου πορεία φωτογραφίζοντας τη Γιοκοσούκα. Οι εντυπωσιακές αντιθέσεις φωτός και σκιάς της πόλης δημιουργούσαν με κάποιον τρόπο τοπία ιδιαίτερα φωτογενή, ενώ η ιστορία της έμοιαζε να αφήνει αόρατες ουλές κάθε μέρα. Το YOKOSUKA STORY, η αυτοβιογραφική σειρά με την οποία ξεκίνησα την καριέρα μου, είναι ακριβώς μια φωτογραφική αφήγηση για μένα και για το πώς μεγάλωσα υπό την επίδραση αυτής της ατμόσφαιρας.
Το From YOKOSUKA αποτελεί το τελευταίο κεφάλαιο της σειράς μου για τη Γιοκοσούκα. Για αυτό το πρότζεκτ, φωτογράφισα εκτενώς γύρω από την οδό Ντομπουίτα και το EM Club, μέρη που δεν είχα φωτογραφίσει στις προηγούμενες σειρές μου. Κοιτάζοντας πίσω, θυμάμαι πως στην αρχή έπρεπε να πιέσω τον εαυτό μου για να μπω σε αυτούς τους χώρους, καθώς ήταν μέρη που οι γονείς απαγόρευαν στα νεαρά κορίτσια να επισκέπτονται. Την πρώτη φορά, δεν κατάφερα καν να βγάλω φωτογραφία και απλώς έτρεξα πίσω στο σπίτι.
Μέχρι τη δεκαετία του 1980, η οδός Ντομπουίτα δεν ήταν πια τόσο ζωντανή όσο παλιότερα και τα περισσότερα καμπαρέ που εξυπηρετούσαν Αμερικανούς στρατιώτες είχαν κλείσει. Για να οργανώσω μια έκθεση της δουλειάς μου, νοίκιασα για έξι μήνες ένα από εκείνα τα εγκαταλειμμένα καμπαρέ, έναν χώρο περίπου 330 τετραγωνικών μέτρων, και έβαψα τους εσωτερικούς τοίχους κόκκινους με τη βοήθεια ντόπιων καλλιτεχνών και περφόρμερ. Τη νύχτα, σφράγιζα εντελώς τον χώρο, για να τον μετατρέψω προσωρινά σε σκοτεινό θάλαμο. Έφερα τον μεγεθυντήρα μου, κατασκεύασα μόνη μου μια ξύλινη λεκάνη εμφάνισης σε σχήμα βάρκας, έκοψα ρολά φωτογραφικού χαρτιού και τύπωσα σε μεγέθυνση τόσο τις εικόνες από το YOKOSUKA STORY όσο και τις νέες φωτογραφίες που είχα τραβήξει για το From YOKOSUKA. Η έκθεση From YOKOSUKA περιλάμβανε 200 φωτογραφίες, μεταξύ των οποίων δύο εκτυπώσεις διαστάσεων 180 × 120 εκ. και δέκα διαστάσεων 120 × 80 εκ.
Το καμπαρέ λεγόταν 2nd New YOKOSUKA. Είχε δύο σκηνές, ένα τραπέζι σε σχήμα πετάλου, θέσεις για περίπου πενήντα άτομα, μια καθρεφτένια ντισκομπάλα κρεμασμένη από το ταβάνι και μια μεγάλη επιγραφή νέον έξω, η οποία λειτουργούσε ακόμη. Κατά τη διάρκεια της έκθεσης, το άναμμα εκείνης της τεράστιας επιγραφής κάθε βράδυ, με τις εκατοντάδες λάμπες που σχημάτιζαν το όνομα 2nd New YOKOSUKA, έγινε μέρος της καθημερινής μου ρουτίνας.
Παρότι βρισκόταν έξω από την αμερικανική στρατιωτική βάση, η οδός Ντομπουίτα ήταν ένα είδος «Μικρής Αμερικής». Και οι δύο πλευρές του δρόμου ήταν γεμάτες μπαρ και καμπαρέ με το σήμα A, «Εγκεκριμένο για τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις», όπου οι συναλλαγές γίνονταν σε δολάρια. Η περιοχή υπήρξε κάποτε μια ακμάζουσα συνοικία διασκέδασης και πορνείας, που επεκτεινόταν παράλληλα με τους διαδοχικούς πολέμους. Σε αυτόν ακριβώς τον δρόμο φωτογράφισα, εμφάνισα, τύπωσα και τελικά εξέθεσα τις εικόνες μου. Μέσα από τη σειρά From YOKOSUKA μπόρεσα να φέρω στην επιφάνεια πολλές αναμνήσεις και σκέψεις από το παρελθόν, σαν να τις τύπωνα πάνω σε φωτογραφικό χαρτί.
Παρότι δεν υπάρχει πια, το καμπαρέ 2nd New YOKOSUKA εξακολουθεί να ζει μέσα στις φωτογραφίες μου. Η έκθεση From YOKOSUKA γεννήθηκε μέσα από την αναμέτρησή μου με τη Γιοκοσούκα, έναν τόπο για τον οποίο ένιωθα από καιρό αποστροφή και μίσος. Δεν έχω πια κανέναν ενδοιασμό σε σχέση με τη Γιοκοσούκα. Ακόμη και η ίδια η λέξη «Γιοκοσούκα», ως κύριο όνομα, έχει απομακρυνθεί από μένα. Ο τόπος που υπήρξε η αφετηρία μου εκπλήρωσε επιτέλους τον σκοπό του και έγινε μέρος του παρελθόντος. Πιθανότατα δεν θα επισκεφθώ ποτέ ξανά τη Γιοκοσούκα στην πραγματικότητα.
Κάτι έφτασε στο τέλος του. Αντίο, Γιοκοσούκα. Και σ’ ευχαριστώ, Γιοκοσούκα.»
Ιστορία πωλητή
«Πέρασα ολόκληρη την εφηβεία μου, από τα 6 έως τα 19 μου χρόνια, στη Γιοκοσούκα, τον τόπο όπου μεγάλωσαν τόσο το σώμα όσο και το πνεύμα μου. Ωστόσο, δεν θεωρώ τη Γιοκοσούκα πατρίδα μου και έχω ελάχιστες γλυκές ή χαρούμενες αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια. Κατά κάποιον τρόπο, αυτό ήταν φυσικό: η Γιοκοσούκα, μια πόλη που χαρακτηριζόταν από την παρουσία της αμερικανικής στρατιωτικής βάσης, δεν ήταν άνετος τόπος για ένα μικρό κορίτσι που είχε μόλις μετακομίσει εκεί, στις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Ο πατέρας μου εργαζόταν στη Γιοκοσούκα, μακριά από το οικογενειακό μας σπίτι στην επαρχία, και η μετακόμιση ήταν για μένα ένα τεράστιο πολιτισμικό σοκ, τόσο με θετικό όσο και με αρνητικό τρόπο.
Ξεκίνησα τη φωτογραφική μου πορεία φωτογραφίζοντας τη Γιοκοσούκα. Οι εντυπωσιακές αντιθέσεις φωτός και σκιάς της πόλης δημιουργούσαν με κάποιον τρόπο τοπία ιδιαίτερα φωτογενή, ενώ η ιστορία της έμοιαζε να αφήνει αόρατες ουλές κάθε μέρα. Το YOKOSUKA STORY, η αυτοβιογραφική σειρά με την οποία ξεκίνησα την καριέρα μου, είναι ακριβώς μια φωτογραφική αφήγηση για μένα και για το πώς μεγάλωσα υπό την επίδραση αυτής της ατμόσφαιρας.
Το From YOKOSUKA αποτελεί το τελευταίο κεφάλαιο της σειράς μου για τη Γιοκοσούκα. Για αυτό το πρότζεκτ, φωτογράφισα εκτενώς γύρω από την οδό Ντομπουίτα και το EM Club, μέρη που δεν είχα φωτογραφίσει στις προηγούμενες σειρές μου. Κοιτάζοντας πίσω, θυμάμαι πως στην αρχή έπρεπε να πιέσω τον εαυτό μου για να μπω σε αυτούς τους χώρους, καθώς ήταν μέρη που οι γονείς απαγόρευαν στα νεαρά κορίτσια να επισκέπτονται. Την πρώτη φορά, δεν κατάφερα καν να βγάλω φωτογραφία και απλώς έτρεξα πίσω στο σπίτι.
Μέχρι τη δεκαετία του 1980, η οδός Ντομπουίτα δεν ήταν πια τόσο ζωντανή όσο παλιότερα και τα περισσότερα καμπαρέ που εξυπηρετούσαν Αμερικανούς στρατιώτες είχαν κλείσει. Για να οργανώσω μια έκθεση της δουλειάς μου, νοίκιασα για έξι μήνες ένα από εκείνα τα εγκαταλειμμένα καμπαρέ, έναν χώρο περίπου 330 τετραγωνικών μέτρων, και έβαψα τους εσωτερικούς τοίχους κόκκινους με τη βοήθεια ντόπιων καλλιτεχνών και περφόρμερ. Τη νύχτα, σφράγιζα εντελώς τον χώρο, για να τον μετατρέψω προσωρινά σε σκοτεινό θάλαμο. Έφερα τον μεγεθυντήρα μου, κατασκεύασα μόνη μου μια ξύλινη λεκάνη εμφάνισης σε σχήμα βάρκας, έκοψα ρολά φωτογραφικού χαρτιού και τύπωσα σε μεγέθυνση τόσο τις εικόνες από το YOKOSUKA STORY όσο και τις νέες φωτογραφίες που είχα τραβήξει για το From YOKOSUKA. Η έκθεση From YOKOSUKA περιλάμβανε 200 φωτογραφίες, μεταξύ των οποίων δύο εκτυπώσεις διαστάσεων 180 × 120 εκ. και δέκα διαστάσεων 120 × 80 εκ.
Το καμπαρέ λεγόταν 2nd New YOKOSUKA. Είχε δύο σκηνές, ένα τραπέζι σε σχήμα πετάλου, θέσεις για περίπου πενήντα άτομα, μια καθρεφτένια ντισκομπάλα κρεμασμένη από το ταβάνι και μια μεγάλη επιγραφή νέον έξω, η οποία λειτουργούσε ακόμη. Κατά τη διάρκεια της έκθεσης, το άναμμα εκείνης της τεράστιας επιγραφής κάθε βράδυ, με τις εκατοντάδες λάμπες που σχημάτιζαν το όνομα 2nd New YOKOSUKA, έγινε μέρος της καθημερινής μου ρουτίνας.
Παρότι βρισκόταν έξω από την αμερικανική στρατιωτική βάση, η οδός Ντομπουίτα ήταν ένα είδος «Μικρής Αμερικής». Και οι δύο πλευρές του δρόμου ήταν γεμάτες μπαρ και καμπαρέ με το σήμα A, «Εγκεκριμένο για τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις», όπου οι συναλλαγές γίνονταν σε δολάρια. Η περιοχή υπήρξε κάποτε μια ακμάζουσα συνοικία διασκέδασης και πορνείας, που επεκτεινόταν παράλληλα με τους διαδοχικούς πολέμους. Σε αυτόν ακριβώς τον δρόμο φωτογράφισα, εμφάνισα, τύπωσα και τελικά εξέθεσα τις εικόνες μου. Μέσα από τη σειρά From YOKOSUKA μπόρεσα να φέρω στην επιφάνεια πολλές αναμνήσεις και σκέψεις από το παρελθόν, σαν να τις τύπωνα πάνω σε φωτογραφικό χαρτί.
Παρότι δεν υπάρχει πια, το καμπαρέ 2nd New YOKOSUKA εξακολουθεί να ζει μέσα στις φωτογραφίες μου. Η έκθεση From YOKOSUKA γεννήθηκε μέσα από την αναμέτρησή μου με τη Γιοκοσούκα, έναν τόπο για τον οποίο ένιωθα από καιρό αποστροφή και μίσος. Δεν έχω πια κανέναν ενδοιασμό σε σχέση με τη Γιοκοσούκα. Ακόμη και η ίδια η λέξη «Γιοκοσούκα», ως κύριο όνομα, έχει απομακρυνθεί από μένα. Ο τόπος που υπήρξε η αφετηρία μου εκπλήρωσε επιτέλους τον σκοπό του και έγινε μέρος του παρελθόντος. Πιθανότατα δεν θα επισκεφθώ ποτέ ξανά τη Γιοκοσούκα στην πραγματικότητα.
Κάτι έφτασε στο τέλος του. Αντίο, Γιοκοσούκα. Και σ’ ευχαριστώ, Γιοκοσούκα.»

